Voor elk wat wils op de vrijdag in Alcatraz

Er zijn in de wereld enkele gevangenissen waar er tienduizenden gevangenen echt achter de tralies zitten. In het kleine Belgenlandje is dat gelukkig niet het geval, behalve dan dat ene weekend in Kortrijk. Dan laten er ook enkele tienduizenden zich vrijwillig opsluiten voor de gezelligste gevangenis genaamd Alcatraz. Redacteur Dieter Boens (zag niet veel) en fotografe Tessa Verstraete (zag heel veel) laten zich ook gewillig opsluiten en maakten onderstaand verslag van de vrijdag.

Prison Stage: Combichrist

(Combichrist)

Prison Stage: Dirkschneider

(Dirkschneider)

Helldorado: Merauder

(Merauder)

Swamp Stage: Celeste

(Celeste)

Prison Stage: Armored Saint

(Armored Saint)

Helldorado: Alien Ant Farm

(Alien Ant Farm)

Swamp Stage: Soen

(Soen)

Prison Stage: Body Count

Body Count met als boegbeeld Ice-T, (ook wel bekend als het bekendste gezicht van Lipton Ice-Tea) klinkt zoals altijd terug geweldig boos. Het feit dat er op Alcatraz enkel Fuze Tea geschonken wordt zal hier ongetwijfeld wel een grote rol in spelen. Van zodra Body Count’s in the House ingeleid wordt, neemt het machogedrag op het podium toe, stoere kreten knallen door de speakers. Dit wordt evenwel met veel enthousiasme beantwoord, want de ene circle pit na de andere wordt gevormd, de beveiligers vooraan hebben hun handen vol met het veilig droppen van de vele crowdsurfers die voor de Prison Stage door de lucht zweven. Stevig en lekker strak, maar tevens ook soms wat saai, zo vatten we Body Count samen. Oh ja, even een insider: om 19.56 uur moest Dario hoogdringend wateren.

Prison Stage: Savatage

(Savatage)

Helldorado: Thy Art Is Murder

Nog snel even Thy Art Is Murder meepikken vooraleer we afzakken naar the Swamp voor mijn persoonlijke hoogtepunt van de vrijdag. In de Helldorado blijkt al gauw dat zanger Tyler Miller en zijn orkestje met een missie gekomen zijn: het dak moet eraf! Het podium wordt in den beginne grotendeels opgeslokt door een grote rooklaag, maar dat wordt uitstekend gecompenseerd door een stevige lichtshow en een flinke dosis vuur. Helse breakdowns, dierlijke vocalen, zotte energie zowel op als voor het podium. Kortom, we worden in onze kraag gegrepen en meegesleurd in een topshow met een band die hier door hun brute sound thuishoort. Volgende keer toch op een iets grotere stage?

Swamp Stage: Igorrr

Mijn persoonlijke vrijdagavondhoogtepunt begint om half elf in de grootste tent van het terrein. Opera op een metalfest vraagt u zich af? Het kan wel degelijk, en hoe! Gautier Serre en compagnie beginnen de set met Daemoni, waar mezzo soprane Marthe Alexandre al meteen de toon zet op wat een waanzinnige show blijkt te zijn. Niet alleen opera komt te pas bij Igorrr, even later weerklinkt die andere brulboei JB le Bail die met zijn demonische grunts en zang een niet voor mogelijk houdend groter contrast neerzet.

Muzikaal zijn er ook continue grote contrasten. Nervous Waltz begint met strijkers en een vrolijke wals (what’s in a title?) om ons dan over te brengen naar het Midden-Oosten tijdens Blastbeat Falafel en vervolgens volledig de elektronische kant opzwiert met Very Noise. Kortom, een mélange van allerlei soorten, maar hoe ze de nummers in elkaar laten overvloeien: er zijn er niet veel die het hen kunnen nadoen.

Prison Stage: Slaughter to Prevail

Het lijkt wel of er gratis bier wordt uigedeeld nabij de Prison Stage, want van alle windrichtingen begeeft het merendeel van de bezoekers vandaag zich richting de mainstage. Helaas, geen gratis bier, wel de Russische brulboei Alex Terrible en co van Slaughter to Prevail.

Ik waan me even op Tomorrowland wanneer de show begint met een veeeeeeeeeeel te lang techno intro, maar de gemaskerde bende bestijgt (elk hun eigen) podium en toen heb ik iets van: dit zal een topshow worden. Gemaskerd en met een gigantische ledwall die vuur uitbraakt waarvan je denkt ‘Staat die mainstage nu echt in vuur en vlam?’ beginnen de heren aan hun welbekende brute show. Hard, donker en bruut. Iets verder in de show komt het bekendste nummer Viking, waarin Alex terug bewijst dat hij zijn monsterlijke stem nog steeds heeft. Zelfs zonder micro schreeuwt hij het hele terrein wakker. Als ik toch een puntje van kritiek mag geven Alex: het is niet nodig om het publiek na elk nummer uitvoerig te bedanken, we waren er toch.