Het is alweer een tijd geleden dat A Perfect Circle Nederland aandeed. De band is niet bepaald van de productiviteit, niet op plaat, en niet live. De laatste keer dat Nederland werd aangedaan dateert alweer van 2018 Maar het vijftal bestaat nog steeds en staat vanavond, op een snikhete avond, in 013, dat volledig is uitverkocht. Het blijkt dat mensen nog altijd geïnteresseerd zijn in de band, en waarom ook niet? De eerste platen zijn regelrechte klassiekers. De vraag rijst of de band nog altijd zo bevlogen klinkt als in de begindagen. Friso Veltkamp ploegt zich een weg naar 013 en doet verslag. Elco Dokter maakt de foto’s.
Bij 013 aangekomen blijkt er een enorme rij te staan. Zeg maar tot aan de straatkant. Is de zaal pas net open, vraag ik mijzelf af. A.A. Williams staat echter al te spelen. De reden? A Perfect Circle heeft nogal wat eisen gesteld aan de security vanavond. Zo werd er een dubbel aantal beveiligingsmensen geëist, flesjes water moeten leeggegooid worden en de dop moet eraf (wat tamelijk absurd is, het is warm buiten en mensen komen met de trein, moet je dan volle flesjes zonder dop mee terug nemen?). Bovendien wordt iedereen grondig gefouilleerd. Veiligheid lijkt boven alles te prevaleren deze avond.
Het zorgt er echter wel voor dat ik halverwege A.A. Williams binnen kom. Ik pik gelukkig nog een aantal nummers mee, genoeg om de kwaliteit van het gezelschap rondom de vrouwelijke singer/songwriter te bekijken. En dat valt niet tegen. Mooie sfeergordijnen worden opgetrokken onder paars licht, waarbij de muziek zelf heel geduldig en gelaagd wordt opgebouwd tot al dan niet een climax. Het is muziek die uitermate geschikt is voor Roadburn, een festival waar deze artieste al eerder stond.
Een vergelijking met Chelsea Wolfe is nooit ver weg, niet in de manier van zingen of in de composities, alhoewel A.A. Williams wel langzamer de thema’s in de muziek uitbouwt en waar steeds meer details worden toegevoegd aan de muziek. Het is ook muziek waarbij je langzaam wordt meegezogen. Tenminste, als het publiek dat toelaat. Naast mij staan een stel Italianen hun quotum aan woorden te halen. Ik weet niet hoe vaak ik het nog moet zeggen, maar hou eens je fucking bek als je bij een show staat. Ik gun hun ook de rest van hun leven ananas op hun pizza. A.A. Williams is in ieder geval goed.
Alsof de paranoïde veiligheidsmaatregelen niet genoeg waren, krijgen we meerdere malen voor de show nog een onvriendelijk klinkende boodschap te horen dat niemand zijn camera of telefoon mag gebruiken tijdens de show. Doe je dat wel? Dan word je de zaal uitgeknikkerd, wordt ons nadrukkelijk verteld. Jo hé.
Maar goed, de band (en Tool ook) hanteert vaker dit soort praktijken. Wat dat betreft is het ook wel oud vertrouwd. Dat geldt ook voor opener The Patient. Het openingsnummer van het licht geniale Thirteenth Step klinkt weer als een klok. Het lijkt ook niet uit te maken wie er nou in de band speelt of niet. Vanavond is het naast natuurlijk het duo Maynard Keenan en Billy Howerdell, drummer Josh Freese (o.a. Vandals, Nine Inch Nails), Matt McJunkins en Dave Edwards (Failure). Zij staan ook weer in een bezetting zoals we deze kennen: Billy en Dave vooraan het podium , en daarachter staan op raisers Matt, Josh en als grote blikvanger Maynard in het midden.
Goed, tot zover de vertrouwdheid. Want dat kan je niet helemaal van de setlist zeggen. In 2018 kwam natuurlijk Eat The Elephant uit, die staat vanavond nog steeds centraal in de set. Helaas moet ik zeggen, want ik vind dat een vrij middelmatige plaat, waar ik Mer de Noms en Thirteenth Step regelrechte klassiekers vind. Maar goed, zo ieder zijn ding natuurlijk. Het is wel opmerkelijk dat er liefst vier nummers achter elkaar worden gespeeld van Eat The Elephant, die gelukkig een stuk beter tot leven komen dan op plaat. Zo krijgt Maynard de hele zaal stil bij het acapella stuk van Disillusioned en maakt de toe werking naar de climax van The Contrarian ook diepe indruk.
Ondertussen heef Maynard het woord genomen tot het publiek en benadrukt nog eens dat ze geen foto’s willen, maar de band wil dat het publiek meegaat in de reis die A Perfect Circle heeft uitgestippeld. Daar passen dan geen foto’s bij. Wel jammer is dat de fotografen die aanwezig zijn na een paar nummers ook de zaal moeten verlaten, om niet meer terug te mogen keren. Wat is dat voor flauwekul? De camera’s kunnen toch ook weggeborgen worden? Afijn, de grillen van een Amerikaanse band…..
En die grillen komen af en toe ook terug in de setlist. Ik had veel meer een bloemlezing uit hun carrière verwacht, maar bijvoorbeeld Mer De Noms komt er vrij bekaaid van af. Rose wordt gespeeld, de toegift later zal uiteraard Judith zijn, en dan speelt de band nog prijsnummer 3 Libras. Alleen… het is echt onbegrijpelijk dat de band een remix versie hiervan speelt. Een remix versie. Sinds wanneer is een remix versie een goed idee? Wie heeft er ooit een geslaagde remix gehoord of wil dat horen bij een show? Het is bovendien het enige nummer dat een herbewerking krijgt, en dan ook nog het beste nummer. Het voelt bijna als minachting voor de fan. Ik snap hier dus helemaal niets van.
Dat betekent overigens niet dat ik een negatief gevoel overhoud aan dit optreden, want er valt natuurlijk ook veel fraais te luisteren en te zien. De band heeft een mooie lichtshow waarbij er sfeervolle pilaren licht geven, net als de lampen onder Maynard. Op het grote doek achter de band wordt er gebruik gemaakt van live beelden die rechtstreeks uit de zaal komen. Tof gedan!
Een muzikaal hoogtepuntje is Weak & Powerless, al had de samenzang wel iets beter gekund. Met Gravity maken ze dat wel meer goed, en met name de emotionele frasering van Maynard valt bi dit nummer op. Het wordt ook allemaal buitengewoon professioneel gebracht. Er gaat zoveel zelfverzekerdheid en tegelijkertijd zoveel rust uit van deze band. Geen wild geren of woeste gebaren, dit is een band die in zijn nummers geloofd en deze live ook uitstekend brengt. Het zijn alleen sommige keuzes voor de nummers die dus wat twijfel oproepen. Neem nou Imagine. Allemachtig. Kijk; het is nu weer een actueel thema, maar dit is zo’n overbodige versie. Dat vond ik op plaat al, live is het tijd om bier te gaan halen. Al kan ik daar beter voor wachten als de toegift begint, want een getekende man op een stoel die de krant leest heeft een timer naast zich, waarop wordt aangegeven dat de band na tien minuten weer het podium opkomt.
En dat klopt precies. Er volgen nog een paar nummers, zoals het experimentele Counting Bodies Like Sheep to the Rhythm of the War Drums, dat op de eMOTIVe plaat staat, en daar wel past binnen de oorlogs thematiek van dat album. Mooier wordt het met The Noose, waar Maynard nog een keer schittert met zijn nasale stemgeluid. We zijn dan wel bijna aan het einde van de reis die beloofd wordt. En dan is het tijd voor de band om hun telefoonregel los te laten; het heeft immers geen zin meer nu nog mensen eruit te bonjouren dus komen tijdens absolute afsluiter Judith massaal de telefoons tevoorschijn. Om nog een degelijke uitvoering te zien van dit nummer. Het was goed, maar overweldigend? Nee, dat helaas niet.
Datum en locatie
23 juni 2026, 013, Tilburg
Foto's:
Elco Docter (Stagebound Photography, Instagram, Facebook)
Link: