The Amity Affliction – House of Cards

Geschreven door op 23-04-2026 om 18:55.

Je kan met je vuile was twee dingen doen. Ofwel steek je die in de wasmachine, ofwel hang je die buiten. Dit laatste is wat gebeurd is omtrent het enige overgebleven oorspronkelijk bandlid Ahren Stringer van het Australische The Amity Affliction. Hij en zanger Birsch waren verwikkeld in één of ander discussie en dat resulteerde eerder prompt in de verwijdering van die eerste uit de band. Of het dan zo gebeurd is, weet ik niet maar het wordt wel lekker en breed uitgesmeerd in de gespecialiseerde pers.

Ik trek er me alvast geen bruine boterham van aan en stop House of Cards, plaat nummer negen van dit melodisch post-hardcore gezelschap, in de speler. De plaat werd ons aangeleverd door Pure Noise Records. Maar hoe moet het nu verder? Wie neemt naast de baslijnen ook de typische cleane vocalen over? Dat blijkt niemand minder dan de Amerikaan Jonathan Reeves (Kingdom Of Giants) te zijn.

Dit House Of Cards is de opvolger van platen als Not Without My Ghosts (2023), Everyone Loves You … Ones You Leave Them (2020) maar ook de meest tot de verbeelding sprekende plaat, althans in mijn ogen, Let The Ocean Take Me (2014). Voor de opnames van deze nieuwste konden de heren bouwen op de kennis van hun gitarist Dan Brown; hij nam het knoppenwerk voor zijn rekening.

Zoals het hoort, kregen we op voorhand al wat nieuwe nummers te horen. Ik verwijs naar bovenstaande videoclip van het nummer Bleed. Ook de titeltrack House Of Cards en een ander nummer van de plaat, Heaven Sent, wisten al te passeren. Deze eerste is een eerder typisch, weinig opvallende The Amity Affliction track. Voor die laatste track durf ik misschien wel te stellen dat, als  we de pre-productie opnames in ons bezit hadden gehad,  de heer Stringer deze nog heeft ingezongen. De cleane vocalen op het refrein, zoals ze nu worden gepresenteerd, zijn volgens mij gewoon van zijn hand. Maar ik kan me vergissen.

Best starten we natuurlijk in het begin van de plaat, met Vida Nueva om meer precies te zijn. Op het verdere verloop van dit album krijgen we volgens zanger Birsch inkijk in onder andere zijn persoonlijke leven en de moeilijke relatie die hij en zijn zus/broer hadden met hun moeder. Vervolgens hoor je Kickboxer, een nummer dat start met een vraag voor een kus. Het kan toch niet gekker? De track stampt je echt wel meteen in je noten, want het klinkt teringagressief. Het afsluitende Eternal War is ook zo een nummer dat je knikkers uit de zak doet klotsen. Iets wat de band in mijn ogen al een poos niet heeft laten horen. In House Of Cards wordt de zus bezongen op cleane wijze door de heer Reeves. Zijn vocale lijnen lijken technisch wat bijgeschaafd te zijn geweest. Ze passen echter in kleur en stemtimbre echt wel bij de rest van de muziek.

Bleed, maar dat wisten we al van de video-clip, wordt wat opgedirkt met elektronica terwijl brutale brulboei Birsch de boze longen uit zijn lijft schreeuwt en dit hand in hand met de knalharde kicks. In zijn eerste klanken is de kus van de dood, Beso De La Muerte, een onguur instrumentaaltje. Swan Dive brengt net als Speaking In Tongues of Afterlife het oude The Amity Affliction toch wel even ijskoud terug.

Ook plaat nummer negen, House Of Cards, die wordt voorzien van een volgens mij AI gegenereerde spuuglelijke hoes, is een typische The Amity Affliction plaat. Hier en daar worden we wel vergast op meer agressie dan we gewoon zijn. De vraag is op wie de heer Birsch het meest gebeten is: zijn moeder of de heer Stringer?

Score:

75/100

Label:

Pure Noise Records, 2026

Tracklisting:

  1. Vida Nueva
  2. Kickboxer
  3. House Of Cards
  4. Heaven Sent
  5. Bleed
  6. Break These Chains
  7. Beso De La Muerte
  8. Swan Diva
  9. Speaking In Tongues
  10. Afterlife
  11. Reap What You Sow
  12. Eternal War

Line-up:

  • Joel Birsch – Zang
  • Jonathan Reeves – Bas, zang
  • Dan Brown – Gitaar
  • Joe Longobardi – Drum

Links: