Headlines

Red Dawn Rising is afkomstig uit Kortrijk, België. Dit Weight Of The World verzamelt tien melodische metalcore nummers met een knipoog naar bands als In Flames, Killswitch Engage en As I Lay Dying. De lat kan je ergens leggen, ook erg hoog. Je kan gewoon verwijzen naar de lat en er verder niks mee doen. Je kan ook keihard je best doen om er toch maar te geraken. Ik ben benieuwd wat deze Kortrijkzianen gaan doen. Deze heren steken de vele middelvingers op naar zij die te verwend en te lui zijn om iets te ondernemen, om iets te bereiken in het leven ook al levert dit negatieve feedback op. Zij trachten ons wakker te schudden! En terecht!Lees verder ›

Nazxul. Al sinds 1996 ben ik fan van deze Australische blackmetalband. Ik ontdekte toen als zestienjarige het nummer Watching and Withering op de compilatie Blackend: The Black Metal Compilation Volume 2 en mijn wereld stond even een aantal minuten stil. Na het debuutalbum Totem (met comedian Steve Hughes op drums, die je hierrrr moet bekijken) volgde de monumentaal sterke EP Black Seed. Daarna enkele splits en heel veel stilte. Tot 2009 en de langspeler Iconoclast. De magie (mede mogelijk gemaakt door de drumslagen en keys van Tim Yatras) die van die plaat uitgaat bedwelmt me nog steeds. De vrij pathetische review die ik toen schreef is er ver over, maar het geeft aan dat ik er crimineel gek van was en nog steeds ben. Eisenwald bracht het album toen uit. Twaalf jaar later is er een derde langspeler, die via het onbereikbare Seance Records is verschenen.Lees verder ›

Nu er albumrecensies van Carpenter Brut en GosT zijn verschenen op Zware Metalen, laat de redactie het nieuwe werk van synthwave-seigneur Perturbator ook niet meer links liggen. Menig metalfestivalweide is inmiddels ondergedompeld in de industrial darksynth van het pseudoniem van Parijzenaar James Kent. Daarnaast verwierf Perturbator bekendheid met zijn fijne remix van Alcest’s Sapphire, die als bonustrack op Spiritual Instinct werd uitgegeven. Tot slot werd James Kent, na in 2017 zijn heavy jaren '80 synths op Roadburn Festival te hebben gespeeld, gevraagd om samen met Emma Ruth Rundle het geroemde festival in 2020 te cureren. Om die redenen durf ik te veronderstellen dat Perturbator geen onbekende meer is in onze metalscene.Lees verder ›

Uit het land van ontvoeringen van journalisten (Wit-Rusland dus) komt Khandra. Twee EP's maakte de band eerder. Nu is het tijd voor het echte werk: een heuse langspeler, getiteld: All occupied by sole Death. De naam Khandra vertaalt in het Russisch naar 'melancholie'.Lees verder ›

Soms verlies je zaken uit het oog. Soms kom je dan weer dingen tegen, bijvoorbeeld bij het opruimen of iets dergelijks, die je al jaren niet meer in je handen hebt gehad. Zo moet ik schromelijk toegeven dat de discografie van de Finnen van Impaled Nazarene, ondanks het feit dat het toch cult-helden zijn met een roemrijk verleden, me de laatste jaren wat is ontgaan. Hoe komt dat?Lees verder ›

Voor mij is Laibach een van de meest intrigerende bands die op dit moment nog bestaan. Het is een Sloveense band waarvan sommigen zeggen dat de leden er extreemrechtse denkbeelden op na houden. Anderen zeggen daarentegen dat ze juist communistisch zijn. Ze hebben als enige westerse band ooit in Noord-Korea opgetreden. Verder maken ze deel uit van de NSK, een kunstcollectief dat een eigen staat heeft opgericht en hier zelfs paspoorten voor uitvaardigt. De muziek die ze produceren valt losjes in de categorie van de industrial, maar ook bij genres als techno en new wave halen zij de krenten uit de pap. Het zal dan ook niet als verrassing komen dat er nu een album is uitgebracht met Laibach-covers. Deze plaat komt uit de koker van de tevens oudgediende Slovenen van Noctiferia.Lees verder ›

Een album ‘kabbelend’ noemen zal door de maker zelf zelden als een compliment worden opgevat. Toch bedoelen we het slechts positief wanneer we Silver Lake by Esa Holopainen dit stempel toedichten. Alsof je drijft op een rustige stroom voeren de songs je namelijk luisterbeurt na luisterbeurt rustig maar gestaag mee naar een behaaglijke gemoedstoestand waarin het goed toeven is. Waar we het nu eigenlijk over hebben? Over het eerste soloalbum van Esa Holopainen, reeds sinds 1990 leadgitarist bij Amorphis.Lees verder ›

Eerder vergeleek ik dit Poolse duo, Odraza, met een klein busje dat je wel eens op de snelweg ziet rijden en zich behendig door het verkeer wurmt. Dit om maar te zeggen dat de black metal die deze heren brengen geen tientonner op de tarmac is die aan een hoge snelheid voorbij komt razen, maar dat er toch nog wat finesse en behendigheid in terug te vinden is. Luister daarom maar eens naar hun vorige plaat, Rzeczom.Lees verder ›

Het zullen je dochters maar wezen. Dat was het eerste wat in me opkwam toen ik me verdiepte in Bala. Gevormd door gitariste Anxela en drumster Violeta: twee Spaanse furies die met Maleza (Spaans voor ‘onkruid’ hun derde album in volle razernij op deze wereldbol kwakken. Vroeger heette dat een ‘langspeler’, maar met een speeltijd van amper 24 minuten doet Bala die term alle mogelijke oneer aan.Lees verder ›

Athene, ooit bakermat der beschaving en democratie. In hoeverre dat historisch juist is weet ik niet, maar zo leren we dat op school. Tegenwoordig waait in Athene een andere wind, de wind van Khirki. Op dit debuut presenteert de band rock 'n roll met folk-lees Balkan-invloeden. De band noemt zelf Mastodon, High on Fire en Kvelertak als voornaamste invloeden.Lees verder ›