Headlines

Het is zelden rustig rondom Exodus. Het begon al met het licht legendarische debuut Bonded By Blood, dat op nog legendarischer wijze bijna twee jaar op de plank bleef liggen, zodat de (toen voormalige) koningen van de Bay Area al aan diverse kanten voorbij gestreefd waren toen de plaat uitkwam. Daarna splitte de band met zanger Paul Baloff. Voormalig vocalist van Legacy (het latere Testament, u kent ze wel), Steve “Zetro” Souza voorzag de volgende platen van zijn kenmerkende zang. Die platen hadden echter steeds minder impact en klonken meer alsof de band uit gewoonte platen uitbracht. En dus eindigde het verhaal na Impact Is Imminent (1990) en Force Of Habit (1992) voorlopig. In 1997 ging de band weer aan de slag met Baloff om onder meer een stevig optreden op Dynamo Open Air neer te zetten (“Why so heavy?”). Het feest was van korte duur, want in 1998 lag de boel al weer op zijn gat. In 2001 volgde een hernieuwde poging met Baloff die eindigde met het jammerlijke overlijden van het Bay Area-icoon in 2002.Lees verder ›

Kijk, een band als Koldbrann die al actief is sinds 2001 ongeveer moet je toch niet meer voorstellen aan hen die al jaren, zo niet decades black metal beluisteren. De band uit Drammen bracht in 2024 nog het uitstekende Ingen Skånsel uit. Nu gaan Mannevond en trawanten een verbintenis aan met Tilintetgjort. Een blackmetalcollectief dat sinds 2020 Oslo en omstreken onveilig maakt en dat in 2023 met debuutplaat In Death I Shall Arise bijzonder veel indruk op me maakte.Lees verder ›

Gerochristos de man achter dit Griekse Decipher is ook actief in onder andere Lucifer's Child. Met θελημα (Thelema) jaagt hij met zijn twee andere trouwe trawanten echter andere doelen na. De band ontstond ergens in 2017 in de Griekse hoofdstad, maar sinds zijn jaar van conceptie overspoelde hij ons niet met een karrevracht aan releases. Er was in 2019 de EP A Fire And Brimstone en in 2023 volgde dan toch het debuutalbum Arcane Paths To Ressurection. De Grieken laten zich graag inspireren door hun eigen scene en verwijzen naar Yoth Iria, Varathron, Necromantia en Dodsferd maar halen er ook een Bölzer of Emperor bij als ijkpunten.Lees verder ›

Niks is blijvend. Zo vertaalt de titel van de nieuwste uiting van Rosa Faenskap zich vrij naar het Nederlands. Ingentling Forblir kan hierbij zowel positief als negatief opgevat worden. Al het moois in de wereld is vergankelijk en zal onherroepelijk tot een einde komen. Maar hoe donker en uitzichtloos de situatie in de wereld ook mag zijn: ook dit zal weer ten einde geraken en dat biedt een uitzicht op een sprankje hoop.Lees verder ›

Dungeonsynthartiest Old Sorcery zit niet stil. Sinds 2017 heeft deze Finse eenmansfractie namelijk maar liefst zeven albums en hele sloot aan EP’s, splits en compilatiebijdragen uitgebracht. Het vorige album The Escapist broedde nog in het warme synthnest met filmische passages en en mysterieuze melodieën. Het meest recente album The Outsider kruipt echter uit een ei met een zwartmetalen schaal.Lees verder ›

“Let the metal flow”. Aan dit adagium van Chuck Schuldiner (Death, Control Denied) moet ik regelmatig denken bij beluistering van de nieuwe Monstrosity. Niet alleen vanwege de stortvloed aan magistraal vloeiende gitaarsolo’s, maar ook omdat de oude rotten ons in de openingstrack ineens verrassen door wat los te komen van het vertrouwde geluid. Nochtans is de output van de band moeilijk als een vlot stromend beekje te bestempelen. De Amerikanen zijn al sinds 1990 aan de (zware) slag, maar hebben in die 36 jaar maar zeven studioalbums uitgebracht. En dan tellen we dit Screams From Beneath The Surface alvast mee! Ach, kwaliteit boven kwantiteit zullen we maar zeggen! En die gemeenplaats doet zonder meer (weer) op voor het zevende werkje.Lees verder ›

Alsof de lege crypte onder een vergeten Oostenrijks kasteel plotseling een mengpaneel heeft gekregen: Transilvania keert terug met Magia Posthuma. De titel alleen al klinkt als een Latijnse spreuk die je beter niet hardop uitspreekt na middernacht. Wat we hier krijgen is geen halfbakken seance, maar een welbewuste, hoog geproduceerde necromantische aanval. Het geluid is helder zonder zijn weerhaakjes te verliezen. Elke riff snijdt, elke blastbeat voelt als een schep aarde op een vers gedolven graf.Lees verder ›

Wat komt er uit Texas? Een heleboel neem ik aan, waaronder pecannoten, Dr. Pepper, brisket en dit black/deathmetalgezelschap Necrofier. Transcend Into Oblivion is de nieuwste plaat van dit viertal dat bestaat uit leden die nog deel uitmaken van of een verleden hebben in bands als Oceans Of Slumber, Night Cobra en Church Of Disgust. Hun vorige platen Prophecies Of Eternal Darkness en Burning Shadows In The Southern Night kwamen respectievelijk in 2021 en 2023 nog uit via Season Of  Mist. Voor deze meest recentste zijn ze overgestapt naar Metal Blade Records.Lees verder ›

Hup de barricades op! Middelvinger in de lucht en roepen maar naar de heren en dames die het voor het zeggen hebben! Snel nog een flesje opentrekken alvorens met bottines door de straat wordt gemarcheerd! Rebellie! Hè? Ja, ik weet het. De muziek van dit uit Manchester afkomstige Wolfbastard staat nog niet op of ik ben al helemaal opgedraaid. Wat een gedoe toch ook weer elke dag. Tijd om plaat zoveel van deze drie heren, Satanic Scum Punks, eens op te zetten en te kijken of me dat wat kan kalmeren. Not!Lees verder ›

Cure van de Amerikaanse (progressieve) metalcoreband Erra is een album dat ik nog steeds regelmatig uit mijn cd-kast pluk. Ik gaf de plaat twee jaar geleden tachtig punten, maar het bleek nog heel wat luisterbeurten meer nodig te hebben voordat alles pas écht op zijn plek landde. Vooral de vocale wisselwerking en verslavende mix van djent en metalcore zijn echte dealbreakers die de band voor mij bovengemiddeld goed maakt. Niet vreemd dat ik dan ook meteen enthousiast op deze nieuwe telg van de heren duik. silence outlives the earth - juist ja, met alleen maar kleine letters - verschijnt wederom via UNFD en is nummer acht in de discografie.Lees verder ›

Pas in 1994 kwamen enkele Zweden op de naam In Aeternum. Enkele jaren daarvoor, in 1992 meer precies, zaten ze al samen om extreme death/thrash met een melodische rand te maken, maar toen nog onder de naam Behemoth. ...Of Death And Fire is plaat nummer vijf van deze drie heren afkomstig uit het Zweedse Sandviken. Iedereen die hun reilen en zeilen zo een beetje volgt weet dat de laatste volwaardige langspeler van deze band al wel weer dateert van 2005: Dawn Of A New Aeon. In 2016 stak In Aeternum echter de neus terug aan het venster met een een EP, The Blasphemy Returns, en vanaf dan werd er gestaag gewerkt aan dit nieuwste album.Lees verder ›

Mayhem is anno 2026 nog steeds een levensgrote naam binnen de black metal. We kunnen van alles van het Noorse gezelschap vinden (en dat doen ‘we’ ook getuige de boeken en zelfs een Hollywoodfilm die over de roerige geschiedenis van de band zijn verschenen), maar de publieke belangstelling is nog steeds levensgroot. Toen ik als pubertje werd gegrepen door het iconische debuutalbum De Mysteriis Dom Sathanas (uit alweer 1994) had ik werkelijk nooit kunnen bedenken dat deze band 32 jaar later in een zo goed als uitverkocht TivoliVredenburg zou staan om een nieuw album te promoten. Het zesde nog maar, want hoewel er wagonladingen dubieus klinkende livealbums zijn verschenen, is het wat studioalbums betreft altijd een beetje mager gebleven bij het gezelschap uit Oslo. Daarentegen klinken de platen altijd volledig af en is er hoorbaar tijd, aandacht en energie aan besteed.Lees verder ›