Op weg naar Graspop hield Cradle of Filth halt in Nobel in Leiden. Remco Faasen, devoot liefhebber van de Britse extreme gothicmetalband, is de tel kwijtgeraakt bij het aantal malen dat hij het gezelschap rondom Dani Filth heeft gezien, maar reisde met het enthousiasme alsof het de eerste keer was af naar de Sleutelstad. Hij kwam met enige vertraging terug met een verslag. De foto’s zijn van Mell Haas.
Het weer heropgerichte Izegrim vertolkt vandaag het voorprogramma maar dat moet ik helaas wegens verplichtingen richting de baas laten schieten. Fotografe Mell Haas was wel netjes op tijd en schoot bovenstaande plaatjes. Gelukkig ben ik er wel voor de hoofdact van vanavond, want na een kort intro melden de dames en heren van het Cradle of Filth van 2026 zich op het Leidse podium. Toetsenmeisje Zoë Marie Federoff en haar man, de als Pinhead door het leven gaande gitarist Ashok, zijn met veel bombarie vertrokken. Bandleider Dani Filth regelde met zijn parttime muzikantenuitzendbureau vervangers in de personen van Kelsey Peters en Joff Bailey (ex-Savage Messiah). Neem de namen voor kennisgeving aan; voor je het weet zijn ze weer vertrokken.
De muziek klinkt in ieder geval en dan komt er een onder een beulskap schuilgaande figuur het podium op geschoven. Het is natuurlijk Dani Filth zelf, het enige vaste bandlid die de trein al sinds 1991 rijdende houdt. De podiumaankleding is uiterst mager zoals dat al langer een trend is onder bands die voorheen niet vies waren van wat visuele pluspunten. Meest opvallende is het geraamte van een lang geleden gesneuvelde soldaat dat aan de microfoonstandaard van Filth hangt. De backdrop is veel te groot voor de zaal en is duidelijk ingepakt met het oog op de eindbestemming in Dessel.
We starten lekker met To Live Deliciously en Demagoguery van het laatste uitstekende album The Screaming of the Valkyries, maar het oude Nocturnal Supremacy opent de pit. Met het machtige Malignant Perfection gaan we weer terug naar de laatste plaat voor we weer in de tijdmachine terugreizen in de tijd. De tijd van The Principle of Evil Made Flesh. Het titelnummer van het debuutalbum uit 1994 katapulteerde de band destijds direct naar het front der second wave black metal. Als één van de weinige niet-Noordse bands kon Cradle of Filth concurreren met de grote jongens. Het blackmetalaspect verdween vervolgens al snel, maar het debuut is nog steeds een mijlpaal in het genre. Ruim 32 jaar later geeft drummer Marthus, zoals altijd verstopt achter een flink aantal schermen, een aardige imitatie van een octopus met drumsticks weg en zingt zanger Filth het nummer voor de zoveelste keer vol passie (zijn hoge uithalen zijn nog steeds waanzinnig), terwijl opvalt dat de track nog niets aan kracht en impact heeft verloren. Al doen de achtergrondvocalen van Kelsey Peters niet helemaal eer aan de herinneringen die ik aan het nummer heb. Maar kom, de dame doet haar best.
Van The Principle of Evil Made Flesh is het vandaag een kleine stap naar How Many Tears to Nurture a Rose uit 2025 en daarna revancheert Peters zich uitstekend met het fraaie Nymphetamine (Fix). Dat blijft toch een nummer dat kaarsrecht overeind staat in de banddiscografie. Dani Filth maakt een buiging omdat het applaus vanuit de zaal even lang als terecht is. White Hellebore gaat direct in de hoogste versnelling. Op plaat maakt het nummer indruk en dat is nu zeker niet anders. Dit gaat een klassieker worden met z’n bombast, thrash, razernij, blastbeats, machtig toetsenspel, venijnige zang van Filth en het geweldig gezongen deel van Peters. Zingen kan ze toch echt wel, deze Amerikaanse uit Salem (heksen!) die wellicht de beste zangeres is die ooit deel heeft uitgemaakt van Cradle of Filth. Achter Sarah Jezebel Deva uiteraard.
We hebben vervolgens de eer getuige te mogen zijn van de extreme metalopera Bathory Aria (I. Benighted like Usher / II. Murder of Ravens in Fugue / III. Eyes That Witnessed Madness) van klasse-album Cruelty and the Beast. Het is lastig kiezen wie het meest indruk maakt: Marthus, Peters, Filth zelf of de gitaristen die elkaar opjagen, maar het is een heel lekkere uitvoering. Na een korte pauze gaat het weer volop vooruit met The Promise of Fever en het werkelijk fantastische Cruelty Brought Thee Orchids. Wat een weelde als je een voorraad songs hebt om uit te kiezen en wat een weelde als het een juweel als dit is. IJ! Zer! Sterk! Het applaus na afloop is lang en luid. Terecht, want Cradle of Filth is vanavond in topvorm en geeft een van de beste concerten die ik de laatste jaren van de band heb bijgewoond af.
Her Ghost in the Fog sluit het feest der oren dan veel te vroeg af. Waanzinnig is nu niet eens genoeg om de zwarte magie waar Leiden vanavond deelgenoot van werd gemaakt te beschrijven. Het is een zeldzaam goed concert waar Dani Filth na afloop terecht zijn waardering over uitspreekt op social media. De bandleden mogen dan komen en gaan, de Cradle of Filth-karavaan blijft voortgaan.
Datum en locatie
18 juni 2026, Nobel, Leiden
Foto's:
Mell Haas (Mellow Photography Facebook en Instagram)
Link: