Soulcrusher 2025 was een interessante editie. Helemaal onderaan de affiche, onder de gehypete namen van Blood Incantation, Igorrr en vele anderen, stond een band genaamd Wyatt E. Tegen alle verwachting in werd die band voor mij dé highlight van het festival en greep ik met alle liefde de kans aan om de band nog een keer live te zien. Fotograaf Edwin Smits legde de seance vast.
Voor de liefhebber van alternatieve muziek in Nijmegen is Merleyn bekend terrein. Het kleine zaaltje schurkt er tegenaan om een kroeg te zijn, heeft altijd wel goede sfeer en een breed aanbod in drank. Daar hou ik van! Vanavond wordt het echter niet druk in de zaal. Misschien net de helft van de capaciteit wordt gehaald met ongeveer tachtig aanwezigen, maar dat mag de pret niet drukken. Persoonlijk waardeer ik de extra ruimte.
30,000 Monkies betreedt het podium en nee, die naam hoef je niet letterlijk te nemen. No animals were harmed, maar vandaag staan vier heel kwade Belgen op het podium die een mix spelen van noise rock, sludge metal, en een mespuntje hardcore. De band begint intens met Prism Break, waarbij de band de zaal leeg lijkt willen te spelen. Denk aan logge gitaar, psychedelische leadgitaar, en vocalen met genoeg filters om te fungeren als sonische schroevendraaier, recht je trommelvliezen in. De stijl doet me vooral denken aan de band Cherubs en hun album Heroin Man, al is dit iets vreemder.
De band bereikt dat hoogtepunt aan intense bizarheid na het eerste nummer echter niet meer en hoewel de afzonderlijke stukjes me af en toe pakken, komt het voor mij niet helemaal samen. De band oogt wat nerveus en lijkt zich niet helemaal vorm te kunnen geven. Gelukkig spelen ze (grotendeels) strak. Af en toe hoor ik een hardcoreriff waardoor ik wel zin krijg om een spinkickje te poppen, of komt er leadgitaar door allerlei pedalen heen die intrigeert (of irriteert) door hoe bizar het klinkt. Er zitten samples tussen de nummers in van mensen die janken of lachen en ik vind het zelf eerlijk gezegd wat kinderachtig met hoe direct het is. Voor mij deed het af aan de sfeer. De show wordt na een tijd wat herhalend voor mij, al lijkt het publiek zich zeker te vermaken. Het helpt niet dat de band kampt met wat technische problemen waarbij een microfoon en een gitaar het ineens niet meer doen. Gelukkig worden de mankementen snel verholpen.
Super Rebound, de afsluiter, is het enige nummer dat me van begin tot einde goed vasthoudt, al blijft het wel vaak terugkomen op hetzelfde stukje headbangen. Gelukkig is dat wel een heel lekker stukje. Dat is net als klagen dat je een te groot stuk heerlijke taart hebt gekregen. De band sluit af met hartelijke groetjes van 30,000 Monkies en dan kunnen we door naar Wyatt E.
Drie tovenaars lopen een kroeg binnen genaamd Merleyn… Het lijkt op het begin van een grap, maar het is in feite het begin van een uur transcendentale doom metal. De drie heren komen op in zwarte gewaden en gezichtsbedekking die iets weg heeft van gigantische nepbaarden. Het zou komisch moeten ogen, maar op de een of andere manier heeft het iets mysterieus. Alsof ze op doorreis zijn en de karavaan hier per toeval gestopt is. Hun paarden drinken op dit moment waarschijnlijk uit de Waal.
Waar moet ik beginnen om het geluid van Wyatt E. te omschrijven? Denk Swans dat eerbetoon doet aan Pink Floyd, terwijl ze een goedkeurend knikje krijgen van Isis en een zware teug hebben genomen van een Oosterse waterpijp. Dat betekent veel herhaling en langzame opbouw. Opener Qaqqari Lā Târi Part 1 is als een wind die het zand van een oude tempelruïne afblaast waar ooit onuitsprekelijke rituelen werden gehouden. We hebben een drummer met een kit van jewelste, een gitarist met een koffer vol pedalen en een bassist met nog meer pedalen en twee synths. Al snel vraag ik me af hoe ze met drie mensen zo ontzettend veel geluid kunnen maken. Die wind van eerder transformeert langzaamaan in een zandstorm en blaast Merleyn van de grond. Ogen rollen naar achter, handen gaan trillen en mensen klappen dubbel van het headbangen.
De band heeft vijf nummers nodig om ongeveer een uur vol te spelen. Hoewel de drie Belgen elkaar nooit aankijken (de gitarist heeft zelfs de hele tijd zijn ogen dicht) zijn ze ontzettend goed in sync met elkaar, zonder dat ze gewoon de nummers afratelen. Ze voelen de muziek net zo hard als het publiek en het klinkt qua live mix nog eens verdomd goed ook. Een hoogtepunt komt op het einde van Šarru Rabu waar de extreem bewerkte zang als een hypnotiserende sirenenzang minutenlang alle ruimte neemt om het nummer sfeervol af te sluiten. Wat een surreëel geluid is dat toch. De show had daar perfect kunnen eindigen, maar die eer gaat naar Ahanu Ersetum. Die finale kan nekwervels doen ontwrichten en zielen ontlichamen. Dan is het ineens doodstil en lopen de drie tovenaars met een zwaai van de hand, maar zonder een woord, de zaal weer uit.
Dit was een uur lang echt even ergens anders zijn. Wyatt E. heeft de kunst van transcendentale doommuziek geperfectioneerd. De albums zijn slechts een voorproefje voor hoe de band live speelt en dat smaakt voor mij naar meer. Zijn terugkeer kan voor mij niet snel genoeg komen.
Setlist:
Wyatt E.
- Qaqqari Lā Târi Part 1
- About the Culture of Death (Kerretu Mahrû)
- Im Lelya
- Šarru Rabu
- Ahanu Ersetum
30,000 Monkies
- Prism Break
- He-Men
- Mountain
- Swerve
- Gums
- Super Rebound
Datum en locatie
1 september 2026, Merleyn, Nijmegen
Foto's:
Edwin Smits
Link: