Nederland is niet bepaald rijk aan folk of pagan metal te noemen. Toch heb ik een zwak voor die stoere en serieuze kant van het genre. Zelf was ik nooit zo van de folk metal die met zelfspot en rubberen eendjes tekeer gaat. Nee, vertel mij liever een verhaal over de goden en doop mij onder in vergane jaren van de oude tijd zoals Moonsorrow of Heidevolk dat kunnen. Daarom staat Alvader al sinds enkele jaren op mijn radar.
Als groot Heidevolk fan (een verwijzing die deze recensie vaak noodgedwongen maakt) deed het me pijn om zanger Joris en gitaristen Kevin en Reamon uit die band te zien vertrekken. Na paganmetalklassiekers als Walhalla Wacht en Uit Oude Grond heb je ook nog het bloedbad van Batavi en het verhalende Velua. Sindsdien heeft de band voor mij nooit meer hetzelfde geklonken. Elk van die mannen had een ontzettend muzikaal talent dat prachtig samenwerkte, ook al zijn ze enkel samen op Batavi te horen. Het is daarom goed om te zien dat wat begon als soloproject van Joris nu wordt gecomplimenteerd door deze twee oude bondgenoten. Samen met hen trekken Ernstjan en Nico (bekend van Bezwering en Mondvolland) ten strijde.
Woede is het tweede wapenfeit van de band, na Hereniging uit 2024. Dat was ook geen verkeerde plaat, maar voor mij moest de band daar zijn draai nog vinden. Nummers zoals Broederband, Herenigd In De Hal en Vanouds lieten mij wel merken dat het menens was. Woede draait, zoals de titel suggereert, om de razernij van de strijdlust en hoe dat samenhangt met de Germaanse god Wodan.
Paradoxaal genoeg begint het album met een liefdeslied, Vaderland. Het nummer is een loflied aan het geboorteland. De opmars van scheurende gitaren en blastbeats verraadt een flinke blackmetalinvloed die meermaals tijdens het album terugkomt. Die rauwe intensiteit balanceert heerlijk met het anderzijds weer melodische gitaarwerk van Kevin en Reamon. Joris zijn zang barst van de passie terwijl hij zingt over een land gevormd door reuzen en bewaard door goden. Ik haat het om dit woord te gebruiken, maar ja, dit is episch. In één klap begint de band met een van de beste nummers die ze tot dusver hebben geschreven. Nou voorts, vervang het Wilhelmus hier maar mee. Dit is pas een fatsoenlijk volkslied!
Als De Rossen Weer Razen laat de cavalerie los met een energie die bijna doet denken aan hardcore punk. Wanneer de band het opzwepende refrein inzet kan het niet anders dan dat mensen als een kudde paarden die circle pit in duiken. Hier valt me ook op hoe Joris gegroeid is als zanger. Hij klinkt veel comfortabeler dan op Hereniging, waar hij voor mijn gevoel soms volkszangerperikelen had met de nadrukkelijke wijze waarop zijn vibrato aanwezig was. De man heeft intussen een aanzienlijk oeuvre als frontman, maar in Heidevolk deelde hij vocalen altijd met een andere zanger. Daarnaast is hij met zijn lage stembereik een bas, wat je niet vaak ziet als leidende zang.
Genoeg gepraat over stemgebruik! De band laat de heavy metal stoottroepen los met Rode Waas. We horen pagan invloeden met heavy metal, thrash en black metal, maar gaan nooit volledig voor het een of de ander. Er zit een heerlijke oldschool energie in het album, zonder louter te imiteren. Het kleine bassolootje in het midden is ook niet mis.
Ongebroken volgt dat op, maar deze aanval komt toch minder hard aan. Het nummer is mij net wat te lang voor wat het te vertellen heeft en overtuigt mij niet wat betreft de zang. Dat gezegd hebbende blijf ik ook hier een zwak hebben voor het werk van beide gitaristen. Al sinds Heidevolk’s Batavi (tevens het meest ondergewaardeerde album van de band) blijf ik snakken naar die gitaarlijnen die op de een of andere manier schoonheid, wanhoop en trots samenbrengen. De heren hebben zo een ontzettend gevoel voor melodie en weten hoe ze je mee moeten slepen; het ene moment beleef je de chaos op het strijdveld tussen de steigerende paarden en dan gooi je de speer de lucht in op het moment van zege.
De sterker geworden leidende zang van Joris wordt sterk gecomplimenteerd door de hogere stem van bassist Ernstjan. Het contrast tussen de twee stemmen bij Heidevolk speelde in zijn voordeel omdat dat een ontzettende diepte aan de vocalen toevoegde. Als er echt laag gezongen moest worden was hij er en verder kon hij zijn medezanger als geen ander ondersteunen. Diezelfde dynamiek versterkt Woede aanzienlijk, zo blijkt op onder andere In Naam Der Goden, wat met opzwepende ritmes en strijdkreten recht voor je nekwervels gaat. Het moet gezegd worden dat de productie ook niet mis is. Dat is ook niet verbazingwekkend met Øystein Garnes Brun van Borknagar achter de knoppen. Het is een stuk meer open en steviger dan Hereniging, dat af en toe wat vlak kon klinken.
Ik ben zo blij dat deze heren nog samen muziek maken. Woede is echt een lekker album geworden en ik kan het van harte aanraden aan iedereen die houdt van metal die pagan, black, of heavy is. Mis je de oude Heidevolk? Alvader is er voor je. Het is een opzwepend, melodisch, en groots album geworden dat mij verrast heeft met hoe sterk het in elkaar zit. De muziek van de heren is in eigen beheer, dus als je het wat vindt steun ze dan ook vooral door iets aan te schaffen. Ik ga Woede intussen nog een keertje opzetten.
Score:
90/100
Label:
Eigen beheer, 2026
Tracklisting:
- Vaderland
- Als De Rossen Weer Razen
- Rode Waas
- Ongebroken
- In Naam Der Goden
- Sterven Door Staal
- Eeuwig Weergekeerd
Line-up:
- Joris – Vocalen
- Ernstjan – bas, achtergrondvocalen
- Kevin – Gitaar
- Reamon – Gitaar
- Nico – Drums
Links: