Headlines

Dååth is opgestaan uit de dôôd. Dit had er lange tijd geen enkele schijn van. Veertien jaar hebben fans van de Amerikaanse formatie moeten wachten. Bandleider Eyal Levi had alle zin in de gitaar verloren, maar werd door een wereldwijd virus (ik wil die naam niet meer horen) noodgedwongen zijn andere activiteiten te staken. Het eelt op de handen was dan wel verdwenen, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ook het telefoonnummer van oudgediende en zanger Sean Zatorsky was nog niet vergeten en zo kon het werken aan nieuwe muziek beginnen.Lees verder ›

Het Nederlandse Pestilence bestaat bijna vier (!) decennia en is nog steeds actief met gitarist en boegbeeld Patrick Mameli als enig overgebleven lid. Een nieuwe plaat is in de maak en de band hoopt die nog dit jaar uit te kunnen brengen. In de aanloop daar naartoe verscheen er eind april een best-of album en ging Pestilence op toer door Europa.Lees verder ›

Attentie: laat de sterke koffie voortaan maar staan in de ochtend, sla die work-out gerust over en schakel voor de zekerheid maar alvast je huisarts in: er ligt weer een nieuwe van ACxDC in de schappen! Bij het ontvangen van de promo en het aanzien van de waslijst aan songtitels staat het janken me alweer nader bij dan een glimlach, maar de muziek brengt gelukkig goesting. De werktitels zijn kort, net als de teksten die vaak bestaan uit niet meer dan enkele woorden achter elkaar geplakt. G.O.A.T komt -zoals dat ook met Satan Is King het geval was- uit via Prosthetic Records en dit keer geen wisselingen in de line-up, maar wél extra ondersteuning op zang van gastmuzikanten.Lees verder ›

Surveillance Orgy is een album van het Zweedse eenmansproject Februus. Het werd halverwege augustus van vorig jaar (2023) via Horg Recordings in enkel digitale vorm uitgegeven. Of misschien kan ik beter zeggen: het werd in eigen beheer uitgebracht. Horg Recordings bestaat namelijk enkel en alleen uit Andreas Karlsson. Eén keer raden welke naam er schuilgaat achter Februus? Het album werd lovend ontvangen en dat is Kunal Choski, de eigenaar van Transcending Obscurity Records, vast niet ontgaan. Het album komt nu uit via de platenmaatschappij uit India en is vanaf dat moment, naast in digitale vorm, ook als CD en LP verkrijgbaar.Lees verder ›

Het uitzoeken van muziek om te luisteren kan je vergelijken met het binnenlopen van een taartenwinkel. Waar heb ik vandaag zin in? Ga ik voor de klassieke appel-kruimel, iets wat in het seizoen is (een speculaastaart doet het in de eerste week van december altijd goed), hou ik rekening met de visite (Gerda is tegenwoordig veganistisch dus moet het een variant met linksdraaiende havermelk uit Peru zijn) of experimenteer ik eens op smaakgebied en neem ik de advocaat-citroenvariant?Lees verder ›

Het was begin jaren negentig. De muzikale duizendpoot Arjen Lucassen was begonnen aan verschillende projecten: een soloalbum, een progressieve rockopera en een rockalbum. Rond die tijd zag hij zanger Robert Soeterboek live optreden met Bodine, zijn voormalige band uit de vroege jaren tachtig. Zijn zang maakte echt indruk op Arjen en persoonlijk bleken de heren een goede klik te hebben. Ze besloten samen nummers te schrijven, wat leidde tot een stortvloed aan ideeën die werden opgenomen in de ‘studio’ van Lucassen, een slaapkamer met een matras en een oude 8-track tape recorder. Lees verder ›

We zetten opnieuw voet op het Vlaamse vasteland en met de nieuwste split in de hand tracht ik zicht te krijgen op wat het resultaat zou moeten zijn van de samenwerking tussen het blackmetalcollectief Antzaat en het soloproject van één van zijn leden Ronarg. Deze split kreeg de titel Madness/Morgen. Madness is de titel voor de A-kant van de vinyl die met drie nummers wordt volgemaakt door de vier heren van Antzaat. Vaak hebben de thema's waarrond de nummers zijn gemaakt een dystopische insteek en verwijzen ze naar werk van onder andere H.P. Lovecraft, ook nu.Lees verder ›

Hemotoxin is een progressieve deathmetalband uit Pittsburgh (Verenigde Staten), die in 2010 het levenslicht zag en inmiddels aan album nummer vier toe is. De voorgaande albums Between Forever... and the End (2013), Biological Enslavement (2016) en Restructure the Molded Mind (2020) hebben de burelen van Zware Metalen nooit bereikt, maar dat is met dit nieuwe When Time Becomes Loss anders.Lees verder ›

Dubbel zo groot, dubbel zoveel verwachtingen, dubbel zo nieuwsgierig. Dat is onze rubriek Dubbel Zo Zwaar. Bijna vierenhalf jaar nadat Slayer – naar wij dachten – voor de laatste maal Angel Of Death alles verscheurend van een podium blies en zanger Tom Araya nog eenmaal melancholisch minutenlang het publiek in zich opnam, kwam daar de aankondiging van het eerste “soloalbum” van gitarist en thrashlegende Kerry King. Deze release vraagt er uiteraard om om van meer dan één kant bekeken te worden. Daarnaast zouden de redacteuren elkaar de tent uitvechten om te bepalen wie uiteindelijk het onberekenbare lot in handen krijgt. Marco (favoriete genre: progressieve metal, maar is een omnivoor als het om muziek gaat) en Michiel Hoogkamer (favoriete genre: te veel om op te noemen, vindt ook Prince leuk) zijn deze keer de gelukkigen.  Lees verder ›

Dit duo uit Marseille, ACOD, brengt ons een verhaal over heksen en hekserij. Versets Noirs is de titel voor album nummer zes. De vorige plaat, Fourth Reign Over Capacities And Beyond was in mijn ogen en oren een bij momenten erg sterk melodisch black/deathmetalschijfje. De opvolger, een EP genaamd Cryptic Curse, verraste me dan weer veel minder. Niet dat dat een slecht tussendoortje bleek te zijn, maar ik vatte het toch niet helemaal. Gelukkig zijn Fred P en Jérome G terug met een geheel nieuwe plaat en doen dat - erg verrassend - niet via de Franse wapenbroeders van Les Acteurs De L'Ombre Productions maar via het Nederlandse cultlabel Hammerheart Records.Lees verder ›

Er zijn bands die al sinds mensenheugenis actief lijken. Kawir, het Griekse pagan/blackmetalcollectief, is zo'n band. In 1993 kwam het orkest met de eerste release en nu zovele jaren later staan de heren nog altijd op het i(c)onische slagveld. Ikzelf ken deze band inderdaad al sinds 1993. Ergens in 2010 - na de EP To Uranus - ben ik wel gestopt deze heren te volgen. Waarom ik ze kwijtraakte? Ik zou het niet meer weten, dat is natuurlijk al weer veertien jaar geleden. Maar we ontmoeten elkaar weer met Kydoimos, album nummer negen als je enkel de volwaardige platen meetelt. Daartussen zijn er heel wat splits, EP's, compilaties en ik weet niet wat nog verschenen de afgelopen jaren.Lees verder ›

Zmarłym is een Pools drietal dat al danig indruk maakte met hun eerste langspeler Druga Fala uit 2021. Ziemie Jalowe is de EP die aan deze plaat voorafging. In november 2023 werd hij door het Poolse Godz Ov War Productions opnieuw als fysieke release op de markt gebracht. Nu, ik ben niet op de hoogte of er in de stad Końskie, net ten zuidoosten van Łódź, waar deze band vandaan komt, een trein rijdt, maar als je naar de cover van deze EP kijkt, zou dit zo maar eventjes kunnen. Ik merk ook op dat aan de oorspronkelijke tracklist nog twee extra tracks werden toegevoegd.Lees verder ›

Ischemic is een band die afkomstig is uit Toronto (Canada). Het viertal heeft zich volgens de bijgesloten promo ten doel gesteld om iets unieks te creëren binnen het deathdoom-genre. Condemned to the Breaking Wheel is het derde - en tevens eerste op Zware Metalen besproken -  album van de band. We mogen de brutale intensiteit van bands als Hooded Menace, Autopsy en Asphyx verwachten, gecombineerd met melodische invloeden van bands als Agalloch en Paradise lost. Dit alles is dan ook nog eens omgeven door de sonische terreur die we horen bij moderne doombands als Ahab, Conan en Thou. Zo, aan anticipatie alvast geen gebrek, wanneer ik zo eens de promotekst lees.Lees verder ›

Wanneer death en doom bij elkaar komen ontstaan er vaak hele mooie of oerlelijke dingen. Een walgelijke druipende audio-manifestatie is vaak op een volstrekt andere wijze genietbaar in vergelijk met de helder geproduceerde variant waar ook etherische gezangen in voorkomen. Zo vinden we dan ook uitersten binnen dit genre, of spectrum zoals u wilt. Nou mag u eenmaal raden in welke categorie Funeral Leech valt. Juist ja, de viezige categorie, inclusief druipende horror-eske riffs, geknuppelde drumaanslagen en uitzonderlijk diepe vocalen. We hebben het allemaal al eens eerder voorbij horen komen in die zin. Maar op dit tweede album, The Illusion Of Time, van deze Amerikanen hoor ik toch ook wel wat andere aanknopingspunten. Lees verder ›