Headlines

Twee jaar geleden had ik Negative Spaces van het Amerikaanse fenomeen Poppy nog in handen, waarbij ik tot de conclusie kwam dat de genrevariatie fel afgebrokkeld was bij de dame in kwestie, maar dat dit daarom niet stond voor een verwaterd product. Ondertussen heeft Moriah Rose Pereira niet stilgezeten en nadat ze haar stem ontleende voor de opener op de vorige Babymetal-plaat, bracht ze vorige maand ook een eigen langspeler uit. De zevende, met als titel Empty Hands.Lees verder ›

Piledriver brengt met First Nations Rock een uur hardrockend entertainment en blijft daarbij zeker niet trouw aan zijn Status Quo roots. Is het vernieuwend of origineel? Nee hoor. Maar het klinkt wel goed, verzorgd, melodieus, goed geproduceerd en is mooi verpakt.Lees verder ›

De vorige plaat van The Magus, Βυσσοδομώντας, uitgebracht in 2023, schafte ik nog aan in een speciale boxset. Ook nu is via The Circle Music plaat nummer twee van The Magus beschikbaar gesteld. Het kreeg de iets gemakkelijker uitspreekbare titel, Daemonosophia, met zich mee. Iedereen die een Grieks blackmetalhart heeft kloppen kent The Magus, en de band voorstellen zou deze gewoon oneer aandoen. Voor al de beginnelingen onder jullie: ga maar lekker aan de slag op dat zogenaamde wereldwijde web en je zal versteld staan wat deze machtige heer allemaal op zijn kerfstok heeft staan.Lees verder ›

Tien jaar zitten tussen dit Vaketimen en zijn voorganger, het zelfgetitelde album Evig Natt. De nieuwe is pas het vierde album in het meer dan twintigjarige bestaan van de band. Laat me maar meteen met de deur in huis vallen en zeggen dat dit een parel van een plaat is. Geen idee hoe bekend Evig Natt is - ik kende deze Noren alvast niet - maar op basis van deze nieuweling zou Evig Natt wel eens hoge ogen kunnen gooien... Wat mij betreft zou dat toch moeten. Lees verder ›

Als het brandt, dan brandt het natuurlijk vaak wel hevig. Ik denk dan in eigen land aan de grote brand in de Innovation die dateert van 1967 of de Switel-brand in 1994. Die eerste herinner ik me enkel nog van oude kranten en stoffige nieuwsberichten. Die laatste staat me nog voor de geest. Ook in het Zweedse Uppsala is er blijkbaar ooit een bijzonder hevige brand geweest. Dat bleek in 1702. De hele stad ging de fik in, maar wist zich weer op te bouwen. Dit Zweedse blackmetalcollectief Nazghor weet ook al sinds 2012 hun Satanische vlam te laten branden. Mooi toch, vergelijkingen maken die op niks trekken?Lees verder ›

Ik kan niet ontkennen dat ik enigszins teleurgesteld was toen ik de nieuwe promo van Putridarium in mijn elektronische postvak vond en moest constateren dat deze slechts twee nummers omvat. Na de single Schmerzfresser had ik met de EP gehoopt meer materiaal te kunnen beluisteren dan een schamele twee nummers. Maar goed dat ze samen bijna dertien minuten aantikken en de muziek op Natvm Ad Mortem (vrij vertaald: geboren om te sterven) niet teleurstelt. Verre van!Lees verder ›

De vorige plaat van dit uit de regio Nuremberg afkomstige Duitse Nebelfaust, Das Kalten Eisen Des Mondes besprak ik vorig jaar nog. Ik concludeerde mijn schrijven met de boutade dat sneeuw wit is en dat is gewoon een weergave, een reflectie op de atmosferische black metal die dit individu, Zinkruwahn, brengt. Het is niks nieuws, niks verfrissend enkel kil en koud.Lees verder ›

De meesters van de goremetal zijn weer terug! Ooit begonnen als goregrindband, waarna het geluid al vrij snel verschoof richting deathgrind: Exhumed maakt de metalen wereld al sinds de oprichting in 1990 onveilig met een flink portie muzikaal geweld. Het gezelschap bracht onder leiding van kartrekker Matt Harvey reeds acht volwaardige albums op de markt. Voorganger To The Dead stamt alweer uit 2022, dus het werd de hoogste tijd voor wat nieuw werk. Kijkend naar de albumtitel, kun je een conceptplaat verwachten en niets blijkt inderdaad minder waar te zijn. Het viertal neemt ons tekstueel mee op sleeptouw in alle gevaren die de (Amerikaanse) snelweg met zich mee brengt: van horror-ongelukken tot 'bikergangs'. Gas erop!Lees verder ›

In de kobaltmijnen in Afrika werken er inderdaad nog altijd kinderen, vermoedelijk elders ook. Wij, Europeanen moeten misschien ook eens terugkijken en reflecteren over onze eigen mijnbouwgeschiedenis. Want decennia geleden gebeurde hetzelfde in onze regio's. Galibot, een Franse blackmetalband, noemt zich naar die kinderen die in die mijnen werkten. Euch'mau Noir Bis, een hernieuwde versie van hun debuut, is een ode aan hen en allen die in de mijnbouw gewerkt hebben.Lees verder ›

In de bio van Gavran komen een aantal interessante namen voorbij. Zo heeft Tim de Gieter (Doodseskader, Ex-Amenra) de nieuwe plaat gemastered en heeft Marius Prins van Throwing Bricks de plaat gemixed. Nu vind ik de rol van mastering altijd wat overtrokken, maar het is voor Gavran natuurlijk wel mooi om zulke namen aan de band verbonden te hebben. En dat geldt zeker voor het label waarop deze plaat uitkomt: het Belgische Dunk!records, dat zich vooral gespecialiseerd in post-rock en bij uitzonderingen ook wat metal platen uitbrengt.Lees verder ›

Stilte… een moment zonder enig geluid om je heen. Echt helemaal niets? Of misschien toch niet? Met zijn experimentele compositie 4′33″ uit 1952, dat bestaat uit vier minuten en drieëndertig seconden waarin de uitvoerder geen enkele noot speelt, trok de Amerikaanse componist John Cage het bestaan van absolute stilte in twijfel. Tijdens een bezoek aan een geluidsdichte ruimte kon hij zijn eigen bloedsomloop en zenuwstelsel horen. Zijn conclusie? Absolute stilte bestaat niet. Het stuk wordt gekenmerkt door stilte, met uitzondering van omgevingsgeluiden, die juist bedoeld zijn als onderdeel van de uitvoering. Hiermee wilde Cage de aandacht verleggen van wat de componist opschrijft naar het actief luisteren, naar het waarnemen. Of hij daarin geslaagd is?Lees verder ›

Stel je voor dat je terecht gekomen ben in een zee, een oceaan en overal om je heen water, water, water... er is geen land, er valt geen korzelig stukje grond te bespeuren. Je voelt de paniek opkomen, je houdt het niet vol en je dreigt tot op de bodem van de zee, die oceaan te zinken. Soms kan je je ook gewoon zo voelen. Soms is het zo dat het leven en de daaraan gekoppelde emoties je letterlijk helemaal overspoelen. Roman V, de man achter dit Bizarrekult, heeft dit meegemaakt en schreef er prompt dit derde volwaardige album, Alt Som Finnes, over. Hij deed dit echter niet alleen en contacteerde een hoop gelijkgestemden waaronder Yusaf "Vicotnik" Parvez (Dødheimsgard), Lina (Predatory Void/Cross Bringer) en Kim Song Sternkopf (Møl). Ze leverden alle drie een vocale bijdrage aan.Lees verder ›