Fen – Elemental Part One: Mourning Earth

Geschreven door op 24-08-2026 om 18:50.

De natuuraanbidders van Fen presenteren Elemental Part One: Mourning Earth, het eerste deel van het Elemental-tweeluik. De focus ligt deze keer op een filmische aanpak, om de emotionele lading van de nummers tot uiting te laten komen. Het thema draait om spijt, rouw en volharding, gefilterd door de moerassen en bossen van Engeland die de band geboeid houden. De band vindt al meer dan twintig jaar manieren om de atmosfeer van The Fens (de locatie waar de bandnaam naar verwijst) regelrecht de muziek in te trekken. Dit is wel de eerste keer dat de band kiest voor een tweeluik. Hopelijk betekent dit dat de band veel te vertellen heeft!

Glacier komt in beeld met zijn natuurlijke boventonen en cleane zang, voor het ons de donkere bossen in gooit. Dan valt me al snel op dat Elemental Part One: Mourning Earth  natuurlijk geïnspireerd is door black metal, maar voor mij een sterkere link heeft met progressieve en thrash metal. Dit komt tot uiting in de hoekige en onvoorspelbare drums in het midden van Glacier, of de gedempte thrash riffs op Tectonic. De invloed van bands zoals Voivod kan hier moeilijk ontkend worden.

De band brengt de atmosfeer van de moerassen en bossen die ze zo boeit met zich mee, maar zonder te vervallen in de val van een overmatig gebruik aan fluitjes, luiten of andere historische instrumenten. Zonder field recordings of wat dan ook weet de band toch de atmosfeer van een drassig, mysterieus en spookachtig moeraslandschap op te wekken. Dat gebeurt puur door de muziek en een productie die retestrak is, maar boven de muziek een enorme ruimte laat. Het geeft het gevoel alsof dit net zo goed live is opgenomen in een veld, terwijl de muziek de hemel in galmt, zoals bijvoorbeeld op de tweede helft van Glacier of het einde van Moor. Dat is tevens een stevige afsluiter met zijn lengte van bijna dertien minuten.

De atmosfeer klopt dus, al wisten we al van Fen dat de heren daar nooit slecht in zijn geweest. Als je een band begint om de atmosfeer van een locatie op plaat te zetten, kun je daar maar beter goed in zijn. De songwriting komt helaas niet op dezelfde manier samen voor mij. Tectonic eindigt gewoon ineens en twee nummers later gebeurt er op Abyssal Plain precies hetzelfde. De songwriting blijft niet altijd even boeiend en vooral omdat we het hebben over deze uitgebreide landschapsschetsingen is dat zonde. Deze nummers hangen rond de zes á zeven minuten, maar komen niet altijd tot hun recht door passages die gewoon niet blijven hangen. Op andere momenten doet de band het gelukkig wel goed. Zo is Massif, na de razende Tectonic, een mooi moment van respijt. Het mysterieuze nummer bouwt uitstekend uit met drums die telkens net iets technischer worden, een gitaar die iets luider gaat, net een laagje extra, en zich dan… volledig inhoudt. Als het losbarst voelt het verdiend en zeer bevredigend. De overgang naar Abyssal Plain is ook niet mis. Het melodische einde van Barrow is een groot moment waarop het voelt alsof een verloren geest eindelijk rust vindt en opstijgt naar het hiernamaals.

Elemental Part One: Mourning Earth is een sterk begin van het tweeluik en maakt me benieuwd naar wat de band als vervolg gepland heeft. Wordt dat een tegenhanger, of gaan we nog dieper de aarde in, tussen de wortels en het slijk? Niet alles hier pakt me, maar als de band volop de atmosfeer in gaat, zoals in het midden van de plaat, zijn ze op hun sterkst. Laten we hopen dat ze daar in de toekomst voor gaan!

Score:

75/100

Label:

Prophecy Productions, 2026

Tracklisting:

  1. Glacier
  2. Tectonic
  3. Massif
  4. Abyssal Plain
  5. Barrow
  6. Moor

Line-up:

  • The Watcher (Frank Allain) – Vocalen, gitaar
  • Grungyn – Vocalen, basgitaar
  • J.G. – Drums

Links: