Cairiss – Wilderness

Geschreven door op 01-08-2026 om 16:06.

In 2014 stuitte ik op Bandcamp op Disgraced van de Engelse blackgazeband Cairiss. Rauw, delicaat en betoverend tegelijk: ik was meteen gegrepen. Voor een demo klonk het nummer opvallend volwassen en twee jaar later bevestigde de EP Fall die eerste indruk. Reikhalzend keek ik uit naar een volledig album, maar dat kwam er niet. De band legde zijn activiteiten vrijwel volledig stil. Het werd stil rond Cairiss, zonder dat mij duidelijk werd waarom.

Tien jaar later keert de band terug met Wilderness en lijkt de lange afwezigheid voorzichtig verklaard te worden. Een ingrijpende traumatische periode in het leven van zangeres en tekstschrijfster Freya Brown lijkt daarin een belangrijke rol te hebben gespeeld. Het album behandelt de psychische gevolgen van levensveranderend trauma: overleven, dissociatie, een uiteengevallen zelfbeeld en de moeizame poging om alle losse delen weer samen te brengen. Daardoor voelt Wilderness niet als een gewone comeback, maar als het heroveren van iets dat lange tijd verloren leek.

En daarin lijkt Cairiss op overtuigende wijze te zijn geslaagd. De lange stilte heeft geen enkel spoor van slijtage achtergelaten: de band bouwt nog altijd voort op dezelfde muzikale uitgangspunten van tien jaar geleden, maar werkt die deze keer verfijnder, gelaagder en doordachter uit. Voor wie het verleden van Cairiss niet kent: het zestal verweeft de ijzige felheid van black metal met de dromerige gelaagdheid van shoegaze en post-metal. De nummers bewegen voortdurend tussen zware, schurende passages en breed uitwaaierende, melodieuze soundscapes. Zware tremolo-riffs, massieve geluidsmuren en doomachtige ritmes worden afgewisseld met akoestische passages, piano, koorarrangementen en weidse, bijna orkestrale melodieën, zoals in Nervosa, Dissociate en Wildfire.

Doordat de uitersten doorgaans geleidelijk in elkaar overvloeien, voelt de muziek zelden geforceerd aan. Slechts af en toe is de overgang van ingetogenheid naar explosieve agressie zo abrupt dat een compositie op dat moment als een opeenvolging van losse passages klinkt in plaats van een natuurlijke beweging. Over het geheel genomen smeedt Cairiss die contrasten echter tot een hecht en emotioneel geladen geheel, waarin felheid en ingetogenheid elkaar voortdurend versterken. Ook de zang speelt met die uitersten: serene, etherische lijnen slaan moeiteloos om in gekwelde kreten en diep gegrom. Daardoor krijgt de muziek een uitgesproken dynamisch en emotioneel karakter, passend bij teksten over trauma, verlies en een uiteengevallen identiteit.

De uitgesponnen composities vragen wel het nodige van de luisteraar. Cairiss bouwt veelvuldig vanuit ingetogen, atmosferische passages toe naar overweldigende uitbarstingen, maar doordat vrijwel ieder nummer op dergelijke tegenstellingen leunt, verliest die aanvankelijk sterke contrastwerking gaandeweg iets van haar verrassing. Daarnaast versterkt de emotionele zwaarte de intensiteit van Wilderness, maar maakt die het album tegelijkertijd behoorlijk veeleisend. Verder liggen de associaties met Alcest, Amesoeurs, Deafheaven en andere atmosferische blackmetalbands voor de hand. Cairiss geeft zijn blackgaze weliswaar een eigen emotionele invulling mee, maar ontkomt niet altijd aan bekende genreclichés.

Tien jaar na Fall klinkt Cairiss niet alleen herkenbaar, maar ook doelgerichter en indringender dan ooit. Wilderness is zwaar, intens en soms uitputtend, maar juist die compromisloze benadering maakt de terugkeer overtuigend en het lange wachten ruimschoots waard. Dit is geen voorzichtige hervatting, maar een krachtige wederopstanding.

Score:

85/100

Label:

Eigen beheer, 2026

Tracklisting:

  1. Nervosa
  2. The Guide
  3. Integrate
  4. Dissociate
  5. Retrace
  6. Wildfire

Line-up:

  • Freya Brown – Zang
  • Lydia Williams – Zang
  • Martin Williams – Zang, gitaar
  • Ethan Bishop – Gitaar
  • Alex Taylor – Basgitaar
  • Connor Frapwell – Drums

Links: