“Embracing black metal as both medium and ritual” (“Black metal omarmen als medium, maar ook als ritueel”). Ik kopieer hier even een treffend zinnetje uit de promo die meegestuurd werd met deze EP van het Belgische Satanic Witch. Deze band, gevestigd in Brussel, nestelde zich op zijn debuutalbum ergens tussen twee genres in: black metal en doom/sludge metal. Atmosferische black metal vormde hier weliswaar de basis, terwijl de doom/sludge invloeden niet doorlopend aanwezig waren. Maar zelfs met die kanttekening is deze situering nog te beperkt om Satanic Witch ter dege te definiëren, want de muziek op hun debuutalbum 4:44 (dat jammer genoeg aan onze redactie voorbij is gegaan) was bijzonder veelzijdig en kleurde de grijze zone tussen bovengenoemde genres in met invloeden uit andere invalshoeken (waaronder onder andere post-metal, gothic rock/metal en experimentele metal, al zijn deze invloeden ook niet altijd heel erg uitgesproken of specifiek definieerbaar), samples en gesproken woord, synths en heel veel afwisseling in atmosfeer, klankkleur, tempo en intensiteit. Black metal in essentie, als drager van een diverser geheel. Als medium dus. Op het debuutalbum werd, bij wijze van contrast, deze eclectische mix van zeer divers klinkende black en Paradise Lost-achtige doom metal, en dan vooral het giftige, vochtige, kelige vocale compartiment, aangevuld met de hypnotiserende zang van Isabelle Ryser en Selina Demuth, zangeressen bij de Zwitserse “doomgaze”-band E-L-R. Dit alles had als doel om de muziek een occult, ritualistisch karakter mee te geven. Muziek als ritueel dus.
Anno 2026 zijn de dames van E-L-R er niet meer bij en is Satanic Witch teruggebracht tot zijn Belgische essentie: Shaun Van Calster (Length of Time, Age of Torment) en Michel Kirby (Wolvennest, La Muerte). Dudsekop-bassist Nico Degroote werd in eerste instantie aangetrokken om de twee heren op het podium te ondersteunen, maar is ondertussen ook opgenomen als vast lid van de band. Deze “self-titled” EP werd voor alle duidelijkheid volledig geschreven door Van Calster en Kirby, dus nog zonder Degroote op basgitaar. En zonder drummer, want bij Satanic Witch zijn de drums volledig elektronisch.
De promo maakt ook gewag van “raw black metal intensity through layers of doom, atmosphere, and occult ritualism.” (“rauwe black metal doorheen lagen van doom, atmosfeer en occult ritualisme”). Dat rauwe kwam op 4:44 maar met mondjesmaat aan bod, want dit album wasemde veel vaker een broeierig, bezwerend, gothisch doom/sludgesfeertje uit, ondersteund door atmosferische tremolo, waarbij vooral de vrouwelijke vocalen voor een verzachtend effect zorgden. Ook het occulte, ritualistische aspect van de muziek was grotendeels van de vrouwelijke stemmen afkomstig, waardoor we vooral een zwoele, mystieke vorm van ritueel te horen kregen. Het is dan ook maar de vraag hoe Satanic Witch het verscheiden van de twee heksen van E-L-R zal opvangen op deze EP…
Om maar met de deur in huis vallen: dat doen ze eigenlijk grotendeels niet. Althans niet om een specifieke sfeer neer te zetten. Dit komt doordat de band ervoor heeft gekozen om op deze EP minder experimenteel, minder geschakeerd en, minder “occult” uit de hoek te komen, maar zijn stijl heeft bijgestuurd richting een meer consistente vorm van iets hardere, meer rechttoe rechtaan black metal. Hierdoor is de muziek nu wel een stuk coherenter geworden, maar ook minder kleurrijk. Opener Triumphant illustreert dit al perfect: dit is een goed uitgebalanceerd, mid-tempo nummer met een heldere productie en een gestage, ononderbroken flow. Het gelaagd snarencompartiment wordt gedomineerd door een aantal vrij scherpe, melodische, repetitieve tremoloriffs met een mooie onderbouw, wat Triumphant heel wat diepgang en effectief ook een soort triomfantelijk karakter meegeeft. De drums spelen hier duidelijk geen hoofdrol en zijn louter toegevoegd ter ondersteuning. Op het einde nemen sonore synths de laatste riff nog met veel melancholie en een zekere tristesse over. Er was zeker triomf te horen op deze track, maar die is ondertussen weggespoeld door het onweer dat aan het einde weerklinkt…
… Waarna de muziek op heerlijke wijze de dieperik induikt. Je hoort op Abyssus (what’s in a name?) snelle, potige en bijtende tremolo die me wat doet denken aan de opening van Dark Fortress’ Ylem, maar meer opgenomen wordt in de heldere gelaagdheid van de gitaren, die in vergelijking met het openingsnummer ook wat meer eigenzinnigheid en karakter tonen. Het unieke, half gesproken, half geschreeuwde/gegrauwde stemgeluid van Shaun Van Calster geeft de muziek een donkere, mystieke sfeer. Zijn karakteristieke en veelzijdige stemgeluid is alleszins één van de grootste troeven van de muziek op deze EP. Bij het begin van Abyssus is mid-tempo repetitiviteit de norm, maar halverwege de acht minuten die dit nummer in beslag neemt slaat de sfeer helemaal om en komen we terecht in een ondergesneeuwd, mistig ambient universum dat drukkend en remmend de reprise van het vinnige beginstuk lijkt te willen tegenhouden. Liefhebbers zullen de opening van I Am the Black Wizards herkennen, die netjes geïntegreerd wordt in de gedempte muzikale massa, waarna Satanic Witch toch nog heel even zijn eigen black metal laat doorbreken, die in zijn meest zwarte vorm over de luisteraar uitgegoten wordt, inclusief een volledig losgebroken en getormenteerde Shaun Van Calster, die zijn meest vochtige, woedende schreeuw bovenhaalt.
Deze EP bevat vier nummers die gevoelsmatig behoorlijk verschillen. Na het triomfantelijke van Triumphant, het geweld van Abyssus en de zwaarte van De Profundis eindigt deze EP met de melancholie van Regression. Ook nu weer staan scherpe, melodische tremoloriffs centraal en ook nu weer gaat halverwege het tempo er helemaal uit, dit keer voor een griezelig tweestemmige aanbidding van Satan. Het tempo ligt op zich zeker niet voortdurend laag, maar door de aard van de tremolo lijkt de muziek zich voort te slepen, wat perfect aansluit bij dat gevoel van droefgeestigheid.
Deze EP klinkt als een herstart van Satanic Witch, dat na 4:44 duidelijk richting een nieuwe stijl is geëvolueerd. Terwijl ik de keuze voor een meer consequente blackmetalaanpak zeker kan begrijpen en waarderen, vind ik wel dat de muziek nu minder avontuurlijk en minder gevarieerd klinkt en vooral heeft ingeboet aan creatieve onvoorspelbaarheid. Het voelt ook allemaal iets kouder en scherper aan nu. Anderzijds vormt deze EP wel een veel samenhangender geheel dan het debuutalbum en is de black metal op zich van een heel degelijk niveau. Dankzij de afwisseling die zowel op muzikaal als op intuïtief vlak werd ingebouwd (voornamelijk dan door lange, sfeervolle ambientpassages in te bouwen), dankzij de catchy riffs én dankzij de veelzijdige vocale talenten van Shaun Van Calster vind ik Satanic Witch (de EP) toch absoluut een geslaagd experiment.
Hoewel het ritueel wat is verdwenen, is de black metal anno 2026 voor Satanic Witch veel meer geworden dan enkel een medium…
Label:
Eigen beheer, 2026
Tracklisting:
- Triumphant
- Abyssus
- De Profundis
- Regression
Line-up:
- S. VON C – Stem, gitaar, synths, basgitaar
- M. KIRBY – Gitaar, stem
Links: