Voor de laatste show van de Europese tour reizen de southern rockers van Black Stone Cherry af naar het hoge Noorden van Nederland. De kleine zaal van de Groningse Oosterpoort is nagenoeg uitverkocht voor de Amerikaanse band die het gezelschap 10 Years heeft meegenomen op dit Europese avontuur. Het is de laatste datum van de tour en beide bands gooien er nog één keer alle energie uit voordat ze het vliegtuig terug naar huis pakken. Een avond waar vooral de drummers zich in de kijker speelden. Ruben was er voor Zware Metalen bij en doet verslag.
Zie ook het fotoverslag van deze tour in De Mezz in Breda van Elco
De uit Tennessee afkomstige alternative rockband 10 Years gaan al bijna dertig jaar mee en geniet enige bekendheid in de Verenigde Staten. Tot een Europese doorbraak is het echter nooit gekomen en dus spelen ze hier in een voorprogramma. Sinds vorig jaar zit er nieuwe man achter het drumstel en die zou daar wel eens verandering in kunnen brengen. Hoewel slagman Brian Medeiros geen officieel lid is, maakt zijn snelle speelstijl dat de muziek een stuk energieker klinkt dan dat we van de band gewend zijn en alles naar een hoger niveau wordt getild.
Vanaf het eerste nummer Novacaine, dat toepasselijk de naam van een verdovingsmiddel draagt, horen we meer fills en een hoger tempo dan dat er op de plaat te horen was. De zang is nog steeds wat slaperig, maar het contrast met de ritmesectie maakt het plots een levendig nummer dat direct de aandacht opeist. Wanneer zanger Jesse Hasek dan ook nog screams inzet voor Gravity lijkt het bijna een metalcoreband die hier op het podium staat. De outro mogen beide heren dan ook even uitzitten naast het podium terwijl de snarenplukkers er een rustmomentje inbouwen.
Na de cover van Nirvana’s Heart Shaped Box gooit de rest van de band het tempo ook omhoog en staan we zowaar naar een volwaardige metalband te kijken.
Omdat dit de laatste show van de tour is komt de hoofdmoot bij de grote hit Wasteland het podium op met afzetlint, een prullenbak en allerlei rotzooi om de boel nog wat verder op stelten te zetten. De mannen hebben duidelijk een goede band opgebouwd tijdens de tour en het geklier wordt gewaardeerd. Het lijkt wel een grindcoreconcert met alle attributen, maar hoe goed de drummer ook zijn best doet, deze muziek gaat maar tot een zekere hoogte. En die is vanavond op een nieuwe piek gekomen. De heren zouden er goed aan doen om Medeiros permanent in te lijven, want zo leuk hebben we de band nog niet eerder meegemaakt.
Ook voor Black Stone Cherry geldt dat de drummer de muziek naar nieuwe hoogtes tilt. We kennen de southern rockband natuurlijk als een bijna stereotype band met nummers over bier, vrouwen, patriottisme voor de stars and stripes en de weidse vlaktes van hun thuisland. Dat klopt allemaal nog steeds, maar het is simpelweg ruis op de achtergrond voor het drumspel van John Fred Young. Die man zou zich kunnen meten aan de beste thrashmetaldrummers, maar dit is toch echt zijn enige band.
De mannen beginnen met het suffe Me and Mary Jane. Radiorock die het vast goed doet voor de doorsnee Amerikaanse pick-up truck eigenaar. Dat suffe wordt er gelukkig wel afgespeeld door de fantastische drumpartijen en ook de rest van de band zet duidelijk een tandje bij. De energie die ze leveren voor het laatste optreden van de tour spat ervanaf.
De tour draait om de nieuwe EP Celebrate en daar komen dus ook de nodige nummers van voorbij. Een EP met als thema dat het leven gevierd moet worden, ook als het soms even wat minder gaat. Maar als frontman Chris Robertson de gevoelige snaar wil raken met passages over in de put zitten en naar elkaar omkijken wordt alles alsnog volledig overrompeld door met name de drums. Zelfs het eerbetoon aan zijn overleden vader Things My Father Said is niet heilig, al ligt dat vooral aan een vriendengroep met een duidelijke midlifecrisis die het nodig vinden om door de zeldzame stille momenten heen te schreeuwen.
Een uur lang sta ik gebiologeerd naar Young te kijken hoe hij de ene na de andere drumstock tot splinters vertimmert en het is wachten tot hij een drumsolo gaat spelen. Die krijgen we aan het eind van Cheaper to Drink Alone. De percussionist die af en toe met tamboerijnen schudt en op bongo’s trommelt mag het veld ruimen en met de rest van de band en het podium is er even drieënhalve minuut voor Young alleen. Wat hij de hele avond al doet gaat nog even een tandje extra en de stokken vliegen letterlijk het publiek in. Als die man hier anderhalf uur had gesoleerd, dan had ik er nog naar willen kijken. Ik hoor de rest van die band niet eens meer als ze terugkomen, het is één grote drumsolo waar een countryband doorheen speelt.
De herkenbare hits zitten aan het eind van de set. Voorprogramma 10 Years kaatst de bal nog even terug tijdens White Trash Millionaire door ook de boel te komen verstoren. Het is één groot feestje in de kleine zaal van de Oosterpoort. Iedereen die op de tribunes zat gaat erbij staan en Blame it on the Boom Boom wordt nog even luidkeels meegezongen.
Als toegift blijft het rustig op het podium. Alleen Robertson en gitarist Ben Wells komen terug op het podium voor een akoestische uitvoering van Peace is Free. De frontman wil ons meegeven dat aardig doen tegen elkaar helemaal niks kost en dat de wereld een stuk mooier zou zijn als we onze innerlijke demonen los zouden laten. Als een therapiesessie moeten we die in een oerkreet van ons afzetten. Hoor de Oosterpoort eens schreeuwen vanavond.
Setlist:
10 Years
|
Black Stone Cherry
|
Datum en locatie
2 oktober 2026, Spot/De Oosterpoort, Groningen
Links: