Headlines

Na vierenhalf jaar komt opperbaard Zakk Wylde met een nieuw album van zijn Black Label Society. Het zijn roerige jaren geweest voor de beste man. Zo is hij meermaals de wereld rond getrokken om met Phil Anselmo, Rex Brown en Charlie Benante de muziek van zijn boezemvriend Dimebag Darrel nog eens live voor een (deels nieuw) publiek te brengen. Zonder enige twijfel prachtig om te kunnen doen voor de maat die je zo mist, maar het zal ook stevig wat vragen. En toen overleed – kort na het afscheidsoptreden dat hij met hem deed – de man die hij liefkozend boss noemde. Dat laatste heeft zijn weg gevonden naar Engines Of Demolition in de vorm van het afsluitende Ozzy’s Song, maar verder horen we vooral het gekende geluid.Lees verder ›

Lili Refrain volgde al ik met veel interesse sinds zij mij in 2022 wegblies als voorprogramma voor Heilung. De Italiaanse is een uiterst betoverende live-aanwezigheid met een onnavolgbaar geluid dat gedefinieerd wordt door haar gebruik van een loopstation. Alles wat je hoort speelt ze zelf in alvorens daar weer met nieuwe herhalingen op voort te bouwen. Het resultaat is een wervelwind van herhaling die zich niks aantrekt van genres of beperkingen. Sinds die eerste noodlottige ontmoeting heb ik haar nog twee keer live mogen aanschouwen en het werd er alleen maar beter op. De nummers bleven hetzelfde, maar ze werden langer, dieper en meer compleet. Het bleek snel dat dit een artieste is met een zeer unieke visie, een gewoonweg oneerlijke hoeveelheid muzikaal talent en een breed scala aan geluiden in aanbod.Lees verder ›

Ik heb nog een fysieke krant. Ik haalde de zaterdageditie laatst van de deurmat en terwijl ik met een kater koffie stond te maken, bedacht ik me dat ik behoefte had aan rustige achtergrondmuziek. Ik scrolde even door de promo lijst van Zware Metalen en koos een willekeurig post-rock promo uit. Dat werd A Slaughter For The Empire van Salos. Compleet onbekend voor mij. Het schijnt te gaan om een Grieks tweetal dat geïnspireerd is door God Is An Astronaut en Russian Circles. Precies wat ik nodig had.Lees verder ›

Alsof er ergens diep in de Sloveense bossen een vergeten altaar staat te smeulen. Zo klinkt Death Saturnalia, het tweede wapenfeit van Ensanguinate. Het viertal uit Slovenië bewijst dat extreme metal niet alleen uit Scandinavië of Florida hoeft te komen: ook in de Balkan weten ze hoe je een demon oproept met tremoloriffs en blastbeats. Sterker nog: er zit iets aards, iets bedompt-kelderachtigs in hun geluid dat je bijna de vochtige kalksteen onder je nagels doet voelen.Lees verder ›

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet zo een avonturier ben. Ik wijk niet graag af van gemaakte afspraken of uitgestippelde paden. Laat staan dat ik met de rugzak door het leven trek en wel kijk waar ik uitkom. Dat is niet direct iets waar mijn hart warm van wordt of sneller door gaat kloppen. De Duitse formatie Antrisch doet dit maar al te graag. Na hun eerste Expedition I kwam er een IIe. Het reizen en avonturieren hield niet op want nu is er, hoe kan het ook anders, een nieuw avontuur dat ons naar ergens anders brengt. In dit Expedition III: Renitenzpfad vertellen en verhalen de heren ons over Lope de Aguirre en zijn deelname aan de Amazone expeditie die werd geleid door Pedro de Ursúa in 1560. Het spreekt voor zich dat deze helse tocht een ideaal vertrekpunt is om alles wat met agressie, boosheid, geweld in een je bijzonder omklemmende wereld, weet weer te geven.Lees verder ›

Het Franse Horion komt met de EP Doom via het Nederlandse kwaliteitslabel Void Wanderer Productions. Het is een EP die vier nummers omhelst en vol hoogstaande black metal zou staan in het straatje van Dissection, Keep Of Kalessin, Glaciation en Regarde les Hommes Tomber. Kijk, dat vind ik nu eens erg interessante vergelijkingsbands. Glaciation bestaat natuurlijk niet direct meer in zijn gekende vorm en kleur. Na onenigheid binnen de band stapten het gros van de leden over naar Zéro Absolu. De initiële zanger, waar alle brol mee begon, RMS Hreidmarr, ging dan zijn eigen weg. Het is allemaal kort door de bocht, ik weet het, maar het is interessant om volgen. Want zowel huidig als vroeger werk van deze man is bijzonder goed te noemen en ook het werk van Zéro Absolu is bijzonder sterk.Lees verder ›

Wolfcross is trots op het feit dat zijn tweede album Wargods Of The Underworld in eigen beheer kan worden uitgebracht. Het zal vast bloed, zweet en tranen hebben gekost. Gelukkig wisten deze Zweedse heren niemand minder dan Magnus "Devo" Andersson (Marduk) en zijn Endarker Studio te betrekken in het opnameproces. Spectral Vision Art is verantwoordelijk voor de frontcover maar die kan me maar matig overtuigen.Lees verder ›

Sinds 1990 slepen de bandleden van Casket (de Duitse variant welteverstaan) hun eigen doodskist al achter zich aan, door een landschap dat toen nog grotendeels onontgonnen was. De wereld stond op de rand van het analoge tijdperk, cassettebandjes werden eindeloos gekopieerd en death metal was nog iets dat zich in muffe oefenruimtes en obscure tape-tradingnetwerken ontwikkelde. Terwijl elders bands als paddenstoelen uit de grond schoten en even snel weer vergingen, koos Casket voor de lange (doods)adem. Alsof ze toen al wisten dat In The Long Run We Are All Dead niet alleen een titel maar een levenshouding zou worden.Lees verder ›

Linz ligt in Oostenrijk en dit Graufar heeft daar sinds 2020 zijn habitat. Via Necropolis is de opvolgen van Scordalus, een plaat die net als de meest recente ook in eigen beheer uitkomt. Ik dacht in eerste instantie dat ik de band al een keer had beluisterd, maar ik vergis me toch. Het ietwat chaotisch ogende artwork, waar heel wat in gecapteerd zit, trok mijn aandacht.Lees verder ›

Heerscht de Dood nu als Onderkoning? Kijkend naar de staat (van oorlog) in de wereld van vandaag, een meer dan terechte en gepaste vraag. Vertellers J., die we kennen van nether en Vergankelijk, en P., eveneens Vergankelijk maar ook Wurgilnõ en Curpusculum, vormen samen Galghe en nemen ons hier, met die vraag in gedachten, mee naar de tijden van de eerste wereldoorlog. Een relevant, bijtend, beklijvend werkstuk. Lees verder ›

Traditionele Amerikaanse black metal uit Los Angeles, Californië daar staat de tweemansband Aldheorte voor. The Wild Divine is de opvolger van de in 2024, in eigen beheer, uitgekomen debuutplaat Where Gods Have Eyes To See. Daarvoor was er een EP getiteld Upon Dying Fields. De individuen Udun en Rhynn zijn nog niet al te lang samen maar klussen dus gedwee aan de weg.Lees verder ›

Van het brein achter het lieflijke dungeonsynthproject Hermit Knight komt ook zijn duistere evenknie Earthen Shield. Met Invocatio In Eaternum presenteert hij zijn tweede langspeler. Earthen Shield is het type dungeon synth dat je opzet als je 's nachts met fakkel en zwaard door een oud kerkhof gaat dolen. Lees verder ›

Mek Na Ver bestaat sinds 2006 maar is geen veelschrijver. Deze Italiaanse atmosferische blackmetalband komt zestien jaar na Heresy, een plaat die nog uitkwam via het Belgische Immortal Frost Productions, met opvolger Noctivaga en doet dit deze keer via Masked Death records/ Sulphur music. De band bestaat uit leden die nog deel uitmaken van onder andere Opera IX, en deel uitmaakten van Aborym.Lees verder ›

Leden uit Italiaanse bands als daar zijn Darkend, Demiurgon en Unbirth hebben in 2006 al besloten samen te werken en een band te vormen: Imbolc, vernoemd naar een belangrijk Keltisch festival. De Katholieken noemen het nu Maria Lichtmis, als ik het goed heb. Dit Sette Cornici di Purificazione is plaat drie nadat in 2008 Il Ritorno della luce uitkwam. Vervolgens dienden we erg lang te wachten op een vervolg, tot 2024 zelfs.Lees verder ›

Achryma is een nieuw atmosferisch post-blackcollectief dat bestaat uit muzikanten met wortels in verschillende gevestigde namen binnen de Europese metalscene. Hun eerste teken van leven verschijnt in de vorm van de EP Hollowlight. Zou het kunnen dat de naam van de band uit het Oudgrieks komt en is samengesteld uit de woorden a (zonder) en dakryma (δάκρυμα = traan)? Dat laat zich vertalen tot zonder tranen. Staat het daarmee wellicht symbool voor emotionele leegte, ingehouden verdriet en onderdrukte pijn? Het zou me niets verbazen, aangezien de bandleden doelbewust anoniem blijven, zodat de aandacht volledig uit kan gaan naar de muziek en de achterliggende thematiek.Lees verder ›