Mother Of Graves – The Light That Keeps Us

Geschreven door op 27-10-2026 om 18:50.

Ik ben een simpel mens. Ik zie Dan Swäno – niks minder dan een absolute legende – staan op de creditlijst als verantwoordelijke voor de mastering én de beste man blijkt ook zijn stembanden te hebben uitgeleend om een deel van de vocalen op het openingsnummer voor zijn rekening te nemen. Alleen dat al is reden genoeg om dit album van een woordelijke beschrijving te willen voorzien. Maar daarmee zouden we de mistroostige makkers van Mother Of Graves wel gruwelijk tekort doen. De melodische death/doom van deze vijf heren uit Indianapolis, Indiana is daar namelijk toch net iets te goed voor. Met The Light That Keeps Us brengt de band zijn derde album uit, na het sterke The Periapt of Absence. Maar als we dan de kans hebben om Edge Of Sanity nog een keertje te benoemen, dan moeten we die kans natuurlijk niet onbenut laten. Maar dan nu gauw over naar het onderwerp van de dag!

Toch nog één keer naar Dan Swäno. Zanger Brandon Howe van Mother Of Graves doet mijn zijn licht galmende grunts toch wel echt denken aan die Zweedse grootmacht. Verder heeft de muzikale invulling misschien in een verre uithoek raakvlakken, maar bevinden deze Amerikanen zich toch voornamelijk in rustiger vaarwater met warme onderstromen van melancholische melodielijnen en verwarmende verdoemenis. De perfecte soundtrack voor de naderende herfst – we bevinden ons immers nog in de blessuretijd van de nazomer – waarbij de raakvlakken eerder gevonden kunnen worden in Hanging Garden, November’s Doom en Swallow The Sun. Er zijn veel meer bands die zich binnen deze specifieke niche bewegen en je moet van goeden huize komen om hier nog indruk te maken. Hierin speelt mee dat de muzikale invulling (slepende gitaarlijnen, overwegend midtempo, lage uitgesmeerde grunts; je kent het wel) vaak een hoop overeenkomsten vertoont. Dan komt het deels neer op de kwaliteit van die elementen, maar vooral ook de geslaagdheid van het overbrengen van de treurende emoties. Met andere woorden: in hoeverre weet de muziek je in vervoering te brengen?

Dat weet Mother Of Graves met dit nieuwe werk in wisselende mate voor elkaar te krijgen. Waar ik de laatste tijd het gevoel heb dat bands hun beste werk in de eerste helft van het album stoppen, ligt die verhouding op The Light That Keeps Us juist andersom. De eerste drie nummers (Wingless Soul, Through The Pale Shade, The Light That Keeps Us) voelen daarbij erg generiek, maar missen vooral de overtuigingskracht. De vocale bijdrage van Dan Swäno op de opener Wingless Soul kan hier helaas geen verandering in brengen. Die verandering wordt met de slepende gitaarlijn van Eventide Angel alvast weifelend ingezet, maar krijgt echt vorm op het sterke The Silent Weight Of The Stars. Hier komen alle elementen op de juiste wijze samen en die geven in alles een bepaalde urgentie mee vol emotie. Binnen dit genre is het soms moeilijk om de vinger erop te leggen waarom het ene nummer nou wel goed landt en het andere niet. Zoals gezegd zit dit echt hoofdzakelijk in het gevoel, maar ook in de kleine dingen. Zoals het akoestisch getokkel op A Moonlit Tryst, dat vol overgave verder vloeit in steviger gitaarwerk. De emotionele geladenheid dwingt zich met elke drum- en gitaaraanslag verder aan je op. Dat kun je niet in woorden weergeven, maar is toch echt een kwestie van een dieper gelegen gevoel.

En dan klinkt ineens de simpele pianomelodie van The Beggar’s Allegory door de koptelefoon. Deze muziek komt toch het beste binnen zonder prikkels van buitenaf, dus gun jezelf ook zeker een luisterbeurt met sonische oorwarmers. Op het moment dat de genrespecifieke gitaarlijn de warme pianotonen doormidden snijdt, kan het ware genieten echt beginnen. Dit is eigenlijk alles wat je hoopt en wilt van dit genre; helemaal als de dubbele ritme- en snarensectie gezamenlijk de versnelling nog even inzetten. De vergelijking met het nieuwe album uit de onderwereld van Insomnium kan – zeker gezien dezelfde datum waarop beide albums uitkomen – niet uitblijven. Zeer sterk werk! Ook het afsluitende The Endless Climb kan tot het betere werk van het album gerekend worden. De leidende gitaarlijn is nog net wat droeviger dan elders op het album en de vocalen klinken extra getergd. Ondersteund door subtiele vioolklanken en een sfeerverhogend piano-intermezzo komt de emotie bijna letterlijk door de speakers gedropen, die naar het einde toe tot een mooie climax wordt gedreven.

En zo komt een album tot zijn einde dat een duidelijke tweedeling kent. De tweede helft laat hierbij een bevlogen band horen, met genoeg variatie en emotionele diepgang om de treurende emotie op de juiste wijze op de toehoorder over te brengen. Het eerste deel van het album – en dan met name de eerste drie nummers – weet echter niet dezelfde kwaliteit te behalen. Soms kan het zijn dat enkele nummers nu eenmaal nodig zijn om de geest in de juiste stemming te krijgen om de muzikale uitvoering op de juiste wijze te laten landen, waardoor de tweede helft van een album wat pakkender kan overkomen. Herhaalde luisterbeurten tonen echter aan dat dit hier niet aan de orde is. Desalniettemin geeft Mother Of Graves met The Light That Keeps Us genoeg lichtpuntjes om de naderende duisternis te trotseren.

Score:

74/100

Label:

Profound Lore Records, 2026

Tracklisting:

  1. Wingless Soul
  2. Through The Pale Shade
  3. The Light That Keeps Us
  4. Eventide Angel
  5. The Silent Weight Of The Stars
  6. A Moonlit Tryst
  7. The Beggar’s Allegory
  8. The Endless Climb

Line-up:

  • Brandon Howe – Zang, keyboard
  • Ben Sandman – Gitaar
  • Chris Morrison – Gitaar
  • Corey Clark – Basgitaar
  • Don Curtis – Drums

Links: