Tussen alle zwartgeblakerde en met bloed besmeurde promo’s, die snoeihard op de digitale deur van de redactie staan te bonken, wil een band met de genresticker ‘heavy psych rock’ nogal eens het onderspit delven. Toch kent uw favoriete webstek der zwaarste metalen een lange traditie specifiek in het behandelen van dit Amerikaanse, maar inmiddels in Berlijn gehuisveste, viertal met de naam Elder. Net als dit kwartet is de belangrijkste voordrager en liefhebber van deze band binnen onze redactie inmiddels elders gestationeerd. We starten dus weer op het ultieme nulpunt en proberen voor dit Through Zero de kennismaking nieuw leven in te blazen.
Elder krijgt volgens de promotionele overlevering dus het label heavy psych rock mee. Dat is in feite hetzelfde als iets de noemer progressieve metal geven, het zegt in feite geen ene snars. Hoewel, we krijgen gitaarmuziek (rock) met een zekere zweverige kant (psych), die ook stevig uit de hoek kan komen (heavy). Maar de invulling van deze elementen geeft de uiteindelijke uitwerking. Hiervoor kunnen we het best verwijzen naar de volledige discografie van Elder. In de beginjaren leunde de band op stevige, riffgedreven hoekigheid afkomstig uit de stoner en doom (de albums Lore en Dead Roots Stirring), terwijl latere uitingen steeds progressiever uit de hoek kwamen (luister hiervoor Reflections Of A Floating World en Omens) en er verderop steeds meer zweverige geluidslandschappen werden toegevoegd (het laatste album Innate Passage). Op dit nieuwe werk, Through Zero, krijgen we echter geen voortschrijdende evolutie in de richting van een band als Boards Of Canada, maar pikt Elder de beste elementen uit de eigen discografie en smeedt hier een soort all-time-hits compilatie van, maar dan in de vorm van zes compleet nieuwe nummers.
Net als op de eerdere albums krijgen we een klein aantal nummers (ditmaal nochtans zes), maar bijna een uur aan nieuwe muziek. Sigil To Ruin ontvouwt zich in de eerste paar minuten dermate vrijgevochten dat ik drie keer controleer of ik zojuist wel de juiste postzegel met mijn tong bevochtigd heb. Het progressieve gitaarwerk is daarbij zo verslavend dat ik ook de suiker in de koffie van een extra inspectie voorzie. Het nummer lijkt richting het einde in een psychedelische trance door te kabbelen, ware het niet dat de fuzzy gitaren toch nog even lekker dik aanzwellen. Het opvolgende Capture/Release weet haar titel vervolgens goed waar te maken. De betoverende psychedelica weten me moeiteloos te vangen, terwijl de intrigerende progressieve gitaren voor de gewenste bevrijding zorgen.
Wat volgt zijn de komende twee nummers, die samen de ruggengraat van het album vormen. Het titelnummer is zondermeer uitgesproken progressief van aard en ‘Meine Güte’, wat een verslavende gitaarlijnen! De verslaving komt zeker voort uit het leidende gitaarpingeltje dat het hele nummer als een oorwurm telkens weer je gehoorgang in geboord wordt, maar wordt daarnaast ook sterk afgewisseld met steviger gitaarwerk. Het opvolgende Strata is echter het uitgangbord voor het album en vormt in alles het stralende middelpunt van dit Through Zero. Alles komt hier wonderschoon samen, van zwoele synthesizers tot aan zeer vernuftig gitaarwerk. De manier waarop de draaikolk van gitaarlijnen overgaat in een heerlijke, Mastodon-achtige gitaarriff is ongeëvenaard lekker. Hier zijn geen geestverruimende middelen voor nodig om alle zintuigen in staat van paraatheid te brengen.
De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat in het laatste nummer net te weinig gebeurt om het album van een waardige afsluiter te voorzien, maar desalniettemin blijf ik smachten naar nog een luisterbeurt. Ieder jaar heb ik wel weer een nieuwe plaat, die wordt gebombardeerd tot mijn ‘zomerplaat’ van het jaar. Je weet wel: lekker met de deur open, installatie binnen net iets te hard zodat de buurt kan meegenieten en een goed speciaal bier in de hand. Met Through Zero heb ik die plaat zeker gevonden. Vanuit Zware Metalen hebben we iedere maand een verkiezing voor het beste album van de maand. Het is dat dit album op de valreep nog in mei werd uitgebracht, maar anders had deze de lijst ongetwijfeld nog wel gehaald. Waar het gelukkig nog niet te laat voor is, dat is om de band begin komend jaar te zien in Amsterdam, Brussel of net over de grens in Duitsland. Gaat dat zien!
Score:
85/100
Label:
Stickman Records, 2026
Tracklisting:
- Sigil To Ruin
- Capture/Release
- Through Zero
- Strata
- Sight Unseen
- Blighted Age
Line-up:
- Nick DiSalvo – Zang, gitaar
- Mike Risberg – Gitaar, keyboard
- Jack Donovan – Basgitaar
- George Edert – Drums
Links: