Hoe zou ons geliefde genre hebben geklonken zonder Tony Iommi? Zonder het fabrieksongeluk dat hem twee vingertoppen kostte, zonder de lager gestemde gitaar en zonder de riffs die Black Sabbath eind jaren zestig de wereld in slingerde? Daar valt alleen naar te gissen. Vast staat dat Iommi ruim een halve eeuw na de oerknal van de heavy metal nog altijd de maat aangeeft. Een jaar na het afscheidsconcert Back To The Beginning in Birmingham, waar Black Sabbath voor het laatst het podium op ging, verschijnt zijn vijfde soloalbum, From The Dark.
Iommi staat er niet alleen voor. Jorn Lande neemt alle zang voor zijn rekening en schreef aan elk nummer mee. Becky Baldwin (Mercyful Fate) speelt bas, Karl Brazil (Robbie Williams, James Blunt) drumt en de productie lag bij Iommi en zijn vaste partner Mike Exeter. Zodra de riff van opener Over The Violent Sun inzet, weet je van wie je een plaat opzet. De manier waarop de riffmeester zijn gitaar laat spreken, verraadt direct met wie we te maken hebben. Wie hoopt dat Iommi op zijn achtenzeventigste opeens flink gaat experimenteren, komt bedrogen uit. Maar eerlijk is eerlijk: dat verwacht ook niemand van hem. Iommi zegt het zelf: “We’re not trying to prove anything – it’s a great album, it rocks!”
Black Times verwijst in het arrangement losjes naar het iconische titelnummer van het debuut van Black Sabbath, maar minder opzichtig dan op 13, het laatste album van de band. Een groot verschil is dat de baspartijen van Becky Baldwin veel minder prominent in de mix staan dan die van Geezer Butler destijds. Op dit album draait alles om de gitaar en de stem. Jorn Lande laat zich op From The Dark van zijn beste kant zien. Dat hoor je goed op eerste single World Alone. Los gehoord deed het nummer me weinig, maar in albumverband werkt het een stuk beter. Op een plaat met een overwegend laag tempo is het een welkome afwisseling en het nummer drijft vooral op Landes krachtige zang.
Beyond The Dead is dreigend en dystopisch. De subtiele orkestratie geeft het nummer een filmische sfeer, die goed past bij de teksten van Lande. Daarin keren duistere toekomstbeelden en de vergankelijkheid van het menselijk bestaan steeds terug. Stormwatcher had zo op Heaven And Hell kunnen staan. De zanglijnen verraden dat Lande veel inspiratie haalde bij Ronnie James Dio. Dat komt natuurlijk ook door de riffs van Iommi, die sterk terugdenken aan het eerste Sabbath-album met Dio op zang. Het is een van de hoogtepunten van de plaat en een prachtig ijkpunt halverwege.
Het daaropvolgende Death Wake doet in zijn opbouw nog het meest denken aan de oerknal van de heavy metal. Lande zingt het hele album sterk, maar als ik één nummer moet kiezen om zijn prestatie te duiden, is het dit, en dan vooral het moment voordat Brian May zijn korte gastsolo inzet. De synthesizers van Mike Exeter geven het nummer een enorm dreigende sfeer. Op Return Of The Arbalist mag het tempo weer omhoog. Na de zware middenmoot is die vurige oppepper meer dan welkom.
Afsluiter Legacy is ruim zeven minuten lang en sluit het album op fenomenale wijze af. “This is my legacy”, zingt Lande. Het is moeilijk om daar geen boodschap in te horen. Is dit de zwanenzang van Tony Iommi? Als dat zo is, neemt hij met From The Dark afscheid in stijl. En zo niet, dan bewijst dit album dat het vuur bij de man die de heavy metal zijn geluid gaf nog lang niet is gedoofd.
Score:
82/100
Label:
BMG, 2026
Tracklisting:
- Over the Violent Sun
- Black Times
- World Alone
- Beyond the Dead
- Stormwatcher
- Death Wake
- Return of the Arbalist
- Legacy
Line-up:
- Tony Iommi – Gitaar
- Jorn Lande – Zang
- Becky Baldwin – Basgitaar
- Karl Brazil – Drums
Links: