Headlines

Je kan het zo gek maken als je zelf wilt. Dat kan met alles. Je kan bolognese saus op je harde boterham smeren en dat dan een croque bolognese noemen. Je kan je frikandel dopen in elke saus die je maar wilt en er zelfs chocoladekorreltjes op doen. Ja, je kan van je patat of friet zelfs een heel oorlogsveld maken. Ik sta ook al lang niet meer versteld van wat er allemaal in blackmetalland gebeurt. Neem nu dit Griekse, uit Athene afkomstige, Penthos dat zijn tweede album, Erevos, presenteert.Lees verder ›

Ik moet soms wel een beetje glimlachen om het korte geheugen dat metalliefhebbers lijken te hebben. Bijvoorbeeld als het gaat om bands die in het verleden één of enkele goede albums hebben uitgebracht, stopten, na een periode van inactiviteit weer terugkomen en onthaald worden alsof god zijn zoon wederom naar Aarde heeft gestuurd, terwijl iedereen lijkt te zijn vergeten dat de bands er überhaupt mee op waren gehouden omdat het succes weg was.Lees verder ›

Aleksej Leonov was ooit de eerste man die een ruimtewandeling maakte. Het is ook de naam van een Noorse band die hun nieuwe EP uitbrengt via het Duitse Pelagic Records. Of er gelijkenissen zitten tussen de muziek en de ruimtelijke inspirator? Hmm. Deels. De vier nummers kun je gerust omschrijven als wat zware, maar toegankelijke post-doom, die vooral door de zang van Tåran wel gelijkenissen vertoont met het werk van Julie Christmas en ons eigen GGGOLDDD.Lees verder ›

De Berlijnse black/death bulldozer Norkh is terug met Under Teargas Fire, en de titel liegt er niet om. Zes jaar na het uitstekend ontvangen Tides Of Acid // Piles Of Dirt raast het oostelijke beest opnieuw door de puinhopen van onze tijd, gewapend met een sonisch wapenarsenaal dat even meedogenloos als doordacht is. De fundering blijft klassiek: ruwe black metal in de geest van de vroege jaren ’90, met dodelijke uitspattingen richting death, thrash en crust. Toch is het vooral de sfeer die verrast: onder al het geweld sluimert een melancholie die Norkh's geluid een nieuwe, beklemmende diepgang geeft.Lees verder ›

Je kunt de klok er inmiddels gelijk op zetten: na twee jaar keert de metalcoreband Dying Wish keurig op tijd weer terug aan het front met een nieuwe plaat. Eerder was het de beurt aan Fragments Of A Bitter Memory (2021) en Symptoms Of Survival (2023), twee dijken van albums die hier nog steeds regelmatig een ronde maken. Persoonlijk keek ik dan ook met argusogen uit naar deze release. Flesh Stays Together is nummer drie in de discografie en verschijnt wederom via het eveneens Amerikaanse Sharptone Records.Lees verder ›

Als ik kijk naar de bandcamp-pagina van deze Amerikaanse band, Valdur, dan klussen de vier leden toch al een hele poos samen. Ze doen dit namelijk al sinds 1999. Dit Guilded Abyss is plaat zeven als ik goed tel. Er zal weinig anders te doen zijn dan aan muziek te klussen in Mammoth Lakes, of vergis ik me? Vermoedelijk, want deze plek ligt in de staat Californië, waar je de majestueuze bergen en dalen van verschillende parken kan gaan beklimmen, waaronder Yosemite met zijn kenmerkende sequoias. Toegegeven: er is dus meer te doen dan alleen maar wat muziek in elkaar draaien.Lees verder ›

De vier Finse vrienden in Victimarum zijn nog niet eens zo gek lang bezig. In 2022 hielden ze de band boven de Satanische doopvont. Ze kwamen al snel met een demo (demo 2023) en EP (Tyhjyyden roviolla) om vervolgens nu hun eerste langspeler, Seitsemän soihdun valossa, aan de man te brengen. Het Portugese blackmetallabel Signal Rex stuwt deze Finse horde verder vooruit.Lees verder ›

Withered Land komt uit Wit-Rusland en dat is nu eens een land van waar ik toch maar bitter weinig black metal doorgespeeld krijg. Het draait in deze band allemaal rond mevrouw Kann. Deze dame liet zich inspireren door de natuur, mythologie, esoterie, magie, fantasie en nog heel wat andere zaken. Ze tracht deze thema's niet alleen brutaal op een blackmetalwijze in te kleuren, ze doet ook haar best om lokale instrumenten te integreren in het verhaal. Ze staat grotendeels zelf in voor heel de santeboetiek.Lees verder ›

Staan we met zijn allen aan de afgrond? Gaat het vanaf nu helemaal bergaf met de wereld? Ik zou durven stellen dat zoiets zo maar kan, zeker als je de televisie aanknippert en de krant leest, maar ook als ik kijk naar het prachtige artwork dat de debuutplaat van dit uit Utrecht afkomstige atmosferische blackmetalgezelschap, Sterveling, enige kleur geeft. We krijgen een individu te zien die wel verbaasd lijkt, die niet goed weet waarheen of waarnaar toe.Lees verder ›

Als je de muziek "d-beat hardcore thrash punk" noemt, kan het nog alle kanten op. Dit Feral State uit Leicester neemt het niet zo nauw. Zelf geeft de band aan graag de rat in uw kelder dan wel het bloed op uw bruidsjurk te zijn. De dampende hondendrol op een net gemaaid gazon. Oftewel, een stukje decivilisatie binnen uw civilisatie. De band noemt als inspiratie Broken Bones en D.R.I. Dat zijn niet de minste namen dus ik ben benieuwd!Lees verder ›

Duitsers en grindcore: het is een combinatie die minstens zo onvermijdelijk is als carnaval, bier en confetti maar dan met aanzienlijk meer blastbeats. In het geval van Constrict betekent dat een dikke portie sociaalbewuste herrie, die zowel je trommelvliezen als je geweten aan het werk zet. Op zijn nieuwe EP Kadavergehorsam klinkt de Potsdamse vierkoppige bulldozer furieuzer, strakker en gelaagder dan ooit tevoren. Constrict bewijst dat je met 'Do It Yourself'-ethiek, een flinke dosis woede en een goed stel riffs meer kunt zeggen dan een gemiddelde politicus in een talkshow.Lees verder ›

Er zijn zo van die bands die niet alleen mijzelf aanspreken, maar ook andere leden binnen mijn gezin. Dit Amerikaanse Dance Gavin Dance (DGD) kan als een gemeenschappelijke 'guilty pleasure' bestempeld worden voor mij en mijn intussen achttienjarige dochter. Menig autorit naar sportvelden en sporthallen in het Vlaamse land werden opgeluisterd met opzwepende melodische en meezingbare deuntjes van deze band.Lees verder ›