Headlines

Het Braziliaanse Gorencephalic bestaat sinds 2023 en bracht de EP Gore Of The Forgotten een jaar na de oprichting in eigen beheer uit. Weer twee jaar later komt hetzelfde werk uit via Nihilistic Holocaust  maar nu met een drietal bonusnummers. Laatstgenoemde uitgave is gericht op de Europese markt en wordt geleverd met een acht pagina's tellend cd-boekje in een gelimiteerde oplage van tweehonderd. Het exemplaar wat de burelen van Zware Metalen bereikt bestaat uit een gebrand cd-tje met een gekopieerd hoesje. Gorencephalic is mogelijke een samentrekking van gore en anencephalic (een ernstige en aangeboren afwijking waarbij grote delen van de hersenen ontbreken).  Je zou bijna denken dat de bandnaam is bedacht door iemand die zijn anatomie-examen net niet gehaald heeft.Lees verder ›

Kijk, elk jaar overleg ik na onze deugdoende zomervakantie met mijn twee jonge twintigers waar we met zijn drieën op vakantie zullen gaan het aanstormende jaar. Er zijn al een paar gekke, crazy bestemmingen gepasseerd, althans voor mijn goed georganiseerde brein. Maar Indonesië en meer bepaald Java en nog maar bepaalder Blitar is nog nooit op onze radar gekomen. Eerlijk is eerlijk: dat zal het dit jaar ook niet doen maar het is de heer Bangoen, de man achter dit As Bright As The Stars, die me moet trachten te overtuigen zijn geboorteregio te bezoeken middels zijn eerste volwaardige plaat Celestial Ascension.Lees verder ›

Dubbel zo hard, dubbel zo legendarisch, dubbel zoveel core deze ronde. Dat is onze rubriek Dubbel Zo Zwaar. We pakken een album beet dat vraagt om van meerdere kanten bekeken te worden, in het geval van Dubbel Zo Zwaar dus door twee redacteuren van Zware Metalen. Dit keer bespreken we Not Your Kingdom, de nieuwste telg van de New York hardcore-helden van Madball. Redacteuren Barry en MaartenO nemen je graag mee in hun beleving van deze plaat.Lees verder ›

De beste 'roadtripalbums' herken je niet aan de snelheid waarmee ze voorbij razen, maar aan het moment waarop je ineens beseft dat je al drie nummers verder bent zonder één keer op de skipknop te drukken. Solace levert met Fading Failing Ruin precies zo'n plaat af. De Amerikanen draaien al dertig jaar mee, maar klinken nergens als een band die op routine teert. Integendeel: de riffs zijn smerig, de grooves verslavend en de liefde voor klassieke heavy metal, doom, stoner en hardcore spat uit iedere noot.Lees verder ›

Er zijn van die albums die alle ingrediënten netjes op het aanrecht uitstallen, het recept nauwgezet volgen en vervolgens een bord serveren waarvan je na afloop denkt: best aardig, maar waar was nou de smaakexplosie? Dat is zo'n beetje het lot van Cult of the Void Star, het debuut van Niveous.Lees verder ›

Enige tijd geleden, in de loop van de tweede helft van de maand mei, verscheen de derde langspeler van As The Sun Falls. Het contrast tussen de verzengende hitte die we sindsdien gehad hebben en de fjordse koude die de band met zich meedraagt was te groot om snel een review op papier te krijgen, waarvoor mijn excuses. Nog een opvallend contrast: waar de albumhoezen van vorige releases kleurrijk en eerder feeëriek waren - zoals het logo hieronder -, is deze van nieuweling Songs From The Veil een veel donkerder, harder kunstwerk geworden, wederom van de hand van Griekse zangeres en artieste Gogo Melone (o.a. Aeonian Sorrow). Is er op muzikaal vlak dan eveneens sprake van een groot contrast? Lees verder ›

Atmoran is een Friese band die zijn naam ontleent aan de videogame The Elder Scrolls. Van rustig scrollen is op zijn debuutlangspeler overigens geen sprake. Op We Fight Back! krijgen we namelijk een kaakslag van negen groovende thrashbeukers.Lees verder ›

Graven Image is een Nederlandse deathmetalentiteit die al sinds 2003 actief is. Veelschrijvers zijn deze heren voorwaar niet. Wat singles, wat EP's waaronder deze Cultus MCMXLV ook kan en mag gerekend worden, en één volwaardig plaat. Die laatste, Deus Bastardus, is intussen goed dertien jaar oud. Goed nieuws is dat de heren terug zijn van weggeweest; we mogen deze via Vidar Records uitgebrachte cd daarom ook als aankondiging van een nieuwe plaat beschouwen, die tegen het einde van het jaar via datzelfde label zal verschijnen.Lees verder ›

Eind vorig jaar verschenen, maar volledig over het hoofd gezien: de The Unnatural Death EP van de Nederlandse formatie TombNail. Waarom we dit toch nog uit de vergetelheid trekken? Omdat het hier gaat om een bandje van twee man: ene Bob Bagchus en ene Tjeerd de Jong. Ho, dat verandert de zaak natuurlijk. Want de heer Bagchus kennen we als oprichter van Asphyx maar ook van Infidel Reich, Grand Supreme Blood Court en Siege of Power. De heer De Jong draait al heel wat jaartjes mee in bands als Phantom Druid, Canyon Company, Demon Lodge en voorheen Stone in Egypt. Bovendien is hij eigenaar van platenlabel Off the Record Label. Om het tienjarig bestaan van die club te vieren schoof hij met stem, gitaar en bas aan in de studio waar Bagchus zijn drumstel heen sleepte.Lees verder ›

Als ik denk aan power metal, dan denk ik aan bands als Blind Guardian en Helloween. Anderen noemen bands als Sabaton en Powerwolf. Ondanks dat ik alle vier kan waarderen, vind ik dat er een noemenswaardig verschil zit tussen het ene soort power metal en het andere soort. Over het algemeen gaat mijn voorkeur toch uit naar power metal van de oude stempel en StormHammer kan zich voegen bij dat lijstje.Lees verder ›

Jonge, jonge wie verzint het toch allemaal. Nu, gelukkig is het maar folklore, is het maar een verhaal. Of zit er toch een zekere waarheid achter de bandnaam Mylingen? Die zou een verwijzing moeten zijn naar een verhaal met folkloristische Zweedse achtergrond dat de ziel van ongewenste kinderen die door hun moeders werden vermoord nog ergens ronddwalen.Lees verder ›

Micro- en macrokosmische chaos. Dat is de centrale thematiek op de vierde plaat van het uit Athene afkomstige en dus Griekse Heretic Cult Redeemer. De naam van de plaat? In Oculum Chaos. Deze komt via het voor mij onbekende Serpent Sun Records, ook gestationeerd in of opererend vanuit Griekenland.Lees verder ›

Diep onder de Limburgse grond, ver weg van daglicht en frisse lucht, werkten mijnwerkers jarenlang in nauwe gangen waar kolenstof en steenstof als een grijze sluier bleven hangen. Elke boring, elke houw, elke lading steenkool joeg opnieuw een wolk van microscopisch kleine deeltjes de lucht in. Dag na dag ademden de koempels die stof in. Onzichtbaar, maar onverbiddelijk, drongen silica- en steenstof diep door in hun longen, waar ze zich vastzetten en langzaam hun verwoestende werk deden.Lees verder ›