Geschreven door Yves Pelgrims op 13-10-2026 om 20:30.
Er zijn enkele bands die op sublieme wijze nog steeds instaan voor het brengen van oldies: psychedelische rock in een eigentijds en kwalitatief jasje. Het Zweedse Graveyard is niet voor niets al meer dan tien jaar actief onder Nuclear Blast, want dit verkoopt ongetwijfeld als zoete broodjes. Om de één of andere reden is de zesde langspeler met de creatieve naam 6 niet tot bij mij geraakt, maar ik was erg te spreken over de voorgangers Peace (2018) en Innocence & Decadence (2015), waar collega Remi nog mooie woorden over schreef.
Graveyard heeft duidelijk wat hitjes liggen schrijven de afgelopen jaren, want bij sommige nummers op deze nieuwe plaat kan je niet stil blijven zitten. Uiteraard met het oog op de grote events. Wat anders is dan de collega’s van Kadavar, is dat Graveyard alles met meer emotionele diepgang brengt, maar voor de rest ook prima rockvoer presenteert. Iets meer blues en repetitiever, maar nergens sukkel je de verveling in. Tongue Tied is er zelfs eentje die me helemaal mee weet te krijgen met de lekker psychedelische huppelpas en de logge psychedelische doomgitaar erover. Het lukt ook met A Better Cut (Note To Self), dat misschien wat meer Black Sabbath-vibes meekrijgt, maar ongetwijfeld ook op de radio zou weerklinken. Leuke roadtriptracks zijn het geworden; misschien wel meer dan vroeger.
Naar mijn gevoel is het eerste deel van de plaat wat sterker dan het tweede deel, al kan ik het dromerige karakter van Time To Tell zeer waarderen. Misschien mocht het loggere Don’t Shoot dan net iets meer energie bevatten, hoewel die gitaarlagen verdraaid goed blijven klinken. Met Room Tempered brengt de band nog een laatste, energieker nummer dat hier en daar wat oude Rolling Stones-vibes heeft. Afsluiter Dead Note is er dan tot slot eentje om nog rustig voor te gaan zitten of liggen, want dit is puur wegdromen. Trippende bas- en gitaarnoten, een dromerige zanglijn en een lekkere opbouw. Neem deze zeker nog mee, want het laat weer horen hoe instrumentaal verfijnd deze band te werk kan gaan.
Gewoon jammer dat deze Graveyard-plaat weer zo vlug voorbij is. Je haalt er sowieso een hit of vier, vijf uit, zonder dat de rest je doet vervelen. Reden genoeg om hem in huis te halen!
De redacteuren van Zware Metalen schrijven ieder jaar op vrijwillige basis duizenden artikelen om de metalscene van Nederland en België te ondersteunen. Hiervoor zijn we afhankelijk van inkomsten die gegenereerd worden door het plaatsen van advertenties. Indien deze niet afkomstig zijn van directe partners (zoals poppodia en festivalorganisatoren), zal de overgebleven ruimte opgevuld worden door automatisch gegenereerde advertenties van Google AdSense. Omdat deze gebruik maken van zogeheten ‘tracking cookies’, hebben we volgens de AVG-wet jouw toestemming nodig om deze advertenties weer te kunnen geven. We begrijpen dat onze lezers hun privacy op het internet waarderen, maar het accepteren van het cookiegebruik houdt Zware Metalen (en dus indirect de metalscene) in leven. We hopen daarom dat je instemt met het gebruik van de cookies. Mocht je er interesse in hebben, kun je onze privacyverklaring lezen.
