Headlines

Ergens in juli 2024 kreeg ik deel één van De Verboden Diepte te horen. Nu is er geheel terecht en niet onlogisch het tweede deel. Opnieuw komt deze plaat, die amper twee nummers telt, via het Belgische Immortal Frost Productions in verschillende fysieke formaten. In dit tweede deel wordt De Weg Van De Meeste Weerstand opgezocht. Heerlijke titel trouwens, wat ik ook vond van de titel van deel één, Veldslag Op De Rand Van De Wereld.Lees verder ›

In een ver verleden, tijdens mijn studententijd, schreef ik een aantal reviews voor een alternatief online magazine. Ik besprak toen Kings And Queens van Axel Rudi Pell, intussen 22 jaar geleden. En zelfs in die tijd sprak ik al over "zijn typische geluid". Sindsdien, of eigenlijk al sinds de gitarist solo ging in 1989, brengt hij elke twee jaar minstens één album uit. Die zijn allemaal aan mij voorbijgegaan. Benieuwd dus hoe vertrouwd, of net niet, het nieuwe album Ghost Town zal klinken. Lees verder ›

Tien jaar na het debuut Against Human Plague duikt de Noors/Poolse entiteit A.H.P. weer op met het tweede album Alltid Imot Deg wat je vrij vertaald kunt lezen als "Altijd Tegen Jou". Dat klinkt als een passief-agressief statement van je chagrijnige werkgever op een slechte maandagmorgen, maar in werkelijkheid krijgen we hier 41 minuten eigenzinnig zwartmetaal voorgeschoteld. De mysterieuze afkorting A.H.P. staat officieel voor Against Human Plague, al kun je je bij deze bandnaam ook afvragen of het niet gewoon Altijd Humeurig Personeel betekent. Of misschien Aardappels, Haring & Pijn. Black metal blijft tenslotte ook gewoon Scandinavische cultuur.Lees verder ›

De heren Naughton, Lucas en vrienden beter bekend onder de naam Winterfylleth komen met plaat, hou je vast, negen. The Unyielding Season is de opvolger van het erg sterke The Imperious Horizon. Tot mijn verbazing hebben de Britten opnieuw afscheid genomen van een bandlid, iets wat ze ook al deden op het vorige album. Ditmaal is bassist Wallwork vertrokken. Ik herinner me hem als een energiek figuur op het podium. Jammer dat hij weg is, maar vermoedelijk zal de heer Doyle, die zijn taak heeft overgenomen, ook wel zijn mannetje staan.Lees verder ›

Na vierenhalf jaar komt opperbaard Zakk Wylde met een nieuw album van zijn Black Label Society. Het zijn roerige jaren geweest voor de beste man. Zo is hij meermaals de wereld rond getrokken om met Phil Anselmo, Rex Brown en Charlie Benante de muziek van zijn boezemvriend Dimebag Darrel nog eens live voor een (deels nieuw) publiek te brengen. Zonder enige twijfel prachtig om te kunnen doen voor de maat die je zo mist, maar het zal ook stevig wat vragen. En toen overleed – kort na het afscheidsoptreden dat hij met hem deed – de man die hij liefkozend boss noemde. Dat laatste heeft zijn weg gevonden naar Engines Of Demolition in de vorm van het afsluitende Ozzy’s Song, maar verder horen we vooral het gekende geluid.Lees verder ›

Lili Refrain volgde al ik met veel interesse sinds zij mij in 2022 wegblies als voorprogramma voor Heilung. De Italiaanse is een uiterst betoverende live-aanwezigheid met een onnavolgbaar geluid dat gedefinieerd wordt door haar gebruik van een loopstation. Alles wat je hoort speelt ze zelf in alvorens daar weer met nieuwe herhalingen op voort te bouwen. Het resultaat is een wervelwind van herhaling die zich niks aantrekt van genres of beperkingen. Sinds die eerste noodlottige ontmoeting heb ik haar nog twee keer live mogen aanschouwen en het werd er alleen maar beter op. De nummers bleven hetzelfde, maar ze werden langer, dieper en meer compleet. Het bleek snel dat dit een artieste is met een zeer unieke visie, een gewoonweg oneerlijke hoeveelheid muzikaal talent en een breed scala aan geluiden in aanbod.Lees verder ›

Ik heb nog een fysieke krant. Ik haalde de zaterdageditie laatst van de deurmat en terwijl ik met een kater koffie stond te maken, bedacht ik me dat ik behoefte had aan rustige achtergrondmuziek. Ik scrolde even door de promo lijst van Zware Metalen en koos een willekeurig post-rock promo uit. Dat werd A Slaughter For The Empire van Salos. Compleet onbekend voor mij. Het schijnt te gaan om een Grieks tweetal dat geïnspireerd is door God Is An Astronaut en Russian Circles. Precies wat ik nodig had.Lees verder ›

Alsof er ergens diep in de Sloveense bossen een vergeten altaar staat te smeulen. Zo klinkt Death Saturnalia, het tweede wapenfeit van Ensanguinate. Het viertal uit Slovenië bewijst dat extreme metal niet alleen uit Scandinavië of Florida hoeft te komen: ook in de Balkan weten ze hoe je een demon oproept met tremoloriffs en blastbeats. Sterker nog: er zit iets aards, iets bedompt-kelderachtigs in hun geluid dat je bijna de vochtige kalksteen onder je nagels doet voelen.Lees verder ›

Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet zo een avonturier ben. Ik wijk niet graag af van gemaakte afspraken of uitgestippelde paden. Laat staan dat ik met de rugzak door het leven trek en wel kijk waar ik uitkom. Dat is niet direct iets waar mijn hart warm van wordt of sneller door gaat kloppen. De Duitse formatie Antrisch doet dit maar al te graag. Na hun eerste Expedition I kwam er een IIe. Het reizen en avonturieren hield niet op want nu is er, hoe kan het ook anders, een nieuw avontuur dat ons naar ergens anders brengt. In dit Expedition III: Renitenzpfad vertellen en verhalen de heren ons over Lope de Aguirre en zijn deelname aan de Amazone expeditie die werd geleid door Pedro de Ursúa in 1560. Het spreekt voor zich dat deze helse tocht een ideaal vertrekpunt is om alles wat met agressie, boosheid, geweld in een je bijzonder omklemmende wereld, weet weer te geven.Lees verder ›

Het Franse Horion komt met de EP Doom via het Nederlandse kwaliteitslabel Void Wanderer Productions. Het is een EP die vier nummers omhelst en vol hoogstaande black metal zou staan in het straatje van Dissection, Keep Of Kalessin, Glaciation en Regarde les Hommes Tomber. Kijk, dat vind ik nu eens erg interessante vergelijkingsbands. Glaciation bestaat natuurlijk niet direct meer in zijn gekende vorm en kleur. Na onenigheid binnen de band stapten het gros van de leden over naar Zéro Absolu. De initiële zanger, waar alle brol mee begon, RMS Hreidmarr, ging dan zijn eigen weg. Het is allemaal kort door de bocht, ik weet het, maar het is interessant om volgen. Want zowel huidig als vroeger werk van deze man is bijzonder goed te noemen en ook het werk van Zéro Absolu is bijzonder sterk.Lees verder ›

Wolfcross is trots op het feit dat zijn tweede album Wargods Of The Underworld in eigen beheer kan worden uitgebracht. Het zal vast bloed, zweet en tranen hebben gekost. Gelukkig wisten deze Zweedse heren niemand minder dan Magnus "Devo" Andersson (Marduk) en zijn Endarker Studio te betrekken in het opnameproces. Spectral Vision Art is verantwoordelijk voor de frontcover maar die kan me maar matig overtuigen.Lees verder ›

Sinds 1990 slepen de bandleden van Casket (de Duitse variant welteverstaan) hun eigen doodskist al achter zich aan, door een landschap dat toen nog grotendeels onontgonnen was. De wereld stond op de rand van het analoge tijdperk, cassettebandjes werden eindeloos gekopieerd en death metal was nog iets dat zich in muffe oefenruimtes en obscure tape-tradingnetwerken ontwikkelde. Terwijl elders bands als paddenstoelen uit de grond schoten en even snel weer vergingen, koos Casket voor de lange (doods)adem. Alsof ze toen al wisten dat In The Long Run We Are All Dead niet alleen een titel maar een levenshouding zou worden.Lees verder ›

Linz ligt in Oostenrijk en dit Graufar heeft daar sinds 2020 zijn habitat. Via Necropolis is de opvolgen van Scordalus, een plaat die net als de meest recente ook in eigen beheer uitkomt. Ik dacht in eerste instantie dat ik de band al een keer had beluisterd, maar ik vergis me toch. Het ietwat chaotisch ogende artwork, waar heel wat in gecapteerd zit, trok mijn aandacht.Lees verder ›