Insomnium – Netherworlds

Geschreven door op 14-10-2026 om 23:28.

Al meer dan een kwart eeuw verstaat Insomnium de kunst om tomeloze intensiteit met diepe melancholie te verbinden. Rauwe grunts en stevige riffs vloeien moeiteloos samen met meeslepende gitaarmelodieën, lange melodielijnen en ingetogen, atmosferische passages. Die herkenbare combinatie loopt als een rode draad door de negen eerdere studioalbums die de Finnen tot nu toe uitbrachten. Met Netherworlds bereikt het vijftal nu een bijzondere mijlpaal: het tiende album uit de discografie. Weet Insomnium daarop opnieuw te ontroeren met zijn karakteristieke samenspel van melodie, zwaarte en Scandinavische weemoed?

Op Netherworlds blijft melodie het krachtigste wapen van Insomnium. De gelaagde gitaarpartijen klinken melancholisch en meeslepend, maar krijgen dankzij de stevige riffs en rauwe vocalen voldoende gewicht om nergens overdreven zoet te worden. Toch varen de Finnen niet uitsluitend op vertrouwde koers. Progressieve accenten en een ruimere inzet van cleane zang zorgen voor nieuwe nuances. Zo verzorgen Markus Vanhala, Ville Friman en nieuw bandlid Tomy Laisto in nummers als The Hour Grows Late en Ethereal Sleep verschillende cleane zangpartijen, waardoor het vocale palet merkbaar aan kleur en variatie wint. Daarnaast komen we zowaar een cover op het album tegen: opener The Cold Song, een vertolking van Henry Purcells eeuwenoude compositie uit de semi-opera King Arthur uit 1691, bleek een uitgelezen manier om de poorten van Netherworlds te openen.

Voor zijn tiende album grijpt Insomnium bewust terug op de noordelijke melancholie, meeslepende gitaarmelodieën en intense weemoed die het geluid van de band kenmerken. Ook op Netherworlds vormen gelaagde gitaarpartijen en de natuurlijke wisselwerking tussen ingetogenheid en kracht het muzikale fundament. Vooral de langere composities als The Hour Grows Late, Arch of the Sky, Ethereal Sleep, The Banished en Journey’s End, bieden de melodieën alle ruimte om zich geleidelijk te ontvouwen en verder te ontwikkelen. Zo staat het ruim acht minuten durende The Hour Grows Late bol van de tempo- en sfeerwisselingen, terwijl een terugkerende melodielijn de verschillende delen tot een samenhangend en intrigerend geheel smeedt. De gastbijdragen van Tomi Joutsen, Tomi Koivusaari en Santeri Kallio van Amorphis vergroten de dynamiek nog verder. En wat te denken van die speelse, bijna flipperkastachtige synthesizersolo van Amorphis-toetsenist Santeri Kallio, die na iets meer dan vijf minuten opduikt? Juist zulke onverwachte details houden je aandacht voortdurend vast. Ook het van melancholie doortrokken Ethereal Sleep verdient bijzondere vermelding, vooral door de steeds terugkerende toetsenmelodie die het nummer een gevoelige lading meegeeft. En dan is er nog Journey’s End, waarop Insomnium misschien wel zijn meest verrassende kant laat horen. Op ingetogen en ontroerende wijze voert de band je mee door een mystieke vertelling die uitmondt in een indrukwekkende en aangrijpende finale. Wat een waardige bekroning van een intrigerend album.

En toch… wie vooral op zoek is naar vernieuwing, kan bij Netherworlds mogelijk enigszins teleurgesteld achterblijven. Insomnium houdt stevig vast aan zijn kenmerkende samenspel van melancholische melodieën, krachtige uitbarstingen en ingetogen passages, terwijl de progressieve accenten en ruimere inzet van cleane zang het bestaande fundament voorzichtig verbreden. Daardoor pakt het album niet overal even verrassend uit, maar nergens ontstaat de indruk dat de Finnen simpelweg oude successen herhalen. Juist die herkenbaarheid vormt een van hun grootste krachten. Luister slechts enkele tellen naar het toegankelijke Shadowlife (wat een aanstekelijk refrein!) het meeslepende Arch of the Sky, of het meer verbeten The Banished en je weet onmiddellijk met welke band je te maken hebt. De weemoedige gitaarmelodieën, rauwe grunts en stevige riffs dragen stuk voor stuk het onmiskenbare stempel van een band die door de jaren heen een sterke muzikale identiteit heeft ontwikkeld. Insomnium hoeft zijn geluid dan ook niet bij ieder album opnieuw uit te vinden, zolang het binnen dat herkenbare kader pakkende melodieën, voldoende afwisseling en emotionele diepgang blijft bieden. En precies daarin slaagt het vijftal ook op Netherworlds opnieuw.

Hoewel Insomnium op Netherworlds trouw blijft aan zijn kenmerkende stijl, wekt de band nergens de indruk slechts oude successen te herhalen. Herkenbaarheid is een kwaliteit die nogal eens wordt onderschat: wat is er mis met een band die onmiskenbaar als zichzelf klinkt, zijn muzikale identiteit bewaakt en tegelijkertijd ruimte laat voor nieuwe elementen? Netherworlds biedt precies wat je van de Finnen verwacht, maar voegt voldoende subtiele vernieuwingen toe om het bekende geluid fris en overtuigend te houden. Liefhebbers weten dan ook wat hun te doen staat: aanschaffen maar!

Score:

88/100

Label:

Century Media Records, 2026

Tracklisting:

  1. The Cold Song
  2. Shadowlife
  3. Remembrance
  4. Gleam in the Black
  5. The Hour Grows Late
  6. Arch of the Sky
  7. Pathways of the Night
  8. Ethereal Sleep
  9. The Banished
  10. Journey’s End

Line-up:

  • Niilo Sevänen – Vocalen, basgitaar
  • Markus Vanhala – Gitaar, cleane zang
  • Ville Friman – Gitaar, cleane zang
  • Tomy Laisto – Gitaar, cleane zang
  • Markus Hirvonen – Drums, percussie

Links: