Hardcore wordt vaak geassocieerd met jeugdige woede. Een paar akkoorden, een hoop frustratie en vooral niet te lang nadenken voordat de microfoon ter hand wordt genomen. Maar wat gebeurt er wanneer de muzikanten inmiddels gezinnen, carrières en een paar decennia levenservaring achter de kiezen hebben? Verdwijnt die urgentie dan langzaam, of heb je juist steeds meer om je druk over te maken? Bij Thrive hoeven we niet lang op het antwoord te wachten.
De Duits-Nederlandse band levert met Fighting Shadows zijn debuutalbum af, maar debutanten zijn de mannen bepaald niet. In de gelederen vinden we muzikanten met een verleden bij onder meer Mainstrike, Manliftingbanner, Black Friday ’29, Zero Mentality, No Denial en Birds Of A Feather. De woede van vroeger is nog altijd aanwezig, alleen zijn er inmiddels wat meer levensjaren om uit te putten.
Dat wordt vanaf de eerste seconden duidelijk. In de verte klinken oorlogsgeluiden. De onheilspellende Intro loopt vrijwel naadloos over in Calls en na een dikke veertig seconden barst de boel open. Het tempo wordt langzaam opgevoerd en vooral de vocalen van Björn vallen direct op. Zijn manier van zingen hangt ergens tussen hardcorezang en spoken word in. Iedere zin wordt met overtuiging gebracht. Thrive heeft iets te melden en dat is misschien wel de belangrijkste constatering op Fighting Shadows. De teksten bewegen voortdurend tussen de wereld om ons heen en de schaduwen die een stuk dichter bij huis liggen. Maatschappelijke verdeeldheid, klimaatproblematiek, uitbuiting en individualisme staan tegenover angst, twijfel, zingeving en de strijd met jezelf. De vuist wordt dus regelmatig naar buiten gebald, maar Thrive durft hem net zo gemakkelijk naar zichzelf te draaien.
Op Eden’s Farewell vallen muziek en boodschap misschien wel het mooist samen. De groove is heerlijk, terwijl agressieve gitaarriffs voortdurend door de compositie heen snijden. De tekst richt zich op een wereld die we langzaam zelf naar de verdommenis helpen en richting het einde verandert het nummer in een onheilspellende, bijna alarmerende geluidslaag. Alsof na alle waarschuwingen daadwerkelijk het alarm afgaat.
Ook Hands past mooi binnen die maatschappelijk betrokken kant. De blik richt zich op degenen die letterlijk met hun handen de wereld draaiende houden, maar lang niet altijd van die arbeid profiteren. Tegelijkertijd zijn diezelfde handen in staat om zich te verenigen, verzet te bieden en iets nieuws op te bouwen. Het is die combinatie van frustratie en strijdbaarheid die goed bij Thrive past: constateren dat iets verkeerd zit is niet voldoende; je kunt er ook iets tegenover zetten.
Tussendoor moet er natuurlijk gewoon geramd worden. Ignite & Reclaim vliegt uit de startblokken met doordenderende drums en een snelle riff die je onmiddellijk bij de lurven grijpt. Halverwege gaat het tempo even naar beneden, zonder dat de intensiteit verdwijnt. Collapse kiest juist bijna twee minuten lang voor de aanval en houdt het verschroeiende tempo vrijwel volledig vast.
Bij de titeltrack verschuift de strijd nadrukkelijk naar binnen. Fighting Shadows behoort tekstueel tot de persoonlijkste nummers van het album. Angst, twijfel en de confrontatie met jezelf staan centraal en juist hier krijgt Björns zang extra gewicht. De urgentie in zijn stem klinkt oprecht. Niet geheel toevallig vormde juist dit nummer voor de band het muzikale vertrekpunt voor de rest van het album. Wanneer Count Me Out uiteindelijk de plaat afsluit, is er na alle urgentie eindelijk ruimte om weer even adem te halen. De lange, melancholische fade-out laat je langzaam terugkomen op beide voeten.
Die combinatie van oud en nieuw horen we ook terug in de productie. Thrive noemt onder meer Quicksand als inspiratiebron en bij het beluisteren van Fighting Shadows komt Manic Compression meer dan eens bovendrijven. Vooral Björns vocalen hebben die wat ingeblikte, licht echoënde klank. Dat haalt nergens de groove of intensiteit uit de muziek, maar geeft Thrive juist iets eigens.
En dan is er nog een mooie verbinding. Voor het artwork werd Melinda Beck aangetrokken, dezelfde illustrator die in 1995 de hoes van Manic Compression maakte. Daarmee loopt er bijna ongemerkt een lijntje van één van de inspiratiebronnen uit de jaren negentig naar Fighting Shadows. Niet om het verleden na te spelen, maar om erop voort te bouwen, want nostalgisch klinkt dit debuut nergens.
Fighting Shadows is een uitstekend debuut van een band die muzikaal precies weet waar hij vandaan komt, maar vooral inhoudelijk laat horen waar hij nú staat. Niet ieder muzikaal idee is nieuw en de invloeden zijn regelmatig herkenbaar. Daar staat tegenover dat de combinatie van groove, agressie, levenservaring en teksten die daadwerkelijk ergens over gaan de plaat een overtuigende eigen smoel geeft. Hardcore hoeft niet jong te zijn om urgent te klinken. Misschien helpt het zelfs wanneer je inmiddels genoeg hebt meegemaakt om daadwerkelijk iets te hebben om tegenaan te schoppen. De schaduwen verdwijnen blijkbaar niet wanneer je ouder wordt. Je leert alleen beter hoe je ertegen moet vechten.
Score:
80/100
Label:
Devarishi Records, 2026
Tracklisting:
- Intro
- Calls
- Eden’s Farewell
- Ignite & Reclaim
- Hands
- Shadows
- Fighting Shadows
- Footnote
- Collapse
- Count Me Out
Line-up:
• Björn Esser – zang
• Rouven Schlaghecke – gitaar
• Roland Roller (Bigma) – gitaar
• Jean-Paul Frijns – basgitaar
• Pepijn Oostenbrink – drums
Links: