Cascophonies is alweer album nummer vijf van Deathstorm, een thrashmetalformatie uit Oostenrijk. De band die al sinds 2010 bestaat wordt in de promo omschreven als een gerenommeerd instituut maar was voor mij tot voor kort onbekend. Debuutalbum As Death Awakes uit 2013 werd wel voorzien van een recensie.
Het nieuwe album begint lekker ouderwets met een instrumentaal intro. Hier worden geen snaren gestreeld of vellen geaaid maar wordt er duchtig op losgebeukt. Als Partially Devoured na iets meer dan een minuut met de toevoeging van de vocalen volledig op stoom komt, tekent de muzikale signatuur van Deathstorm zich duidelijk af: rauw, hard, snel en recht voor zijn raap. Er wordt meteen lekker afgewisseld tussen midtempo, polka en blastbeat. Deathstorm leukt het nummer nog wat op door hier en daar te strooien met pakkende breaks en vliegensvlugge gitaarsolo’s. Partially Devoured vormt zo met ruim vier minuten keiharde thrashmetal op de teller een uitstekend visitekaartje voor wat komen gaat.
Opvolger Let This One Be A Demon is met iets meer dan anderhalve minuut alweer voorbij na een keer met je ogen knipperen, maar ook binnen dat beperkte tijdsbestek weten de heren wat muzikale rake stoten uit de delen. Op zoek naar afwisseling blijf ik hangen bij Body In Barrel. Waar het nummer juist opent met een razende riff over donderende dubbele bas, word je als luisteraar daarna juist getrakteerd op pakkende midtempo riffs met verrassende accenten en maatsoorten. Waar ik dacht dat ik de pieksnelheden op Cascophonies al had gehoord, blijken de snelheidslimieten op Horripiliation nog eens dubbel en dwars overschreden te worden. Toch krijgen we aan het eind nog een fijn midtempo riff voorgeschoteld en wordt het nummer afgetopt met een klassieke fade-out. De terugkerende combinatie riff en drums op Mask Of Sanity doen wat denken aan Sepultura’s Arise, maar ach: bepaalde elementen zijn nou eenmaal cliché omdat ze een stijl gevormd hebben. Kun je het een band kwalijk nemen dat hij zich bedient van gekende stijlelementen?
Voor mij zijn er niet per se nummers die eruit springen op Cascophonies. De plaat is niet bijster origineel. De korte riffs en voor mijn gevoel soms wat hak-op-de-tak composities beklijven niet altijd en ook de halsbrekend snelheden die op Cascophonies ten gehore worden gebracht bereiken een zeker verzadigingspunt. Deathstorm maakt dit echter meer dan goed met een vuur waar menig moderne band een puntje aan kan zuigen. De partijen klinken heel natuurlijk: niet strakgetrokken maar gewoonweg strak gespeeld. Deze instrumentbeheersing en bezieling in combinatie met een productie waarbij de gitaren scheuren en de drums ook echt als drums klinken, maken van Cascophonies een heerlijke luisterervaring voor elke thrashliefhebber. Voor tere zieltjes zal deze Teutoonse kakofonie misschien te onversneden zijn. Ieder zijn ding. Doe mij maar een portie van deze dodelijke storm. Een ruig wapenfeit uit de koker van Deathstorm en Dying Victims Records.
Score:
70/100
Label:
Dying Victims Records, 2026
Tracklisting:
- Partially Devoured
- Let This One Be A Demon
- Cease To Exist
- Body In A Barrel
- Horripilation
- Mask Of Sanity
- Black Knife Night
- Mount Eerie
- Mortuorum Flies
Line-up:
- Ferdinand Reinbacher – Gitaar
- Marco Stebich – Bas, vocalen
- Manuel Röxeis – Drums
Links: