Headlines

Infernal Wind is een Noorse éénmansformatie die zijn debuutplaat met name Fiende av lyset al eerder op tape wist uit te brengen zo een tweetal jaar geleden en dit deed via het voor mij onbekende Hotchin Pit/Rabbit Attack Corps en een vinylversie, als ik goed ben geïnformeerd, die kwam via Satanik Requiem/Final Agony Records. Enkele jaren later komt New Era Productions met een geheel verzorgde CD-versie van datzelfde album. De moeite? Tja, niet te snel, we zullen het zo even neerpennen op digitale wijze.Lees verder ›

Kalamzoo ligt in Michigan en ik zal jullie eens iets vertellen: ik ben er nog nooit geweest. Wie wel? De vier leden in dit Aspen Sanctum natuurlijk. Ze komen er gewoon vandaan. De heren laten zich inspireren door veel maar zeker ook door de ruige natuur, de wouden, de meren en de bergen. Het lijkt wel een soort van seculiere omarming te geven aan hun zijn.  To Withhold The Need To Conquer is misschien net daardoor een atmosferisch en intens werkstuk geworden. De plaat komt uit in eigen beheer met een tapeversie via de Amerikaanse vrienden van Fiadh Productions.Lees verder ›

Todomal uit Spanje is terug met Graveyards of Joy. Deze progressieve doomband wist indruk te maken met de voorgaande platen A Greater Good en Ultracrepidarian. Ik was in elk geval gelijk verkocht! Laat je overigens niet tegenhouden door de genrebeschrijving, de mannen trekken zich er ook weinig van aan.Lees verder ›

De doorsnee Nederlander houdt van kutmuziek, want ook deze zomer word je weer bestookt met jodelende frikandellengezichten die met jolige accordeondeuntjes de openbare ruimte verzieken. U bent anders. U wil gewoon keihard thrashen. Liefst met behulp van muziek uit een Zuid-Amerikaans land waar metal in de aderen zit; Chili bijvoorbeeld. Dan heb ik hier bingo voor u. Deze zomer komt Ripper naar je toe. Deze Chilenen zijn al sinds 2008 actief en brengen death/thrash zonder fouten. Hoewel de band qua leeftijd 'barely legal' is, verrassen deze mannen met een volwassen geluid. Towards Rebirth is volgens de band het meest gewelddadige album van de band tot nu toe.Lees verder ›

Er zijn tegenwoordig nog maar weinig bands die mij blijvend kunnen bekoren bij concerten. Het uit Connecticut afkomstige Boundaries is er daar tot op heden één van. Eerder zag ik het gezelschap live aan het werk in het voorprogramma van Spite en The Ghost Inside, en onlangs ook nog op Jera On Air. Geen van deze optredens stelde ook maar een beetje teleur. Met argusogen keek ik uit naar deze nieuwe release, genaamd Yearning: The Unbeautiful After. De singles waren in ieder geval al een goed voorteken, maar dat wil langs niet alles zeggen. Kan deze worp zichzelf meten aan de uitstekende platen Burying Brightness en Death Is Little More?Lees verder ›

Sommige producten winnen aan kwaliteit wanneer ze de tijd krijgen om zich volledig te ontwikkelen. Een karaktervolle whisky, traditionele balsamicoazijn of op houten vaten gerijpte sojasaus ontlenen juist aan dat langdurige proces hun diepte en verfijning. Bij deze producten is rijping een bewuste keuze, terwijl ontwikkeling soms simpelweg ontstaat door het verstrijken van de tijd. Ook bij de Canadese technicaldeathmetalband Volubilis gingen er enkele jaren overheen voordat het tijdens de pandemie als soloproject begonnen initiatief zijn definitieve vorm vond. Zes jaar na de officiële oprichting verschijnt nu het debuutalbum Theasterion.Lees verder ›

Voor iedereen die denkt dat elke (black)metalband tegenwoordig een Instagram-account, een gelikte biografie en een overdaad aan foto's van besneeuwde naaldbossen nodig heeft: maak kennis met: Häxenmyst. Over dit eenmansproject valt namelijk vrijwel niets te vinden. Alleen een naam en een albumtitel (And A Pale Horse Appeared) en vervolgens een oorverdovende stilte. Alsof de man achter Häxenmyst tijdens een occult ritueel eerst zijn digitale voetafdruk heeft geofferd, waarna hij tevreden een kaars uitblies en terugkeerde naar zijn crypte. Het resultaat is een project dat zich hult in precies die obscuriteit waar het genre ooit groot mee werd. Dat past eigenlijk uitstekend bij de mysterieuze, occulte uitstraling die deze plaat ademt.Lees verder ›

Wie Quicksand de afgelopen tijd live aan het werk zag wist al dat er iets moois zat aan te komen. Bring On The Psychics laat horen dat die indruk geen toeval was. De New Yorkers leveren een compacte, energieke plaat af waarop de sound misschien wat directer is geworden, maar waarin melodie en groove nog altijd een hoofdrol spelen.Lees verder ›

Buurman en buurman kunnen uren klussen en alles ook vakkundig naar de sodemieter en galemiezen helpen. Ikzelf ben geen klusser, met mijn twee linkerhanden. Aornos uit Miskolc, Hongarije is wel een bende die bestaat uit heel wat klussers. Dit Decade Of Echoes en Decade Of Storms is een knappe, noem het kort door de bocht, compilatie die de eerste tien bestaansjaren van de band eventjes op een dubbel tapeje samenvat. Hier en daar propten de vrienden er ook wat nieuwe nummers bij.Lees verder ›

Dacht ik weer een onontdekt pareltje voor jullie in de aanbieding te hebben, heeft mijn collega Dypfrys dit orkestje al veel eerder ontdekt, namelijk in 2021 met het album Antibiose. Hier is poging twee, want het Duits-Franse collectief Eastwood verdient het. Negen nummers en elf minuten aan stuiptrekkingen. Schandalig hoor ik u denken? Dat kan maar één ding betekenen: grindcore! Ja: grindcore, én powerviolence. Gas op die lolly verdomme!Lees verder ›

In 2014 stuitte ik op Bandcamp op Disgraced van de Engelse blackgazeband Cairiss. Rauw, delicaat en betoverend tegelijk: ik was meteen gegrepen. Voor een demo klonk het nummer opvallend volwassen en twee jaar later bevestigde de EP Fall die eerste indruk. Reikhalzend keek ik uit naar een volledig album, maar dat kwam er niet. De band legde zijn activiteiten vrijwel volledig stil. Het werd stil rond Cairiss, zonder dat mij duidelijk werd waarom.Lees verder ›

Een albumtitel als Assets for Psychedelic Warfare schept verwachtingen. Niet alleen vanwege het militaire jargon, maar ook omdat VISCERA/// zich al meer dan vijfentwintig jaar weinig aantrekt van muzikale grenzen. Op hun vierde album mengen de Italianen opnieuw sludge, post-metal, black metal, industrial en psychedelische invloeden tot een onvoorspelbaar geheel. De ingrediënten zijn zonder meer interessant, maar de uitwerking weet uiteindelijk niet volledig te overtuigen.Lees verder ›

Ergens in 2025 besprak ik al werk, Numen Nescio, van het Gentse blackmetalcollectief Matavitatau. Een band die zijn tekstuele boodschap in het Latijn brengt waarvoor ik mijn appreciatie al overbracht. Want nog vroeger dan een blauwe maandag heb ik jaren Grieks/Latijn/Wiskunde gestudeerd nog voor ik de medische boer opging. Ik kan je dus wel vertellen dat het uitbraken van teksten in het Latijn geen eenvoudige klus mag blijken. Gelukkig zit de eenvoud van deze band in de muziek en die combinatie kan ik en vermoedelijk een hele bus anderen, echt wel smaken.Lees verder ›

Ignis komt uit Duitsland en zijn band, zijn levenswerk, Tabernakel, dus ook. Via Iconoclasm Conquest en Death Ecstasis Productions komt plaat twee, Scheintaufe. Antoniousfeuer bleek de eerste. Immortal, Dodheimsgard, Ulver en Forgotten Woods blijken 's mans grootste voorbeelden. Vermoedelijk gaat het dan om het oudere werk van deze bands.Lees verder ›

Snif, snif, kuch, kuch, hoest, hoest. Hè? Is de verkoudheid terug? Nee! Taake! En wel met plaat nummer negen, nadat de band in 2023 En skog av nidstang via Dark Essence Records uitbracht, het label waarop nu ook Et hav av avstand verschijnt. Hoest, het bandbrein dat bij menigeen bekend zal zijn, trok zich terug op Borgøy, een eiland in de wijde omgeving van Bergen. Daar liet hij zich vrijwel uitsluitend inspireren door de omgeving, zoals ook de Noorse schilder Lars Hertervig dat ooit deed. Het resultaat bestaat uit vier lange tracks die onmiskenbaar het karakteristieke Taake-handschrift dragen.Lees verder ›