Headlines

Beter laat dan nooit bespreken we hier de nieuwe plaat Allegaeon. Dit is inmiddels de zevende en komt drie jaar na het fenomenale Damnum. De enthousiaste recensie van MrJingles is hier terug te lezen. Metal Blade komt de eer toe om dit nieuwe meesterwerkje op ons af te vuren. Ik zeg meesterwerkje, dat moeten we natuurlijk nog maar afwachten. Maar gezien de uiterst indrukwekkende discografie is de kans groot dat het er weer een is. Zoals al in de recensie van Damnum terug is te lezen is het bij Allegaeon death metal wat de klok staat met een zeer hoog technisch gehalte. Dit vervolgens gemixt met heel veel melodie en cleane muziekstukken of cleane zang. Hè, gedver. Cleane zang? Ja. Cleane zang. En dat kan waanzinnig goed uitpakken als dit goed wordt gebalanceerd en natuurlijk ook goed gezongen is. Een heel goed voorbeeld is de Nederlandse band Orphanage die ook de cleane zang en het grunten zo kundig weet te mengen. Hier en daar laat Allegaeon iets soortgelijks horen.Lees verder ›

Het begon met voorzichtig tikken, daarna ging het over in kloppen en inmiddels slaat Von Mollestein steeds harder op de deur van de Nederlandse metalscene. Wel op de kelderdeur, want de band rondom de heren Mr. Cooger (zang), Dunkelwalt Immerkalt (gitaar) en Dr. West (bas) zit diep verstopt in de underground. Voornamelijk ook vanwege de wat aparte muziekstijl die het trio voortbrengt: een mix van aggrotech en black metal.  Om uit te leggen wat dat in de praktijk betekent citeer ik graag mijzelf uit de vorige review van een Von Mollstein-werkje: ‘extreme gekte met rare geluidseffecten, een drumcomputer, razende gitaren en de krijsgrunt van Mr. Cooger die ook nog een donkergekleurde bromgrunt in huis heeft.’Lees verder ›

Ah, dit Thunderball wordt in de promotekst aangeboden als de nieuwe Melvins, maar ook als de derde Melvins 1983. Laten we voor het gemak maar aannemen dat we hier wel degelijk het bijna dertigste album van de invloedrijke band rond Buzz Osborne te pakken hebben, maar dan wel ingespeeld door de “raw and unfiltered incarnation” uit 1983. Dat betekent met originele Melvins-drummer Mike Dillard, terwijl Dale Crover (ook kort in Nirvana) onverminderd deel uitmaakt van de band maar voor deze opnames even vrijaf kreeg. Ook aanwezig zijn bassist/noisespecialist Ni Maîtres en ‘noisebrenger’ Void Manes, twee acts waar Buzz Osborne al langere tijd verlekkerd naar keek.Lees verder ›

Wist je het nog niet bij de bandnaam, dan weet je dankzij de titel van de plaat wel wat je thematisch op je bord gaat krijgen. Ad Hominem is een blackmetalband die reeds 25 jaar aan een dubieus pad bouwt, maar daar ook trots op is. De promokit van de band, die ons toegestuurd werd door het label Osmose Productions, is duidelijk trots dat je op je Spotify deze muziek niet terug zal vinden.Lees verder ›

God Complex: "een niet-klinische term die veelal gebruikt wordt om een persoon te beschrijven die ervan overtuigd is dat hij meer kan bereiken dan wat binnen het menselijk kunnen ligt". Bedankt Wikipedia. Ik wist dat het in ieder geval íets moest betekenen, zo'n bandnaam. Met de EP He Watches In Silence komt dit zestal (!) uit Engeland de boel even goed op stelten zetten. Het plaatje verschijnt via Sharptone Records.Lees verder ›

Alle duivels en demonen: wees verzameld! Het Noorse Enevelde brengt plaat nummer drie uit met als welluidende titel Pandemonium. Dit blackmetalcollectief rond B. Kråbøl, die we ook kennen van onder andere Misotheist en zijn eigen familieblackmetalband Kråbøl, heeft opnieuw de tijd gevonden om enkele liederen te componeren die het einde der tijden wel eens zouden kunnen aankondigen. En Gildere Død en daarvoor het gelijknamige Enevelde waren de eerste twee platen en bleken van een meer dan bijzonder goed niveau.Lees verder ›

Deze split met daarop twee Poolse bands verscheen in augustus vorig jaar maar is te goed om niet te bespreken. Beide bands bedienen zich van een mix van black, death en thrash. Het ding werd opgenomen in de "Jesus Christ Slain in a Gas Chamber" studio. Dat deed me wel even de wenkbrauwen fronzen, zeker gezien het land van herkomst van beide bands. Op internet kon ik echter geen link tussen zowel Garota als Scrüda met (extreem)-rechts gedachtengoed vinden.Lees verder ›

Nachtheem is een Nederlandse blackmetalband en dit Nacht, Zij Met Ons... komt via Van Records en dan weet je dat je goed zit als band maar ook als luisteraar. Vaak weet dit label toch bands te capteren die de essentie van black metal niet vreemd zijn, zo ook dit Nachtheem dus. Dit album dat bestaat uit vier erg lange nummer wordt opgedragen volgens de bandleden, wie dat ook mogen zijn aan de diepe krachten en mystiek van de duistere natuur. Volgens meegeleverde informatie brengt deze band op een ongepolijste wijze de organische klanken uit die natuur tot leven.Lees verder ›

Vol II of volume twee, zie je in de titel. Dus er is een volume één geweest? Ja, ja absoluut. Al heette die zo niet. Wel “Too Wild To Tame”. En er zit maar liefst acht-en-dertig jaar tussen de twee albums. Dat is flink de moeite. Laat me dus maar een beetje schetsen wie hier achter zit, want Van Camp zal niet bij iedereen een belletje doen rinkelen.Lees verder ›

Heeft er iemand van jullie al op een paard gezeten? Is er iemand van jullie tijdens een wilde rit al eens van zo een viervoeter afgetuimeld? Ik wel. Ik doe het nooit meer, op zo'n braaf beest kruipen, zelfs niet als deze aangelijnd is en nauwlettend in het oog gehouden wordt door zijn eigenaar. Karg uit Oostenrijk durft het aan om op de hoes zo'n wilde viervoeter te posteren. De band speelt al sinds zijn conceptie in 2006, toen nog als eenmansband, black metal met heel wat andere invloeden gaande van gaze, grunge, post rock tot post punk. De band laat zich tekstueel inspireren door de melancholie van het leven en pent zijn overpeinzingen neer in een lokaal dialect dat wordt gesproken in een kleine regio rond Salzburg in de Tennen, een bergachtige regio in de Alpen.Lees verder ›

Tot jolijt van menig scatofiel deelt Putrid Defecation zijn Tales From The Toilet. Want stoelgang inspireert natuurlijk al decennialang tot diepzinnige levensverhalen. Op dit debuutalbum van de fecale Finnen, dat in de closetput dropte na een handvol singles en een EP, ontwaren we weinig opzienbarend personeel. Juist, God Disease is een naam die je kan kennen. Ogen dicht, billetjes open en zien wat eruit komt dan maar!Lees verder ›