Headlines

Servant kreeg ik te zien tijdens de promotietoer van hun vorige plaat, Death Devil Magick. De vier heren stonden op het podium samen met het machtige Groza en het even machtige Ellende. Ergens in oktober 2024 maakte ik de trip naar Arnhem om daar in de Willemeen deze drie bands te gaan bekijken. Servant was meer dan degelijk maar konden me op één of andere wijze toch niet helemaal overtuigen. Iets wat op plaat toch helemaal anders bleek te zijn. Nochtans is zijn melodische black metal wel iets wat ik graag lust.Lees verder ›

Diep, diep, diep in de Nederlandse blackmetalunderground en daar dan in de kelder, resideert Perfide. Een trouweloos, vals, verraderlijk en gemeen gezelschap. Althans, dat impliceert de naam. In werkelijkheid zijn het vast lieverdjes die boodschapjes doen voor hun moeder en oude vrouwtjes helpen met oversteken, maar natuurlijk niet in hun hoedanigheid als bandlid A, V Xul, RoacH, Geteisem en L.  Na een eerdere split, full length en twee EP’s, is er nu weer een split van de band en wel met het mij tot voor kort onbekende Wurgilnõ.Lees verder ›

In een steeds verder verstoorde wereld is het prettig om enigszins houvast te hebben om niet verder af te glijden. Daarbij kunnen we in dit geval rekenen op Hippotraktor, dat na twee jaar zijn derde album uitbrengt met wederom precies zeven nummers. En ook nu wordt dit nieuwe werk binnen de stal van Pelagic Records uitgebracht door deze Belgische raspaarden uit Mechelen. Daar zit toch verdomd bruisend water in de leidingen! Verder pakken we het verhaal weer op dat Hippotraktor op de vorige twee albums al had vormgegeven. We volgen ditmaal onze naamloze protagonist in een beter begrip van de cyclische aard van het bestaan, waarbij er wordt opgestaan tegen de goddelijke macht die dit heeft veroorzaakt – aldus het bijgeleverde promomateriaal.Lees verder ›

Alles in hoofdletters? Dacht het mooi niet hé, daar doen we niet aan mee. Ghøstkid dus, dat met Follow The White Rabbit zijn derde volwaardige plaat uitbrengt. Het gelijknamige debuut kreeg hier op Zware Metalen wel een review, voorganger Hollywood Suicide prijkt hier wel in de kast maar werd niet voorzien van een schrijfsel. Toen Sebastian Biesler in 2020 vertrok bij Eskimo Callboy (destijds nog Eskimo in plaats van Electric), werd al vrij snel Ghøstkid opgericht. Vanuit alle hoeken werden muzikanten opgetrommeld en zelfs nu, anno 2026, is het nog onduidelijk wie er nog meer in de band spelen. Enfin, toch ligt er een kersverse plaat voor ons die we van de nodige luisterbeurten gaan voorzien.Lees verder ›

Je moet het deze Zweedse Vikingen in Amon Amarth toch nageven. Wat een puike carrière hebben ze er al opzitten. Wie had dat gedacht toen ze ergens in 1992 in Tumba samenkwamen en een band begonnen? Wie had ooit gedacht dat na Once Sent From The Golden Hall, een beregoede schijf trouwens, uit 1998 dat er nog eens een sloot releases en meer albums zouden volgen? Intussen is dit Amon Amarth uitgegroeid tot een begrip, ja noem het zelfs een monument binnen de extreme metalwereld. Iedereen kent wel de band rond de rijzige frontman Hegg, een imposante figuur live maar ook tijdens interviews weet hij gestaag meer dan zijn mannetje te staan.Lees verder ›

Je krijgt niet vaak een band uit Ulaanbaatar op je bord, al gebeurt dat sinds het fenomeen The HU steeds vaker. In 2019 presenteerde deze Mongoolse band het debuut The Gereg en meteen omarmde onze webstek ook de gimmick. In 2022 kwam het vervolg Rumble of Thunder en met een beetje vertraging ligt sinds deze zomer de derde plaat HUN in de rekken. Wie de subjectieve rekensommen al bekeken heeft, merkt dat de band van een 9 naar 7 gezakt is bij ons reviewteam. Worden we The HU moe?Lees verder ›

Cascophonies is alweer album nummer vijf van Deathstorm, een thrashmetalformatie uit Oostenrijk. De band die al sinds 2010 bestaat wordt in de promo omschreven als een gerenommeerd instituut maar was voor mij tot voor kort onbekend. Debuutalbum As Death Awakes uit 2013 werd wel voorzien van een recensie.Lees verder ›

Sysi uit het Finse Joensuu is geen prikkelend vruchtensapje, maar een blackmetalband pur sang die zingt over miserie, ellende, angst, boosheid en depressie. Zaken die de heren zelf tot op een bepaalde hoogte hebben meegemaakt als ik het zo allemaal lees. Dit debuut, dat ook Sysi wordt genoemd, komt uit in eigen beheer, omhelst drie nummers en werd gemixt en gemastered door de vooraanstaande knoppenman Hiili Hiilesmaa. En ja, het ding komt enkel digitaal op de markt. Kan toch niet! Er moet toch ergens een mogelijkheid zijn om dit spel op een fysieke drager te lanceren, niet?Lees verder ›

Hardcore wordt vaak geassocieerd met jeugdige woede. Een paar akkoorden, een hoop frustratie en vooral niet te lang nadenken voordat de microfoon ter hand wordt genomen. Maar wat gebeurt er wanneer de muzikanten inmiddels gezinnen, carrières en een paar decennia levenservaring achter de kiezen hebben? Verdwijnt die urgentie dan langzaam, of heb je juist steeds meer om je druk over te maken? Bij Thrive hoeven we niet lang op het antwoord te wachten.Lees verder ›

De eerste demo van Runemagick zag in 1991 het levenslicht. Er wordt wel eens gegrapt over de vlijt waarmee deze death-doomband releases uitbrengt, ook op deze zwaarste der webstekken, zeker voorafgaand aan het hiaat van een klein decennium een tijd geleden. Nu, vijfendertig jaar later, brengt deze band volwaardige langspeler nummer vijftien uit. Een dubbel jubileum zeg dus maar, dit After Chaos: Nocturnal Vigil (zalige titel toch?), en dat vieren we met een uur en drieëntwintig minuten aan occulte doomdeath. Lees verder ›

Theosophy komt uit de regio Barnaul in Rusland. De band passeerde al meermaals de revue op onze schrijftafel dus het moet niemand verbazen dat plaat nummer zeven in het rijtje, Line Before The Event Horizon, uitkomend via Apocalyptic Witchcraft Recordings dat recent nog Wyrdstæf uitbracht ook, eveneens op mijn schrijfafel terechtkwam. In het redelijk recente verleden schreef collega Raes proza over Towers Of Dark Pantheon (2020) en hield ik hetzelf wat korter voor Bleedings Wounds For The First And The Last (2023).Lees verder ›

Dit Life Undying een éénmansformatie uit Graz, Oostenrijk presenteert ons zijn eerste volwaardige plaat, Mourn. Hiervoor waren er alleen nog maar wat singels en een EP (Flowers In Concrete) gelanceerd. De heer Iggy doet alles zelf en neemt de boel dus in eigen hand wat natuurlijk te verdedigen is. Tegenwoordig kan je ook veel zelf, waar je dan wel op vastloopt, naar mijn mening, is promotie en distributie van je eigen werk. Maar misschien dat deze brave man ook daar een oplossing heeft weten voor vinden.Lees verder ›

Stel dat er een wereldkampioenschap metal georganiseerd zou worden, dan kunnen we probleemloos op voorhand een aantal deelnemers invullen: de Verenigde Staten, Canada en de Scandinavische landen. Maar ook Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk zullen goed beslagen ten ijs komen. Een land als Zwitserland zou je daar misschien niet meteen verwachten. Met bands als Celtic Frost, Paysage d’Hiver en Coroner slaat dit land echter absoluut geen modderfiguur. Verdienen de post-rockers van hubris. een plek in dit rijtje en zouden ze zo ook afgevaardigd worden naar deze krachtmeting?Lees verder ›

Deze Amerikanen komen uit Portland en hebben nog maar, sinds conceptie, een handvol releases op hun conto, dat Forsaken Eternity heet, staan. Dit Shades Of Existence is een EP met vier nummers en krap veertien minuten muziek. Waarom de drie heren niet direct een volwaardige langspeler hebben geschreven om hun debuutplaat uit 2022, Kingdom Of Ice op te volgen, is me toch eventjes wel een raadsel.Lees verder ›