Er zijn bandnamen die je meteen in een gemoedstoestand trekken, en er zijn bandnamen die je spontaan doen afvragen of je huisarts nog plek heeft voor een spoedafspraak. Doodswens valt resoluut in die tweede categorie. Gelukkig blijkt al snel dat deze zelfgetitelde plaat geen klamme, passieve neerslachtigheid viert, maar juist het tegenovergestelde: een woeste, tandenknarsende confrontatie met de afgrond, waarbij terugdeinzen geen optie is. Zwartgallige catharsis, zo je wilt – alsof je in een spiegel kijkt en die terug schreeuwt.Lees verder ›




















