Headlines

Dispersion's vierde album Monochrome is een plaat die gepokt en gemazeld is in de black metal. Geheel naar eigen smaak en overtuiging voegt dit duo er nog wat avantgarde en atmosferische invloeden aan toe. Monochrome is een plaat geworden die je moet doen reflecteren over jezelf: je dient aan introspectie te doen om een beter mens te worden. Geef jezelf feedback en werk eraan, zou je zo maar kunnen schrijven. Daar zit natuurlijk een hoop waarheid in. Maar al te vaak leren mensen niet van hun fouten of willen ze dit niet en blijven ze maar neuten en miepen, hameren en timmeren op dezelfde zaken. Soms is het ook gewoon beter jezelf verder te ontplooien, te groeien als mens en de koeien gewoon in de sloot te laten liggen.Lees verder ›

Het is zondagavond verzucht ik, wanneer het weekend bijna tot een einde komt. Ik werp een blik op de hoes van het laatste Finse product dat ik mocht ontvangen. Meaningless en The Bleak Picture zie ik staan, perfect passend bij mijn stemming van vandaag. Niet dat het zo'n slechte zondag was hoor, maar soms dan wil ik wel even lekker zwelgen. En wat is dan beter dan een potje Finse deathdoom? Vorig jaar werd ik nog ontzettend verrast door de melancholische en sfeervolle deathdoom van Marianas Rest. En met dat gegeven in mijn achterhoofd ga ik nu ook naar het duo van The Bleak Picture luisteren. Dit Meaningless is het debuut van de heren, die ook een aandeel hebben in de melodische blackmetalband Autumnfall - schijnbaar de primaire band tezamen met drummer Olli Pirkkanen-  aldus de promo. Diezelfde meneer Pirkkanen heeft de plaat ook in gedrumd en is op de zesde track ook vocaal te horen. Als laatste benoem ik dan nog dat ene T. Tuominen garant stond voor de zuivere vocalen gedurende de tweede en afsluitende song.Lees verder ›

DVNE is terug! Ja het fantasy-universum van Frank Herbert voert dezer dagen hoogtij, maar ik neem u graag mee naar een wereld van een ander kaliber. Dit Schotse vijftal scheert hoge toppen in progressief, post- en sludgelandschap. Uitgeweken Fransman en gitarist Victor Vicart sticht in 2013 DVNE met drummer Dudley Tait. Inmiddels is de band toe aan een derde volwaardig album, en het tweede op Metalblade Records. Voidkind brengt de vertrouwde epiek van voorganger Etemen Aenka, maar gaat ditmaal voor een andere productiestijl.Lees verder ›

Venezuela bleek het land te zijn van waaruit N vertrok. Hij settelde zich vervolgens in Chili. Van daaruit opereert hij nu en brengt met zijn band Selbst toch begenadigd werk uit. De vorige plaat Relatos De Angustia draait nog geregeld rondjes in één van mijn spelers en dat wil toch wat zeggen. Als je jezelf boven het maaiveld kan uitsteken, dan kan je je ook wat onderscheiden, niet? In het zuiden van Amerika, hoe mooi en zonnig ook, moet het toch ook daar niet gemakkelijk zijn om de eindjes aan elkaar te knopen. Als je kijkt naar de songtitels en de daaraan verbonden thema's, is het ook vaak daar een vrolijke janboel.Lees verder ›

Nuclear Tomb. Dat is wat er van de Tsjernobyl kerncentrale is gemaakt na de vreselijke ramp in 1986. En dat is ook wat we van de wereld aan het maken zijn als we de verhitte gemoederen steeds verder laten oplaaien tussen de huidige nucleaire mogendheden. Het is echter ook een thrashmetalband uit Amerika die hier zijn debuut komt vieren. Ik ben benieuwd of de thrash metal ook op kernsplitsing wordt uitgevoerd.Lees verder ›

De Poolse blackmetalvrienden van Blaze Of Perdition rijten met dit zesde album opnieuw alle wonden van de mensheid open. De titel van dit werkstuk is niks meer of minder dan  Upharsin. Het is het vervolg op het voor collega Cor niet gemakkelijk te vatten The Harrowing Of Hearts. Leuk om weten, maar de kenners hoef ik dit natuurlijk niet te vertellen, drie vijfde van deze band is ook actief in het meer dan schitterende Mãnbryne. De eerste maar ook laatste plaat van deze band mag je gerust uitmuntend noemen.Lees verder ›

Goed, dit Finse Earthblood is nog een jonge band uit 2023, maar heeft wel mooi Joel Notkonen op vocalen en bas! Die kennen we onder andere van Aeonian Sorrow en als snarenbezweerder van de blackmetalband Ondfødt. Dit Earthblood is van een andere pluimage, namelijk die van sludge-rige thrash met ook wat doom metal. Een passende combinatie? We zullen zien, of beter gezegd horen. Dit Witchburner is namelijk de tweede - zeventiende minuten durende - EP van de Finnen in kwestie.Lees verder ›

Een zevental jaar geleden hoorde ik voor het eerst van Grift. Grift is het muzikale vehikel waarmee de Zweed Erik Gärdefors zijn emoties en verbondenheid met de natuur met ons deelt. Arvet (2017) vond ik simpelweg prachtig met zijn emotionele black metal met heel wat akoestische passages (collega Clemens was indertijd dezelfde mening toegedaan). Het daaropvolgende Budet lag me helemaal niet en ik verloor de band wat uit het oog. De albumhoes van Dolt Land trok echter meteen mijn aandacht. En dit blijkt wel degelijk opnieuw een album om je hart aan te verliezen, ook al is er geen elektrische gitaar te horen. Lees verder ›

Pantheon Omega komt uit Bancroft, Ontario en dan zitten we in Canada. De heer Micheal Grund is de bezieler van deze melodische death/blackmetalband. Wie goed oplet, kent natuurlijk de heer Grund van zijn werk in SIG:AR:TYR, een folk/blackmetalgezelschap dat recent werk heeft uitgebracht via het Nederlandse Hammerheart Records en dit na ruim acht jaar van het front verdwenen te zijn. Pantheon Omega gooit het met Harmonizing The Death Essence over een andere boeg. Het is death/black metal met een licht symfonisch sausje maar met heel wat melodie, epiek en heroïek.Lees verder ›

In 2022 schreven we al eerder een recensie over het werk van eenmansproject Antimozdebeast. Hoewel we toen fel van leer trokken, geloven wij niet dat één album de lijn bepaalt voor het andere werk dat een artiest uitbrengt. Laten we dus een gokje wagen en kijken naar wat we op Lake of Fire te horen krijgen.Lees verder ›

Kvadrat is een eenmansact uit Aspropyrgosn (Griekenland), een gemeente onder de rook van Athene. De persoon die voor de act verantwoordelijk is, gaat door het leven onder de abbreviatie I.A. Nee, dat is geen verkapte, zoutloze poging je zand in de ogen te strooien door de afkorting van artificial intelligence (AI) om te keren. Dit is mensenwerk en de afkorting is dan ook eenvoudig te achterhalen. Het gaat hier om Ivan Agakechagias, die ook actief is in de deathgrindband Συντριμμια. In 2021 bracht hij met Kvadrat de EP Ψυχική Αποσύνθεση (Grieks voor "Vervreemding") uit, die een zeer sterke indruk achterliet. Vier nummers, die allemaal bol stonden van een dissonante, kwaadaardige mix van black en death metal. Om maar een muzikale vergelijking te trekken: een beetje het midden houdend tussen Deathspell Omega, Suffering Hour en Ulcerate.Lees verder ›

Uit Oakland mogen we hier het trio ontmoeten met de gezellige naam Necrot. Een trio associeer ik niet direct met een activiteit dat voortplanting tot doel heeft, eerder met het maken van ongegeneerd plezier. Toch gaan we hier de nieuwe plaat bespreken met de titel Lifeless Birth, een veelzeggende titel daar we met deze plaat een nieuwe vrucht mogen bewonderen vol dodelijk materiaal en vol verderf. En in schril contrast hoor je tevens het spelplezier in wat de band ten toon spreidt.Lees verder ›

Waar de fock ga je als band aan beginnen wanneer je denkt funeral doom met sludge te combineren? Het Spaanse Blazar durft het aan en voegt er volgens het bijgesloten schrijven ook nog een portie death metal aan toe. Het resultaat horen we terug op het debuut Fatal Cosmic Wound.Lees verder ›

Gaan we van redelijk zacht winterweer over naar gure regen en kou? Dan is het ogenblikkelijk tijd voor een portie death-thrash van Amerikaanse makelij. De band Molten is dan ogenschijnlijk niet meteen de meest originele keuze, maar schijn bedriegt kennelijk, want de eerste luisterbeurt was toch wel een verrassende.Lees verder ›