Geschreven door Yves Pelgrims op 30-09-2026 om 23:15.
Je krijgt niet vaak een band uit Ulaanbaatar op je bord, al gebeurt dat sinds het fenomeen The HU steeds vaker. In 2019 presenteerde deze Mongoolse band het debuut The Geregen meteen omarmde onze webstek ook de gimmick. In 2022 kwam het vervolg Rumble of Thunder en met een beetje vertraging ligt sinds deze zomer de derde plaat HUN in de rekken. Wie de subjectieve rekensommen al bekeken heeft, merkt dat de band van een 9 naar 7 gezakt is bij ons reviewteam. Worden we The HU moe?
Geef je de voorbije platen een draaibeurt, dan merk je wel dat The HU met minder hitjes weet uit te pakken op deze nieuwkomer. Opener Warrior Chant is zeker geen slecht nummer, met toch wel een lekkere tribale vibe erin verwerkt. Horsemen blijft wat fijn rondhuppelen, maar dat deed de band in het verleden ook al en de frivoliteit van pakweg een Triangle op de vorige plaat is weg. Of toch voor een groot deel, want Second Face zet zeker die dansbaarheid weer centraal, zei het minder overtuigend dan in het verleden. Een nummer als Grey Hun weet me zelfs helemaal nergens te boeien en werd tóch geselecteerd voor een clip. Over draaknummer Lost Soul had ik zelfs liever willen zwijgen want deze samenwerking met Jonny Hawkins van Nothing More komt echt niet goed uit de verf. Een mix tussen Mongoolse folk en modern metal, maar het staat erg vreemd tussen al deze folkloristische en epischere nummers. Het feit dat ik constant ‘born to be a lasser’ hoor, helpt niet.
Toch blijf je ergens ook de stijl van deze heren wel waarderen. De genoemde opener heeft zeker wat kwaliteiten, The Men of het iets loggere Shadow zetten de stijl van de band goed verder met zangvoer dat fans van een band als Korpiklaani non stop doet smullen. Persoonlijk ben ik ook erg fan van het diepgaande Echoes of My Father, wat aantoont dat de stijl van deze band dus ook een emotionelere deur weet te openen. Ook vocaal geeft The HU hier een prima invulling aan en wat mij betreft is dit de beste track van de plaat.
Zo daalt de waarde van dit Mongoolse exportproduct weer wat, maar met open armen zal ik het vervolg verwelkomen. De stijl van deze band is immers zo uniek dat je in die vreemde hooiberg maar op zoek moet gaan naar de gouden tracks. Jammer dat het er relatief weinig zijn op HUN.
De redacteuren van Zware Metalen schrijven ieder jaar op vrijwillige basis duizenden artikelen om de metalscene van Nederland en België te ondersteunen. Hiervoor zijn we afhankelijk van inkomsten die gegenereerd worden door het plaatsen van advertenties. Indien deze niet afkomstig zijn van directe partners (zoals poppodia en festivalorganisatoren), zal de overgebleven ruimte opgevuld worden door automatisch gegenereerde advertenties van Google AdSense. Omdat deze gebruik maken van zogeheten ‘tracking cookies’, hebben we volgens de AVG-wet jouw toestemming nodig om deze advertenties weer te kunnen geven. We begrijpen dat onze lezers hun privacy op het internet waarderen, maar het accepteren van het cookiegebruik houdt Zware Metalen (en dus indirect de metalscene) in leven. We hopen daarom dat je instemt met het gebruik van de cookies. Mocht je er interesse in hebben, kun je onze privacyverklaring lezen.
