Deathspiral of Inherited Suffering / Elysian Blaze / Panegyrist / Maerund – Sunthema

Geschreven door op 08-07-2026 om 22:38.

I, Voidhanger Records heeft nooit bekend gestaan om zijn conventionaliteit. Zo hetzelfde met Sunthema, een split tussen vier bands die in totaal een verloop van bijna anderhalf uur aantikt. Muzikant en artiest Elijah Tamu is een belangrijk figuur op deze split, aangezien hij met elke band speelt, de mede-eigenaar is van platenmaatschappij Rubeus Obex die samen met I, Voidhanger Records de plaat uitbrengt, en de kunst voor de albumhoes heeft gemaakt. Dat is me trouwens een plaatje. Puur en alleen daarom zou je hem al op willen zetten.

Het thema wordt beschreven in allerlei occulte geuren en kleuren, maar ik kan er weinig chocola van maken. Een ‘Sunthema’ is een symbool bezield door een goddelijk doel. Zo moet ook dit album fungeren als een ‘Sunthema’. In de basis draait Sunthema om zeer onconventionele invallen op het christelijke geloof en nee, die is voor een keertje niet louter satanistisch! Elijah Tamu is een openlijk christelijk man, iets wat zeer zeldzaam is in deze hoeken van de extreme metal. Er zullen mensen zijn die misschien op dit punt al deze split zullen afschrijven als unblack metal of christelijk gezever, maar dat zou zeer zonde zijn. Dit is niet op het niveau van een Skillet album, maar eerder wat wij in vaktermen ‘vage occulte shit’ noemen.

Deathspiral of Inherited Suffering barst als eerste los met zijn mix van black en death metal. Al snel wordt duidelijk dat de heren nummers schrijven zoals ze bandnamen bedenken: Lang, intens, en over de top. Ik kan er eerlijk gezegd weinig over kwijt. Het is een maximale benadering van het geluid, maar er blijft mij weinig plakken van de aan elkaar gehaakte passages van blastbeats, gekrijs, en tremoloriffjes. Het is niet slecht, het is gewoon iets dat ik al vrij vaak heb gehoord en andere bands zoals Black Curse of Teitanblood meer diepgang uit weten te halen. Ik twijfel er niet aan dat iemand anders het compleet met mij oneens gaat zijn, maar het is voor mij een halve start van dit project.

Elysian Blaze neemt het stokje over en verlangzaamt de sprint naar een langeafstandsmars. De langzame funeral doom van de band valt op in contrast met de blackmetalethos van de split. Dat melancholische begin met de clean zang en gitaren steekt gelijk uit. De screams klinken me echter wat zwak in de oren en de mix is naar mijn mening gewoon niet goed. Instrumenten en vocalen galmen rond in grote stofwolken waardoor het vaak moeilijk is om te volgen waar ik nou precies naar aan het luisteren ben. Vooral wanneer de band versnelt wordt dit lastig.

Dat is doodzonde, vooral omdat Elysian Blaze later laat zien dat het echt wel wat in zijn mars heeft. Zo heb je het middengedeelte met de verschroeiende en transcendentale solo die overgaat in een kathedraal van gitaarakkoorden en clean zang. Wat een prachtig gebruik van herhaling om in een trance te komen. Dit is hoe je goede funeral doom maakt. Daarop volgt natuurlijk een… headbangriff compleet met een Tom G. Warrior-stijl “OEH”? Het is een gedurfde overgang en toch krijg ik er kippenvel van. Ook dit weet de band mooi uit te bouwen en met een orkestrale aanpak emotioneel beladen te maken. Alsof we regelrecht op een gewis einde afgaan en alleen maar met gebalde vuisten kunnen krijsen naar het stervende licht. Ik begon sceptisch, maar Ascenturion liet me uiteindelijk denken ‘nou, volg dat maar eens op hetzelfde niveau op’.

En dat doet Panegyrist. Uit de stilte herrijst een sonische blackmetalwervelwind. De productie met knallende drums en een hol basgeluid is vrij dunnetjes, wat ik niet de beste keuze vind voor hoe ontzettend veel lagen de band op de luisteraar lanceert. Er gaat geen moment voorbij binnen deze 24 minuten waarin de zes leden van de band niet hun instrumenten martelen en bedolven onder keelzang, cleans, en geschreeuw. Het vereist de aandacht, indien je bereid bent dat op te offeren.

Als de theatrale cleane zang op Twilight Take Our Faces losbarst snijdt het door alle chaos heen. Ik denk een sterke invloed van blackmetalicoon Kvohst (Dødheimsgard, Code, Hexvessel) te horen en daar ben ik fan van. Die zang valt nooit vast te pinnen. De band lijkt de tekst te hebben geschreven met het idee dat elke strofe in een andere stem gezongen moet worden. Er komt ontzettend veel op de luisteraar af met synths, dissonante loopjes en elke invalshoek van de stembanden, maar het blijft niet zo plakken.

Luciferous is een ander verhaal. Dit nummer heeft een wat sterker gevoel voor melodie en de zang stijgt naar nieuwe theatrale hoogtes. Het is alsof de zanger als een soort gemaskerde Phantom Of The Opera over het podium krioelt en gebaart met de begeleiding van een spookachtige band. Hier is het van begin tot eind stukken die je pakken. Als alles wegvalt behalve de keelzang en manische stemmen vallen we in het duister. Dan komt de verlichting door kronkelende en melodische gitaren en zang die schijnt als zonnestralen. Het verbaast mij dat ik nog nooit van deze band gehoord heb. Fans van The Ruins Of Beverast, Schammasch en Blut Aus Nord gaan hier genoeg vinden om zich aan tegoed te doen.

Dan sluit Maerund het ritueel af. Dit is een uiterst mysterieuze band, waar enkel van bekend is dat het het muzikale project is van Maerund Arednum Eremite, die samen met Elijah Tamu Rubeus Obex beheert. Geen socials. Geen Bandcamp. Geen foto’s. Geen eerdere output. Dat is pas black metal. Van alle bands op deze split voelt Maerund misschien het meest behapbaar, al komt de band alsnog met getrokken mes uit je speakers op je af. De band lijkt namelijk meer op zulke misantropische blackmetaliconen als Antaeus of Katharsis dan wat we tot nu toe gehoord hebben.

De gitaren op nummers als HAVAH LAHAYLAH en Transcendence Of The World Through The Cross Inverted zijn simpeler, korter, en concreter dan het maximalistische gekronkel dat we tot nu toe hebben gehoord. De ritmes zijn niet even hoekig, de nummers korter en de drums lang niet zo snel. Maerund ruilt dat in voor een razende intensiteit die na een uur aan maximalistische black metal alsnog verfrissend impact maakt. Ik denk dat Maerund mij van alle bands het meeste te pakken heeft, juist omdat ze zich wat meer inperken dan de rest. Er zit een intensiteit en een urgentie in deze nummers, alsof ze er op de eerste poging gewoon zo uit zijn gekomen. Alsof iets veel groters en onbegrijpelijk door de bandleden heen speelde. De productie is tevens fantastisch, want deze nummers klinken als de essentie van een razend vuur. Als je de muziek aan zou kunnen raken dan zou het je verschroeien. De vocalen doen qua diversiteit niet onder aan de andere bands met lage grunts, gekrijs en gelaagde cleans. Zij liggen meer naar achter in de mix, alsof de zanger zelf verbrandt in zijn eigen muziek.

We hebben hier weer een pareltje van I, Voidhanger Records. Het gaat mensen verdelen, vervelen, uitdagen en vermaken. Het is de natuur van een split dat het flink wat diversiteit met zich meeneemt. Niet alles heeft me even hard geraakt, maar ik ben wel benieuwd om meer van Panegyrist en Elysian Blaze te horen. Wat betreft Maerund kijk ik reikhalzend uit naar meer werk.

Label:

I, Voidhanger Records / Rubeus Obex, 2026

Tracklisting:

Deathspiral Of Inherited Suffering

  1. Grailcrushing Wounds
  2. Resurrectionist
  3. Houses Of Abysmal Masks

Elysian Blaze

  1. Ascenturion

Panegyrist

  1. Twilight Take Our Faces
  2. Luciferous

Maerund

  1. HAVAH LAHAYLAH
  2. Transcendence Of The World Through The Cross Inverted
  3. Manna Pharmakeia
  4. Red Crystal Lattice

Line-up:

Deathspiral Of Inherited Suffering

  • Ruaridh L. – Gitaar, vocalen
  • KØVRM – Gitaar
  • Simon Magus – Bas
  • Manus Væcord – Drums

Elysian Blaze

  • Mutatiis – Alle instrumenten en vocalen
  • Elijah Tamu – Extra instrumentatie, extra vocalen
  • Vincent Ippolito – Extra instrumentatie, extra vocalen

Panegyrist

  • Elijah Tamu – Gitaar, vocalen, orkestratie, teksten
  • Brendan Maine – Gitaar
  • Vincent Ippolito – Gitaar, synth, orkestratie, achtergrondvocalen
  • David Cramer – Toetsen, vocalen, orkestratie
  • Richard R.P.S. – Bas, achtergrondvocalen
  • Chris Dovas – Sessiedrums

Maerund

  • Maerund Arednum Eremite – Alle instrumenten en vocalen
  • Vincent Ippolito – Sessiedrums, percussie
  • Elijah Tamu – Extra percussie

Links: