Headlines

“Do you come from the land down under?” Met deze iconische woorden uit het refrein van het nummer Down Under zette de Australische band Men At Work zich begin jaren tachtig wereldwijd op de kaart. Het nummer is een blijvende favoriet op de Australische radio en televisie en wordt geregeld met een knipoog bestempeld als het echte volkslied van Australië. Ook bij sportevenementen duikt het geregeld op: zo bracht Men At Work het tijdens de slotceremonie van de Olympische Zomerspelen in Sydney (2000) en werd het gebruikt als opkomstmuziek door onder andere darter Simon Whitlock en MMA-vechter Alexander Volkanovski. Zou de titel van de tweede plaat van de progressieve deathmetalband Growth - Under The Under - wellicht ook een knipoog naar hun Australische roots zijn?Lees verder ›

Het driekoppige Fallath uit Finland is terug na eerder in 2020 een EP te hebben uitgebracht, Luonnon alttari. De volwaardige plaat die wordt uitgebracht door het Naturmacht label krijgt de titel Nälkäiset aaveet met zich mee. Fins is niet mijn moedertaal, vandaar dat ik geen idee heb wat het zou moeten en kunnen betekenen. Je kan dat dan allemaal gaan opzoeken, uitvlooien en zelfs vertalen. Ik laat me echter op muzikaal vlak, ja ook in de black metal, zo nu en dan graag verrassen.Lees verder ›

Immolation is terug van nooit weggeweest en brengt met dit Descent album nummer twaalf op de markt. Album nummer twaalf, dames en heren! Sinds de oprichting in 1991 vlammen de heren al de ene na de andere knaller uit de pen en hoe je het ook wendt of keert: kwaliteit krijgen we altijd wel voorgeschoteld van dit gezelschap. Voorganger Acts Of God kreeg hier op Zware Metalen een keurige 90 punten toebedeeld. De enige kanttekening die mijn collega Joost destijds had, was de relatief lange speelduur van tweeënvijftig minuten. Dat is aangepast, want Descent heeft 'maar' tien nummers meegekregen die alles bij elkaar goed zijn voor veertig minuten aan muziek. Net als de vorige vier keer verschijnt deze schijf eveneens weer via Nuclear Blast Records.Lees verder ›

Lantlôs-bezieler Markus Siegenhort brengt vijf jaar na Wildhund een vervolg met Nowhere in Between Forever. Voor wie het al meteen wil weten: ja, hij vond het straatje waarin hij verzeild geraakte leuk en loopt daar nog steeds rond. Het is één van de meest opmerkelijke evoluties van bands die nog steeds op Metal Archives te vinden zijn, samen aan de top met een band als Ulver. Ik moet toegeven dat ik het moeilijk had met de voorgaande plaat (wat ook blijkt uit de review destijds) en dat ik het nog moeilijker heb met de nieuwe, maar je moet muziek ook ergens objectief naar waarde proberen te schatten.Lees verder ›

Skaphos is een zogenaamde abyssal deathmetalband. Volgens mij wil dit niet meer of minder zeggen dan dat deze Fransen zich een verhaal toe-eigenen dat dieper gaat dan diep en dat vooral handelt over gruwelijke monsters in een bijzonder diepe oceaan. The Descent is de opvolger van Bathyscaphe (2020), Thooï (2022) en Cult of Uzura (2025). Eerder werk kwam uit via onder andere Transcending Obscurity Records. Nu is het het Franse Les Acteurs De L'Ombre label dat het onderdak biedt, het bescherming biedt tegen de monsters die hij zelf heeft weten maken.Lees verder ›

Flagg, de man achter dit Finse Flagg, maakt al black metal sinds 2018. Op deze EP Burn The Idols, die geheel in eigen beheer wordt uitgebracht, gaat hij een samenwerking aan met drie verschillende vocalisten en dit om het centrale idee kracht bij te zetten: idolen mag je verbranden! Dit uit Turku afkomstige gezelschap heeft al heel wat eerder werk weten uitbrengen. Dit gebeurde in samenspraak met het Duitse Purity Through Fire Productions.Lees verder ›

Haal de kotszakjes maar tevoorschijn, want Vomitory is terug! Het nieuwe album In Death Throes komt nadat de comeback-plaat All Heads Are Gonna Roll in 2023 de studio carrière van de band weer nieuw leven in blies. Tevens is het de tiende plaat die de Zweedse deathmetalmachine uitbrengt. Christian Fredriksson vervangt veteraan Peter Östlund op de gitaar en voegt een nieuw (doch evenzeer bebaard en behaard) gezicht toe aan een line-up die sinds 2005 niet veranderd is. Dan ben ik benieuwd hoe dat het geluid beïnvloedt.Lees verder ›

Ik heb reikhalzend uitgekeken naar het nieuwe album van het Amerikaanse Stabbing. Dit gevoel werd onder meer gevoed door het imponerende optreden tijdens Herrie Festival in 2025. Maar zeker ook door de eerdere releases die op Comatose Records uit zijn gekomen. En nu al opgepikt door Century Media en onder deze vlag komt nu het tweede volwaardige werkje uit, genaamd Eon of Obscenity.Lees verder ›

Iffernet bestaat sinds 2018, komt uit Rouen, Frankrijk en wordt gevormd door twee leden die ook deel uitmaken van onder andere Sordide en Mör. Twee bands die toch al wat op hun kerfstok hebben. Dit Life At Heart is de opvolger van onder andere een split met de Italiaanse band Dolpo, die uitkwam in 2024. Het Duitse Vendetta Records bleek interesse te hebben en dan weet je het wel. Labelbaas Stefan heeft vrijwel altijd een goede neus voor kwaliteit. Merk ik wel even op dat het label van de bandleden zelf, La Harelle Collective, ook meehelpt om de plaat te verdelen. Lees verder ›

De Heilige Drievuldigheid! Als je dat ergens in één of ander geschrift leest zal het zeker niet om de bands Thymata, Grimtone of Kruzifix gaan. Via het Portugese War productions, een label dat maar wat graag met het Nederlandse Void Wanderer productions samenwerkt, brengt nu geheel alleen de driewegsplit Et Omnia Vanitas, van de bovengenoemde bands uit. Twee van de drie bands doen bij mij een stevige bel rinkelen, één niet. Het gaat in dat geval om die laatste Kruzifix. Hij komt uit Portugal, is het geesteskind van een zekere J en bestaat sinds 2020. Buiten wat splits en demowerk staat er nog niet al te veel op zijn kerfstok.Lees verder ›

De heren Novozhilov en Yusupov die samen Olhava vormen, kruipen voor plaat nummer zes of zeven, tussen 2019 en nu, in een hutje in een groot woud. Spreekwoordelijk welteverstaan, want dat hutje in het woud is een metafoor voor de plek waar je jezelf als persoon wel eens weet op te sluiten wanneer het moeilijk gaat, wanneer iemand je werd ontnomen. Je moet daarna opnieuw de wijde wereld in, maar hoe doe je dat dan? Dat is volgens mij een korte samenvatting van de gehanteerde thematiek op Memorial.Lees verder ›

Ainzamkeit was ten tijde van zijn debuut, Was des Lebens nicht wert, ergens in 2024, nog een zeer eenzaam depressief gestemde blackmetalband waarin alleen Grymnir der Zornige zijn ei wist te leggen. Ik lees in de begeleidende informatiebrief bij deze tweede plaat, Fluch des Nachzehrers, dat hij een kameraad heeft gevonden om de vacante spot op de drumkruk in te nemen.Lees verder ›

Geen wankel bouwsel op dit tweede album van Towering: The Oblation Of Man voelt nog intenser en zwaarder aan dan de voorganger. Het album is verworden tot een onverzettelijke muur vol duistere melodieën, massieve riffs, brute blastbeats, frequente tempowisselingen, vervorming en vocale explosies.Lees verder ›

Koning, keizer, Doedsadmiral! De derde plaat van het Noors/Fins/Franse Doedsvangr Within The Flesh draait intussen voor de zoveelste keer rondjes. Iedereen kent de band, iedereen weet wie er deel van uitmaakt en iedereen heeft vast wel wat plaatjes van deze heren in de stoffige kast staan. Ik denk dan aan Satan Ov Suns (2017), Serpents Ov Old (2021) of de EP Kiononia (2022). Al twijfel ik of die laatste in fysiek formaat werd uitgebracht. Even opsnorren... ja, wel op vinyl zelfs. Kijk.Lees verder ›