Door de storm en sterren met Voyager

17-10-2023: de datum stond destijds vetgedrukt in mijn agenda. De Australiërs van Voyager zouden – na het overweldigende succes dat zij even daarvoor haalde op het Eurovisie Songfestival met het nummer Promise – weer optreden in Nederland, maar het liep allemaal anders. Bij frontman Danny Estrin werd een agressieve vorm van kanker geconstateerd en directe behandeling was noodzakelijk. Het werd van kwaad tot erger en zelfs de voorzichtige hoop om een jaar later terug te keren, moest bijgesteld worden. Bijna drie jaar later komt het gezelschap dan toch terug voor die beloofde show en ‘Through Storms And Stars’ moet iets speciaals gaan worden, waarbij Voyager niet alleen een setlist aframmelt, maar ook verhalen en humor zal verweven in het optreden. Alleen 013, Tilburg en Islington Assembly Hall, Londen worden aangedaan. Daar wilde we maar al te graag bij zijn en op een tropische dag in juli reist MaartenO namens Zware Metalen af naar de kruikenstad om verslag te doen.

Geen voorprogramma, dus alle aandacht gaat twee uur lang uit naar Voyager. Dat doen ze goed om het speciale element van deze avond te borgen. Iets later dan aangegeven start de show en de aardig gevulde zaal krijgt een hoop foto’s van de bandleden in hun jonge jaren op het projectiescherm te zien. En met een hoop foto’s bedoel ik ook een hoop, het lijkt niet op te houden. Als het riedeltje helemaal opnieuw lijkt te starten en we bijna tien minuten verder zijn, begint er terecht wat gemok links en rechts in de zaal en alsof het zo moet zijn, is dat ook het moment dat het écht start. Stuk voor stuk komen de bandleden het podium op met als introductie enkele foto’s op het scherm, en als laatst uiteraard Danny die het podium betreedt (in een bontjas).

Meteen start de band het fijne Prince Of Fire in van het meest recente werk Fearless In Love. Bizar als we bedenken dat we dit nummer nu pas live kunnen horen en tegelijkertijd maakt dat gegeven het ook wel extra mooi. De song krijgt een mooie uitvoering mee en hoewel de drums iets te hard in de geluidsmix staan, krijgt men een welverdiend welkomstapplaus na afloop. Ik had meteen een praatje richting het publiek verwacht, maar met het sterke Colours, het afwisselende Hyperventilating en de nieuwere arrangementen Dreamer en The Lamenting krijgen we eerst nog wat muziek voor de kiezen. En dat vinden we niet erg, want muzikaal klinkt het allemaal als een klok en het moet gezegd worden: Danny is erg goed bij stem. Ook de band speelt strak en bevlogen. Met name Hyperventilating maakt indruk en het heftige middengedeelte pakt lekker stevig uit. De karaokeversie met meerdere lollige tekstvarianten tegen het eind, is ook een leuke toevoeging.

Dan is het moment aangebroken om even stil te staan bij alle ontwikkelingen van de afgelopen jaren. Zo vertelt de zanger op een aangrijpende wijze, maar met de nodige humor, waar hij zoal doorheen gegaan is. Tientallen chemobehandelingen, meerdere bestralingen en nog steeds wat onzeker omdat de variant zo agressief bleek te zijn, maar voor nu staat Voyager weer op het podium. Erg sterk en mooi gedaan. Daarnaast horen we dat deze avond zal bestaan uit verschillende hoofdstukken. Snel door naar het tweede gedeelte met weer wat muziek. De single uit 2025 genaamd Seen Better Days, dat heel toepasselijk is na het verhaal van zojuist, wordt de zaal ingeslingerd en ook het rustigere en minder vurige Ultraviolet komt langs vanavond. Er heerst een relaxte sfeer en de band geniet zichtbaar van de speelminuten. Het op een neer golvende en veelzijdige Ghost Mile dat volgt is eigenlijk een perfect uithangbord voor de band, aangezien het alles bevat waar men voor staat: hoekig, maar toch swingende en meeslepende, progressieve metal. Zodra bassist Alex – die vanavond ook zijn rol op het instrument en aan de microfoon goed pakt – bijvalt met de zang, volgt een mooi samenspel.

Tijd voor een nieuw rustpunt in de set, waarbij Alex op humoristische wijze vertelt en aanstuurt op de zware, tekstuele insteek van veel van de nummers die Voyager heeft geschreven. Dat moet anders en luchtiger kunnen en dus worden we op verhalende wijze meegenomen in een sprookjesboek waarin staat beschreven hoe de bandleden elkaar ontmoet hebben. Erg grappig gedaan. Met To The Morning Light waarbij gitariste Simone Dow even laat horen en zien dat zij écht wel een potje gitaar kan spelen, en het live-debuut van Everwaiting (afkomstig van het in 2007 verschenen Univers) horen we vervolgens enkele oudjes en het valt me op dat er tot dan toe nog nauwelijks telefoons zichtbaar zijn geweest in het publiek om te fotograferen of te filmen. Heerlijk, die oprechte beleving van een concert!

Het grappige verhaal van de bassist was nog niet klaar, want nu het eindigde hoe de band elkaar ontmoet had, continueert het avontuur uit het boek. Het levert opnieuw een vermakelijk schouwspel op. Op zorgvuldig getimede momenten probeert Danny met zijn keyboard passende geluidseffecten aan Alex’ verhaal toe te voegen. Dat lukt niet altijd, wat zowel op het podium als in het publiek voor de nodige lachmomenten zorgt. We werken richting het eind van de set, maar niet voordat de oudjes I Am The Revolution en The Meaning Of I gespeeld worden. Mooi om de progressie in muziek en songwriting te horen die Voyager gemaakt heeft sinds de jaren 2009/2011.

Hét hoogtepunt is dan weggelegd voor het lied dat Voyager wereldwijd op de kaart zette voor het grote publiek: Promise. Pas dan komen er meerdere telefoons tevoorschijn en met het hoge meezinggehalte, speelt de band ook in het intieme Next een gewonnen wedstrijd. Toch sluit het gezelschap de set hier niet mee af, want met het rustigere Gren (Fearless In Love) en ijzersterke Ascension krijgt het optreden een fraai eind. Althans, het publiek wordt niet bedankt en voor zij die wat langer blijven wachten, volgt als aller allerlaatst nog de meer power metal-afsluiter White Shadows. Daarmee komt een prima show en bijzondere beleving tot zijn eind. Erg mooi om Voyager weer op het podium te zien en met deze afwisselende setlist en humoristische tussenpauzes is er geen woord gelogen over de opzet van het optreden. Door de storm en sterren..

Setlist:

1. Prince Of Fire
2. Colours
3. You The Shallow
4. Dreamer
5. Hyperventilating
6. The Lamenting
7. Seen Better Days
8. Ultraviolet
9. To The Riverside
10. Ghost Mile
11. To The Morning Light
12. Everwaiting
13. I Am The Revolution
14. The Meaning Of I
15. Promise
16. Gren (Fearless In Love)
17. Ascension
18. White Shadow

Datum en locatie

29 juli 2026, 013, Tilburg

Link:

• 013 Tilburg