Chäinfist – Chäinfist

Geschreven door op 06-05-2026 om 21:27.

Chäinfist klinkt als een Middeleeuws zwaard of martelwerktuig. Het gaat hier echter om het debuut van de heren Trigger en Bullet. Trigger is niemand minder dan Owe Inborr, bekend van Ondfødt en Dispyt. Ook de man achter Wolfthrone Studios, een plek waar menig Noordse herriemaker zijn platen in elkaar laat kneden. Je hoort dat vakmanschap terug, zij het verstopt onder een dikke laag vuil. De associatie met een gebalde vuist voorzien van kettingen ligt er zo dik bovenop dat subtiliteit direct het raam uitvliegt. Zonder omwegen wordt alles wat binnen gehoorsafstand komt aan gort geramd.

Volgens de bijgeleverde bio draait het project om een diepe verering voor Motörhead, Venom en Sodom. En dat is te merken, want het album voelt aan alsof er een roestige ketting in je gezicht geslingerd wordt. Vooral het geluid van de vocalen doet qua metriek en stemgeluid erg aan Lemmy van Motörhead denken maar dan wel nadat hij een welgemikte trap in de balzak heeft gehad. Verwacht geen moderne fratsen of post-dit-of-dat. Dit is rechttoe rechtaan, vuist in de lucht, jas met opnaai-patches aan, bier in je vingers en gaan. Een opener als Chainfist zet meteen de toon en deze wordt in nummers als The Tomb Is Burning, Battle Hard en Lock, Load Destroy doorgezet. Titels die klinken als vergeten actiefilms uit de jaren tachtig, inclusief overdreven explosies en slechte oneliners.

Muzikaal dendert het door op een manier die ergens tussen speedmetal en punk in hangt. De productie houdt het rauw genoeg om geloofwaardig te blijven, strak genoeg om niet volledig uit elkaar te vallen. Halverwege duikt Fueled By Satan op, een titel die verdacht dicht tegen de titel van een slechte B-film aan schuurt. Hier laat Chäinfist horen dat er ook nog gevoel voor groove aanwezig is, al blijft dat gevoel vooral bestaan uit het ritmisch slopen van alles wat los en vast zit. Het is headbangen tot de nekwervels protest aantekenen.

De bandnaam blijft ondertussen vragen oproepen. Waarom een umlaut? Is de vuist Duits? Zit er een filosofie achter of klonk het gewoon lekker agressief na drie biertjes? Of is het om verwarring met de Deense naamgenoot te voorkomen? Het zijn vragen die waarschijnlijk nooit beantwoord worden, en dat past eigenlijk perfect. Chäinfist is geen project dat je uitnodigt tot diepgravende analyse. Dit is muziek die je ondergaat, liefst met het volume op een niveau waarbij buren juridische stappen overwegen. Het sterke punt zit in de overtuiging. Dit voelt niet als retro-fetisjisme of een ironische knipoog naar vroeger. Dit klinkt als twee muzikanten die oprecht houden van smerige, snelle herrie en daar zonder filter in duiken. Dat hoor je in elke riff, elke schreeuw, elke seconde dat de boel nét niet uit de bocht vliegt.

De invloed van Motörhead’s onverwoestbare drive, de smerigheid van Venom en de agressie van Sodom vormen samen een cocktail die geen moment verveelt. Chäinfist is geen band die de wereld opnieuw uitvindt. Dat lijkt ook totaal niet de bedoeling. Dit is muziek voor mensen die vinden dat een riff vooral hard en snel moet zijn en dat finesse iets is voor andere genres. De naam blijft een beetje knullig, alsof iemand te lang naar zijn eigen hand heeft zitten staren tijdens het bedenken ervan. Tegelijk past het perfect bij de inhoud: lomp, direct, en niet bepaald verfijnd. Motörhead is dood, lang leve Chäinfist!

Score:

77/100

Label:

Stormbound Records, 2026

Tracklisting:

  1. Chäinfist
  2. The Tomb Is Burning
  3. Battle Hard
  4. Fueled By Satan
  5. Lock, Load, Destroy
  6. Bury Your Brothers
  7. Storm The Gates
  8. Nightmare

Line-up:

  • Bullet – Zang, gitaar, basgitaar
  • Trigger – Gitaar, basgitaar, drums, zang

Links: