Headlines

Asira is een progressieve rockband die ook blackmetalelementen infuseert of is het andersom? As Ink In Water is de opvolger, na acht jaar, van Efference. De heren hebben bijzonder veel tijd genomen om dit nieuwe album in elkaar steken. Daarvoor kunnen ze ook beroepen op de knoppen kennis van Martin en zijn ELM Studios. Eigenlijk is het ook een soort van familiegebeuren want de vrouw van Martin, Lydia doet een vocale bijdrage net als hun zoon Ellias. Het verhaal is er één van angst over rouw naar boosheid om dan uit te komen bij compassie en uiteindelijk bij genezing als dat zo allemaal al kan. Een zekere Scott Naismith maakte er prompt een olieverfschilderij over dat gebruikt werd als artwork voor de nieuwste plaat.Lees verder ›

Mastering door Dan Swanö staat er op het hoesje te lezen van de nieuwste EP van het Zweedse Zadism met als titel Under Sadistic Law. Het hebbeding, althans daar ga ik vanuit, wordt ons aangeboden door voor mij twee onbekende platenbazen. Het gaat hier om De:Nihil en Dala Destroi Records. Deze band is ontstaan uit de restanten van Maniak, een band die thuishield in de regio Bergslagen.Lees verder ›

Conjurer is altijd al een band geweest die wars was van hypes en deed waar hij zelf zin in had. Dat bleek uit de wat onconventionele sludge met veel tempowisselingen, maar ook uit de teksten waarin de band open is over zichzelf. Op deze nieuwe plaat is dat niet anders, al wordt het niet meer alles benaderd vanuit het eigen perspectief. De teksten handelen voornamelijk over het leren ontdekken van jezelf en over de worstelingen van zanger Dani met zijn autisme, non-binair zijn en de plek die daarvoor is.Lees verder ›

Na twee sterke, maar ietwat anonieme albums wist Messa met zijn derde album Close hoge ogen te gooien bij liefhebbers van psychedelische doom. Ook bij het label Metal Blade  viel de sterke ontwikkeling van de band op, met als resultaat dat The Spin via dit label is verschenen.Lees verder ›

Het Duitse Amor Fati Productions brengt meestal muziek van bands uit die een bijzondere kwaliteit hebben. Ook dit Aether - dat bestaat uit leden van Krater - is zo al maar eventjes actief sinds 2006. Pas in 2018 kwam er voor het eerst iets uit, het debuut, Ego Vitium Sum. In datzelfde jaar verscheen er een tape waarop maar liefst vijf bands een samenwerking aangingen, de zogenaamde Samhain Celebration MMXVIII. Zij die dit tapeje in hun collectie kunnen terugvinden, weten dat er werk op verzameld staat van onder andere Fyrnask, Mosaic, Apoptose, Turia, Nahtrunar en dus ook dit Aether.Lees verder ›

Dit Merki Sólar is de nieuwste plaat. Hiervoor kregen we laatstelijk in 2020 nog Hof úr holdi te horen. I speelde niet alleen live in Kaleikr, hij is nog altijd actief in Grave Superior en CXVIII. De eerste is een deathmetalband, de tweede een sludge/doomcollectief dat al jaren niks meer heeft uitgebracht. Dit Zakaz is een eerder progressieve atmosferische blackmetalband. Hij is mij vooralsnog onbekend maar of dat dan onbemind zou moeten zijn, daar komen we binnen luttele ogenblikken vanzelf achter.Lees verder ›

Aan ‘warbringers’ de laatste jaren geen gebrek, maar dat weerhield de Californiërs van Warbringer er niet van om in 2025 ook maar weer eens op te duiken. En voor de verandering is dat eens goed nieuws. Hoewel… nieuws? De plaat is op het moment van schrijven alweer zo’n negen maanden uit. De eerlijkheid gebiedt dan ook te zeggen dat dit Wrath And Ruin een beetje door de mazen van onze befaamde Zware Lijst (de lijst waarop de redacteuren aangeven welke releases zij willen bespreken) is gevallen. Maar dan zijn jullie er gelukkig altijd nog om ons eraan te herinneren, want halverwege de stemperiode voor de ZM Jaarlijst hadden jullie de plaat op een stevige plek in de Top 50 gestemd.Lees verder ›

Er zit maar liefst vijf jaar tussen het debuut van deze Duitse band en de opvolger Malicious Spears. Toegegeven: het was een periode waarin de wereld een tijdje stil lag, maar het is toch een aanzienlijke tijd. Hoe heeft dit trio die tijd besteed? Nou, met Malicious Spears bewijst Archaic Thorn dat groei en compromisloze death metal prima samen kunnen gaan.Lees verder ›

Het leven van een muziekschrijvertje is niet altijd makkelijk. Elke dag verschijnt er namelijk nieuw plaatwerk dat in de gaten moet worden gehouden. Want u, de Zware Metalen-bezoeker, wilt op de hoogte worden gehouden van wat al die bandjes en artiesten nu weer uitbrengen en daar moeten ik en mijn collega-schrijvers ons voor opofferen. Dan nog maak ik lang niet van al die platen een review maar heb ik een onbedwingbare behoefte nieuwe muziek te ontdekken. Dat is ook noodzakelijk om mijn referentiekader actueel te houden: ik kan natuurlijk niet zomaar mijn mening geven als ik niet een beetje bij hou wat er nog meer gebeurt in de metalen wereld. En dan luister ik ook nog graag naar favorieten uit het verleden. Omdat er ook in mijn dag maar 24 uur passen waarin ik alles moet doen, wil het nog wel eens voorkomen dat albums die ik in het verleden enorm kon waarderen veel minder vaak voorbij komen dan ik had verwacht, gehoopt of gewild.Lees verder ›

Na de demo's Caged In Torture (2007), Verpulver (2007) en Signs Of The Apocalyps (2009), is het na zovele decades eindelijk tijd voor een volwaardige langspeler voor Stilte: In The Resonance Of Everblooming Hatred. Het Zwaertgevegt-label tekende onmiddellijk present om dit draaiding uit te brengen. De tape kwam al uit in het begin van 2025, maar met de jaarlijsten in ons achterhoofd bleken we een schrijfsel hierover toch te missen. Bovengetekende trekt de boel even recht zodat deze Nederlandse band toch aan bod komt op onze geliefde webstek.Lees verder ›

Zwitserse deathcore is mij helemaal niet bekend. Deathcore is nu ook wel niet een extreem subgenre waar ik veel naar luister. Een Lorna Shore bijvoorbeeld kan me wel bekoren. Dit Zwitserse Paleface Swiss, dat al weer een aantal jaren meegaat, komt met een nieuwe EP: The Wilthed. Het is een aankondiging van een 21 dagen lange tour met Stick To Your Guns en Static Dress, die zich doorheen Europa zal afspelen. De heren brachten in 2020 Chapter 3: The Last Selection met in 2022 Fear & Dagger. Begin van dit jaar kwam ook nog Cursed uit.Lees verder ›

L.G., de man achter dit Oostenrijkse uit Graz afkomstige Ellende, roert al in de pot van miserie, verdriet, eenzaamheid en ik weet niet wat nog, sinds 2011. Dit Zerfall is plaat nummer zes.Lees verder ›

Je zou je toch zo waar keihard schamen. Dit uit Amerika afkomstige blackmetalgezelschap Lamp Of Murmuur is met een volwaardig schrijven, noem het een krachtige review aangaande zijn releases, nog nooit verschenen op onze webstek.Lees verder ›

Dit uit Dokkum afkomstige drietal dat zich Drôvich noemt en sinds 2022 bestaat, heeft enkele maanden geleden hun eerste plaat Weagen Fan Pine aan de man gebracht. Jammerlijk passeerde het nog niet eerder onze schrijftafels, maar kom bij deze.Lees verder ›

Myrkur Skógur is ondanks het feit dat je zou kunnen vermoeden dat het niet zo is, gewoon keihard een Nederlandse band. Dit Flittermice Ov Hell (bijzonder eigenaardige keuze maar daarover zo dadelijk meer) is de titel van een nieuwe tape die is verschenen via het eveneens Nederlandse Zwaertgevegt label. Het is mij niet helemaal gelukt extra informatie op te diepen uit de krochten van de onderwereld maar zoals ik wel eens vaker pleeg te schrijven doet dat er misschien ook niet helemaal toe.Lees verder ›

Komsomolsk-on-Amur ligt ergens diep verscholen in het grote Rusland. Dit Arcanum Sanctum dat al decades bestaat en zijn eerste plaat, Fidus Achates, afschoot vanuit de ruimte in 2010 was het eerste wapenfeit. Dit Pax wat vrede betekent, is een EP geworden en de opvolger van de in 2020 door Dan Swanö gemixt en gemasterde Ad Astra-plaat. De Russen proberen hun melodische death metal te fuseren met thema's die met ruimtevaart, science fiction en ik weet niet wat nog allemaal te maken hebben. Lees verder ›

De vijftiende plaat (of eigenlijk de zestiende als we de periode uit de jaren ’90 die de band zelf uit het bestaan heeft geschrapt eigenwijs gewoon meetellen) van Destruction: de eeuwige derde van de Big 4 der Duitse thrash na de onbereikbare grootheden Kreator en Sodom, maar ver voor de makkers van Tankard. Birth of Malice is de titel van het album en we kunnen de plaat met een paar rake omschrijvingen zodanig wegzetten dat u niet eens verder hoeft te lezen: oerdegelijk, lekker weg luisterend, old-school thrash, altijd welkom, doet u mij er nog maar vijftien of zestien.Lees verder ›

Terwijl de jaarlijstjes je weer om de oren vliegen schrijf ik nog mijn laatste recensie van 2025 over Embalming, de eerste langspeler van het Japanse Heteropsy. En laat deze band nou het perfecte tegengif leveren voor al het zoetsappige kerstgeweld waarmee je deze donkere dagen wordt overspoeld. Wat mij betreft een meer dan welkome afwisseling!Lees verder ›

Ooit, lang geleden ben ik geïnfecteerd geraakt met het metalvirus en godzijdank ben ik dat nooit kwijtgeraakt. Al die iconische bands van weleer hebben een onuitwisbare indruk achtergelaten en hebben een basis gelegd voor de gigantische metalscene zoals we die heden ten dage kennen. Bands als Slayer, Kreator, Death, Possessed, Destruction en Sepultura doen bij mij allemaal een vuurtje ontsteken als ik ernaar terugluister. Kippenvel!Lees verder ›