Het is weer tijd voor het jaarlijkse Full of Hell-feestje in Nederland. De band heeft een indrukwekkende werkethiek en is vrijwel elk jaar wel ergens in Nederland te vinden. Dit keer is de Effenaar het podium van dienst. In hun kielzog hebben de Amerikanen The Body meegenomen, geen onbekenden voor de band, gezien hun samenwerkingen uit het verleden. Om de tourkosten wat te drukken is ook nog Jaghead Fertilizer toegevoegd, een band die uit drie Full of Hell-leden bestaat. Dat belooft dus een hoop geram en een uitputtingsslag. Friso Veltkamp ondergaat het.
Beide bands staan bekend om hun enorme output, waarna er na elke release wel weer een tour volgt. Het laatste wapenfeit van Full of Hell is nu de EP Broken Sword, Rotten Shield die vorig jaar verscheen, terwijl The Body recentelijk een single uitbracht. In het verleden zijn er ook enkele samenwerkingen geweest tussen deze twee bands waardoor het een logische tourcombinatie is. De bands hebben ook wel een trouwe fanschare gezien de prima opkomst deze vrijdagavond.
Dan kun je je creativiteit niet kwijt bij Full of Hell en richt je een nieuwe band op die grotendeels klinkt als… Full of Hell. Maar dan met een andere zanger, want bij Jarhead Fertillizer neemt (Full of Hell) drummer David de vocalen voor zijn rekening. En dat doet hij bepaald niet onverdienstelijk. Hij brult en krijst zich een weg door de set heen en weet daar ook nog eens flinke gutturals doorheen te rammen. Daar vraagt de muziek ook wel om. Hoewel er enige gelijkenissen zijn met hun andere band, ligt de insteek van Jarhead veel meer op death metal en grindcore. Het is allesvermorzelend en nietsontziend. Het is bijna een wonder dat het geheel niet verzandt in een ondoordringbare brij.
De muziek van dit viertal wordt interessant gehouden door het toevoegen van accenten. De ene keer is dat door fraai tomspel, de andere keer gebeurt dat door inlassen van bijvoorbeeld een sludgeriff. Het publiek lijkt die details niet eens zo bewust op te pikken, die vinden het allemaal mooi en staan wel open voor een half uur aan deze deathgrind. Toch is het wel muziek om je aandacht bij vast te houden, want de breaks vliegen alle kanten op. Wat dat betreft is het ook echt knap dat David zowel schreeuwt als zijn bij vlagen ingenieuze drumspel laat horen.
De nummers zijn stuk voor stuk vrij kort, maar hebben precies de juiste lengte, zeker gezien de informatie die op je afkomt. Het kan natuurlijk niet alleen maar hard en snel zijn en tegen het einde van de set nemen de hardcore-invloeden toe en wordt er tegelijkertijd ook wat gas terug genomen, waardoor er nog wat ruimte ontstaat voor meer klassieke metalriffs. Een half uur speeltijd is voor deze muziek voldoende, waardoor er net geen verzadiging optreed.
Het is ook muziek waarbij je langzaam wordt meegezogen. Er gaat een hypnotiserende werking uit van de muur van geluid die op je afkomt. Tegelijkertijd blijft het wel ritmisch, wat wordt versterkt door het tomspel van drummer Lee Bufford. Het blijft ook grotendeels op hetzelfde tempo, maar voor het effect is dat natuurlijk goed. Je zou het monotoon kunnen noemen, maar dat is het niet echt, omdat er van alles gebeurt in het geluid van de band. Soms is dat een subtiele aanzet of een drop waarbij het nummer wat meer interessante wending krijgt. Af en toe sijpelt er zelfs een verdwaalde blackmetalriff door het geheel heen. Ook een pluim voor de lichtman, die haarfijn aanvoelt welk licht de band nodig heeft en die perfect aansluit bij het sonische geweld dat wordt voortgebracht. En dat veertig minuten lang. The Body levert een overtuigende show af.
Nou, er wordt geopend met Burning Myrrrh, een nummer dat een tijd van de setlist verdwenen was, maar het geeft gelijk aan dat de band uit de startblokken wil knallen. Het nummer heeft bovendien een fijn verwoestend einde dat via noise overgaat in Transmuting Chemcial Burns: een nummer over methgebruik in de VS en wordt voorzien van een bijpassende muzikale omlijsting.
We krijgen vanavond een bloemlezing uit het werk van Full of Hell. Zo gaan de grindcorekrakers als het venijnige Thundering Hammers hand in hand met de meer rockende invloeden in bijvoorbeeld Doors To Mental Agony, afkomstig van de laatste full length Coagilated Bliss, waar de band een iets ander geluid laat horen dan op voorgaande platen.
Wat ook opvalt, is de beweeglijkheid van Dylan, terwijl ook gitarist Gabe bij vlagen volledig uit zijn plaat gaat. Wellicht hebben we het geluk dat het de eerste show van de tour is en er nog volop energie aanwezig is, maar de band is bijzonder beweeglijk. Vooral Dylan oogt bij vlagen ongecontroleerd terwijl hij diep krijsend zijn teksten het publiek in slingert. Wat een stem heeft die gast toch. Dat hoge gekrijs, die lage brullen, het maakt nog altijd indruk. Hij heeft overigens zijn pipe-instrument ook weer meegenomen, waarmee hij allerlei feedback en ruis texturen aan de muziek meegeeft.
Sowieso heeft de noise en allerhande samples weer een hoofdrol in de set, zeker als overgang tussen de nummers. Het is een essentieel bestanddeel dat hand in hand gaat met de grindcore van dit viertal. Nummers als Digital Prison en Silmaril krijgen hierdoor nog meer diepte en waanzin. Vandaag wordt ook de ene na de andere sloopkogel op het publiek afgevuurd, ademruimte is er niet echt bij, behalve wanneer Dylan even het woord neemt. ‘We hebben nog zestien nummers’ geeft hij als hoopgevende boodschap mee, nadat de band er al zestien op heeft zitten.
Dat blijkt mee te vallen; de band speelt er in totaal negentien, met als terechte slotnummer Gnawed Flesh, dat met logge zware riffs de boel inpakt en afsluit, je een beetje reddeloos achterland door de tsunami aan geweld wat zojuist over je heen is gespoeld. Maar daarvoor gaan we naar een Full of Hell-show, toch?
Datum en locatie
3 april 2026, Effenaar, Eindhoven
Link: