Headlines

Een debuut van deze Canadezen die als invloed Alcest en Deafhaven noemen. Nu ga ik iets heel geks zeggen, maar ik heb eigenlijk geen idee waar dit op lijkt. De vocalen zijn een soort mix tussen een verkouden Shagrath (Dimmu Borgir) en een screamo jongeling. De muziek doet niet zo heel erg 'post' aan. Niet meer dan een Falls of Rauros.Lees verder ›

‘Progressieve metal met talloze uitstapjes naar andere genres, die voornamelijk is gezongen in de Duitse (moeder)taal. Een jenga oplossen zonder handen lijkt een makkelijkere taak.’ Dat schreef ik vorig jaar over mijn nummer 1 album van het jaar 2020. Alle facetten in de experimenteerdrang van The Hirsh Effekt leken op Kollaps dan eindelijk op zijn plek te vallen. Het zeer veelzijdige album heeft sindsdien nog regelmatig zijn rondes gemaakt en dit jaar brengt het drietal een EP met de naam Gregær.Lees verder ›

Fans van Borknagar, opgelet! De toetsenist/zanger van de hiervoor genoemde band komt met een nieuw project, genaamd White Void, en het debuutalbum Anti. Afgaande op de biografie op de website van Nuclear Blast verwacht ik haast een rariteitenkabinet. Waarom? De verschillende leden hebben een achtergrond in black metal, chiptune elektronica, popmuziek en blues.Lees verder ›

De thrashers van Distillator, uit het oosten van Nederland, kondigden het op de sociale media de afgelopen periode al aan: ze zouden gaan breken met de stijl en de naam veranderen. Het hoe en waarom kun je hier lezen. En wat dit betekent voor de muziek kun je hieronder lezen.Lees verder ›

Het is haast niet te geloven dat het nog maar een jaar geleden is dat ik de review schreef van de vorige plaat van deze Italianen van Temperance. Uiteraard lijkt alles wat langer te duren de laatste tijd, maar jammer dat dit niet het geval is voor dit leuke hebbedingetje dat vorige maand verscheen bij Napalm Records. Temperance liet immers Melodies of Green and Blue los op de planeet. Afgaande op het laatste nummer Gaia verdenk ik de band er ook van dat er een klimaatboodschap schuilt in de plaat en titel.Lees verder ›

Nieuw werk van het Finse Sielunvihollinen komt via het Hammer Of Hate label. Ditmaal ook weer een albumtitel in het Fins, hoe kan het ook anders. Teloituskäsky is het vierde album en dit van een band die reeds sinds 2011 bestaat. De vorige release dateert van 2019, Kuolonkylväjä. Sielunvihollinen levert typisch Finse black metal af met een melancholische en melodische ondertoon.Lees verder ›

Als we na ruim twintig jaar zo vrij mogen zijn de score op te maken, kunnen we stellen dat dit millennium grotendeels in het teken staat van progressieve variaties op de black metal. Tal van bandjes experimenteren met de fundaties van het subgenre, waarbij de ene aftakking na de andere wordt gesmeed. Dit heeft geleid tot een gevarieerd aanbod van zwartgallige, vaak gruizige muziek. In dit grote waas van diversiteit, tussen alle progressieve blackmetalbandjes, achtte ik het moeilijk nog een echt onderscheidende groep te vinden. Tot ik Maelström van Thermohaline hoorde.Lees verder ›

Onder invloed? Deze nieuwe band, Duindwaler, uit Heerhugowaard, Nederland is beïnvloed door het werk van Hate Forest. Andere invloeden vanuit loco - regionaal dan wel cultuur - historisch perspectief zullen er ook wel zijn maar de erg korte biografie brengt niks anders aan het licht. Moet dat? Nee hoor, voor mij in ieder geval niet.Lees verder ›

Sinds de Duitse rockers in 2006 met hun eerste ep naar buiten traden, volgde er elk jaar wel een album of ep. De laatste jaren zit er nog wel eens twee jaar tussen de releases. Vaak een indicatie voor het feit dat er meer en langer getoerd kan worden. Oftewel: het succes van Kärbholz is met het verstrijken der jaren gestegen.Lees verder ›

Atra Vetosus heeft het niet makkelijk. De zon gaat op maar vanbinnen verandert er niets. Hoe zeer de heren ook tekeer gaan met hun Tasmaanse meloblack, beterschap blijft uit. U kon het allemaal al netjes nalezen in de review van de langspeler Apricity, nu is er opnieuw een EP met daarop drie lange nummers vol meloncholie (melodische melancholie, maar dan korter).Lees verder ›

Je bent nooit te oud om te leren. Ook al ben je al veertig jaar liefhebber van goede, traditionele hardrock met bluesinvloeden, stevige riffs en vlotte melodieën met een goed verstaanbare stevige strot aan de microfoon. Om dan te moeten toegeven dat je nog nooit van The Quill hebt gehoord... Een Zweeds viertal dat al een kwart eeuw bestaat en grossiert in … jawel … goede, traditionele hardrock met bluesinvloeden, stevige riffs en vlotte melodieën met een goed verstaanbare stevige strot aan de microfoon. Nochtans stonden ze in 2018 bijvoorbeeld op Alcatraz in Kortrijk. Alleszins een flink gat in mijn cultuur want ik ben onmiddellijk verkocht door de massieve sound op hun nieuweling, Earthrise.Lees verder ›

Van het Franse Antiq Label heb ik onlangs het schijfje Samanōn van Gjoad toegestuurd gekregen, dat eerder deze winter uitgebracht werd. Aanvankelijk werd mijn aandacht gevestigd op deze release door de genres die hieraan werden toegeschreven: atmosferische post-rock en post-black. Halverwege deze plaat, die iets meer dan een halfuur vult, heb ik echter moeten concluderen dat het post-blackelement mij een vertekend beeld heeft gegeven. Wat Gjoad op zijn debuut wel biedt is een zalvende dosis vol ritualistische post-rocksoundscapes.Lees verder ›

In Antwerpen openden begin november vorig jaar de poorten van de hel zich om Works of the Flesh terug te schoppen naar de aarde. De gepleegde misdaad: te bruut zijn. Satan zelve wist zich geen raad met de agressie die deze mannen in hun muziek gooien en nu zitten wij normale stervelingen met de gebakken peren. Hoe dit beest in toom te houden? Lees verder ›