Headlines

Misþyrming, Teitanblood, Svartsyn, Verberis en Sorhin. Dat zijn de namen van bands die op het Norma Evangelium Diaboli label gestationeerd zijn en daar komt nu ook een andere Ijslandse formatie bij, met name Vafurlogi. Gneisti Af Eldi Guds is de opvolger van de in 2024 verschenen plaat Í vökulli áþján van dit in 2018 in Reykjavik opgerichte collectief. Het Franse label weet echt wel wat het uitbrengt. Dat kan je wel opmaken uit de namen hierboven, maar als je ook nog eens weet dat dit Vafurlogi bestaat uit leden die actief zijn bij, actief geweest zijn bij, dan wel live spelen in bands als Sinmara, Almyrkvi, Helfró, Nyrst of Kaleikr, dan weet je het wel.Lees verder ›

Wat gebeurt er achter een masker? Zit daarachter de ware aard van een individu? Is diegene die een masker opzet iemand die zijn ware aard misschien niet wil laten zien? Of schrik heeft voor repercussies en zich alzo niet helemaal wil laten kennen? Of zit het anders? Zijn er niet heel veel mensen die een masker ophebben en gewoon keihard schijnheilig zijn? Zou dat de insteek zijn waarop Masquerade van het Franse Dark Plague is gebaseerd? De meegeleverde informatie kan dat inderdaad bevestigen.Lees verder ›

De heren Bartkowiak en Lange die al een poos opereren onder de naam Zørza, komen uit Polen en spelen al een tijdje post-black metal. Met hun vorige werk, Hellven en daarvoor nog een EP, IEI, die ook net als hun nieuwste, uitkwamen via Godz Ov War Productions, maakte de beide heren toch wel wat indruk. Twilight Of The Golden Star is de titel van het nieuwe album.Lees verder ›

Dit Baskische gezelschap is al sinds 1997 actief in blackmetalland. Na goed zeven jaar stilte komt Numen nu pas met plaat nummer vijf, Erre. Daarvoor bracht de band, naast een tweetal EP's, vier volwaardige albums uit waarvan het in 2019 Iluntasuna besarkatu nuen betiko het laatste bleek te zijn. Het spreekt voor zich dat dit collectief de rijke cultuur-historische achtergrond van zijn vaderland bezingt.Lees verder ›

Fleshcrawl leerde ik kennen toen ik in 2000 de verzamelaar Victims Of The Bubonic Plague 2 kocht. Direct aan het begin van het schijfje van nog geen tien gulden (!) donderde de band woest de huiskamer in met een bulderend “As blood rains from the sky!!!” om zo de rest van de bands op de sampler voor een zware opdracht te stellen. Nu zullen Bolt Thrower, Cryptopsy en Vader, die ook aan de builenpest ten prooi waren gevallen, daar niet heel zenuwachtig van zijn geworden, maar ik was alvast zwaar onder indruk van deze deathmetalhit.Lees verder ›

“Embracing black metal as both medium and ritual” (“Black metal omarmen als medium, maar ook als ritueel”). Ik kopieer hier even een treffend zinnetje uit de promo die meegestuurd werd met deze EP van het Belgische Satanic Witch. Deze band, gevestigd in Brussel, nestelde zich op zijn debuutalbum ergens tussen twee genres in: black metal en doom/sludge metal. Atmosferische black metal vormde hier weliswaar de basis, terwijl de doom/sludge invloeden niet doorlopend aanwezig waren. Maar zelfs met die kanttekening is deze situering nog te beperkt om Satanic Witch ter dege te definiëren, want de muziek op hun debuutalbum 4:44 (dat jammer genoeg aan onze redactie voorbij is gegaan) was bijzonder veelzijdig.Lees verder ›

Een wiel opnieuw uitvinden is meestal verspilde moeite. Het werkt al eeuwen prima, zoals het is. Toch duikt die uitdrukking opvallend vaak op wanneer een nieuwe hardrock- of metalband zich aandient. Ook Rock Justice zal ongetwijfeld geconfronteerd worden met de vraag wat de groep precies toevoegt aan een genre dat al decennialang op dezelfde fundamenten bouwt.Lees verder ›

Ill Tidings kent een rijke historie voor hij zich Ill Tidings liet noemen. Intussen heeft deze band afkomstig uit Wenen, Oostenrijk al weer plaat nummer drie uit: Seeds Of True Rebirth. Eerste plaat Signa Tenebris (2020) kwam als ik goed ben ingelicht op cd uit via het Britse Cult Of Parthenope, een label waarvan ik op heden geen recente releases voor de geest kan halen. Later kwam nog Hymns To Demise (2022) van deze band, die zich laat vormen door leden die ook spelen of speelden in Farawisa, Anomalie, Äera en In Crucem Agere.Lees verder ›

Moonspell is een band die zich doorheen zijn ondertussen al bijna 35 jaar lange carrière altijd heeft laten leiden door zijn eigen buikgevoel. En dat heeft een heel diverse discografie opgeleverd, zonder dat de Portugezen ooit hun ziel hebben verkocht (behalve dan aan de duivel). Van de broeierige folkblack van Anno Satanæ over de epische, bombastische gothic metal van Memorial en de symfonische grandeur van 1755 tot het zachtere maar sfeervolle Hermitage: ondanks de enorme verscheidenheid in benadering en stemming (die golfsgewijs veranderde doorheen de jaren) bleef de essentie van hun stijl telkens bewaard: een herkenbare signatuur die uniek is voor de band Moonspell. Zelfs in hun experimentele periode (Sin / Pecado, The Butterfly Effect) droeg elk nummer nog steeds het zwoele, gothische karakter van hun mediterrane southern deathstyle.Lees verder ›

Dat zwaarden en bogen anno 2026 nog nuttig zijn, bewijst de promofoto van Stormkeep. Want och mensen, hoe true zijn deze metallers uit Denver?! De albumcover drukt twee lelijk getekende tieten in je gezicht. Dit voelt als verkracht worden. De symfonische black metal van de band kwam me eerst ter ore met Tales of Othertime in 2021. Op papier klopte alles. Een Amerikaanse Emperor-wannabe met invloeden uit dungeon synth. Het kwijl liep me wild uit de mond. Toch kon de band het niet waarmaken. De tracks misten pakkende riffs en opbouw naar momentum en ontknoping.Lees verder ›

De experimentele hoeken van death metal blijven voor mij een van de weinige plekken waar het genre mij nog stimuleert. Wat aanvankelijk een herkenbaar genre was, wordt daar een wervelende, stuiptrekkende massa van zwart slijm. Als je daar maar genoeg in rondport kom je genoeg interessants tegen. Zo heb je bands als het onvermurwbare Altarage, de angstwekkende Ævangelist, of het vermaarde en vaak geïmiteerde Australische Portal. Nu verschijnt Seven Chains met zijn nieuwe plaat aan de slijmerige oppervlakte.Lees verder ›

Jongens toch. Sommige mensen, sommige artiesten hebben precies toch meer dan vierentwintig uur in één dag. Dat geldt in elk geval voor de bandleden in deze nieuwe formatie, Grimveil, die via Purity Through Fire Records zijn debuutplaat Behind The Veil Of Silent Woods voorstelt. Een 62 minuten durend epos dat eer betoont aan het woud, het bos. Het album moet je interpreteren, althans zo lees ik het toch, dat je vanaf de rand van het bos het pad dient te zoeken om alle bijzondere plekken die de natuur ons in dat bos heeft geschonken te kunnen ontdekken.Lees verder ›