Headlines

Dawn Of A Dark Age is voor ons recensenten normaal geen nobele onbekende, meer al was het maar dat dit Ver Sacrum intussen al wel weer plaat nummer negen is. Is het niet door de bandnaam dan is de bekendheid vooral daar door niemand minder dan Vittorio Sabelli die deel uitmaakt van dit gezelschap. Hij is echter ook nog actief in een trits andere bands waaronder Incantvm en Notturno.Lees verder ›

Ik ben nog nooit in Richmond, Virginia geweest en vermoedelijk zal het nog wel een hele poos duren alvorens ik daar van het vliegtuig stap. Nu dit viertal Spiral Fracture is van daar afkomstig en maakt al sinds 2011 extreme metal en laat zich graag beïnvloeden door heel wat subgenres. Welke? Daar komen we zo meteen wel achter. Dit Grace in Decay dat uitkomt via WormHoleDeath Records is de opvolger van een EP uit 2013 The Site Of Suffering en nog twee volwaardige platen Dismantled (2017) en Spiral Fracture (2022).Lees verder ›

Dubbel zo mega, dubbel zo legendarisch, dubbel zo finaal. Dat is onze rubriek Dubbel Zo Zwaar. En als je als Megadeth je plaat Megadeth noemt, dan solliciteer je bijna (dubbel) naar deze rubriek. Los daarvan vraagt de (naar verluidt) laatste plaat van de invloedrijke band van Dave Mustaine simpelweg om van meer dan één kant bekeken te worden. Daarnaast zouden de redacteuren elkaar de tent uitvechten om te bepalen wie uiteindelijk het laatste oordeel mag vellen. Michiel H (favoriete genre: te veel om op te noemen, heeft het concert van Megadeth in 1991 in zijn top 10 beste concerten ooit staan) en JohannesV (favoriete genre: meestal death-, black-, thrash metal en grindcore) zijn deze keer de gelukkigen.  Lees verder ›

Yes; het Nederlandse Textures is terug van weggeweest! Na maar liefst tien jaar afwezigheid krijgen we met Genotype de opvolger van Phenotype. Toch moeten we deze plaat -zo schrijft het bijgeleverde informatieblad- niet zien als opvolger, maar eerder als wedergeboorte. Wie denkt dat we hier met onafgemaakte ideeën of nummers te maken krijgen, komt weliswaar bedrogen uit. Alle songs zijn van de grond af aan zelf geschreven én geproduceerd. Dat noem ik nou een comeback! Voor diegene die Textures niet kennen: de band staat sinds de oprichting in 2001 ontegenzeggelijk aan de wieg van Neerlandsch 'moderne' metal. Eerder deelde men het podium met onder andere Arch Enemy, Meshuggah en een Machine Head. Geen misselijk curriculum vitae dus. Genotype is album nummer zes in de discografie en verschijnt via Kscope.Lees verder ›

“To Bach or not to Bach?” dat was de vraag op 29 juni 2024. Ik had Alkaloid – een van mijn favoriete progressieve deathmetalbands - al veel te lang niet meer live zien spelen, maar ik luister eigenlijk nooit naar klassieke muziek. Wat dat laatste er nu weer mee te maken heeft? Nou, die avond zouden de Duitse deathmetallers het Bachfestival in Dordrecht afsluiten… Het optreden had dan ook de ondertitel “The Baroque Origins of Progressive Death Metal”. Ach, soms moet je het nieuwe niet uit de weg gaan en vaak levert dat dan juist een bijzondere ervaring op. Ah, dat is een prima motto voor het luisteren naar deze plaat!Lees verder ›

Nieuw uit Nederland: Empty Fix. Vorig jaar verscheen de EP The Cycle of Trying en het is een uiterst onderhoudend werkstukje vol gothic/doommetal met een heerlijke jaren ’90-vibe. Een beetje Paradise Lost rondom de Draconian Times-periode, een tikkeltje My Dying Bride wat betreft het toetsenwerk, een snufje Alice in Chains wat betreft de neerslachtigheid, een toefje Life of Agony vanwege de tegendraadsheid en de hardcore-achtergrond en vooral veel Type O Negative. Niet dat Empty Fix een Type O-kloon is maar de muzikale overeenkomst is op momenten verbluffend. Om over de vocale nog maar te zwijgen.Lees verder ›

Het bezingen van de kosmos, het zich verdiepen in alles wat zich mijlenver en waarschijnlijk lichtjaren weg van ons afspeelt. Het is nu niet direct iets wat mij bijzonder boeit. Dit Pools/Oekraïnse Morbonoct denkt daar echter anders over. De beide heren zijn zelfs al toe aan plaat vijf rondom dit thema. Deze kreeg de titel No One Knows We’re Dying met zich mee. Ik vernoem voor de volledigheid de andere albums ook nog eventjes: Anmet (2021), Chorna bezodnya (2022), Galactic Gloom (2023) en The Highest Purpose (2024). Deze laatste plaat ontving van collega Aarts nog een grootste onderscheiding.Lees verder ›

Gek toch. Dit uit Richmond, Indiana afkomstige melodische deathmetalvijftal Carrion Vael staat maar met vier personen op de bandfoto. Heb ik dan ergens overgekeken? Ik maak er me in ieder geval niet druk over en druk op de knop om Slay Utterly te laten draaien. De band die al sinds 2008 bestaat heeft heel wat op zijn conto, waaronder Cannibals Anonymous (2024) en de plaat daarvoor, Abhorrent Obsessions (2022).Lees verder ›

"Hi Zware, how are you?” Aldus begint de mail van het Zweedse Enemy Awake, waarin Rotten Soul wordt aangeboden. Het is een deathmetalband die geschikt zou zijn voor liefhebbers van onder andere Metallica, Pantera en Arch Enemy. Juist ja… Volgens de begeleidende tekst is deze EP een weergave van de emoties en levensvisie van de man achter dit éénmansproject. Die man heet Ivan Castro. Geen heel erg Zweedse naam, maar onderzoek leert mij dat hij oorspronkelijk uit Peru komt.Lees verder ›

Oppression werd gevormd in 2024 door de Franse vrienden GSV en Tom L. Later voegden ze daar Predark en de broers John A (Otargos, Lifestream) en Désert (Lifestream) aan toe. Samen met het Duitse Folter Records brengen ze dan nu hun debuutplaat No Safe Place tot leven. De plaat handelt thematisch over religie, over het reilen en zeilen van de huidige maatschappij en er wordt nog wat sex, drugs en rock 'n' roll aan het zaakje toegevoegd. Kijk, dat is nu eens een mengelmoes van thema's die gewoon goed bij elkaar passen.Lees verder ›

The Hermit van Sad Whisperings zou bij voorbaal al in iedere jaarlijst moeten verschijnen. Gewoon vanwege het simpele feit dat je niets anders dan waardering moet hebben voor een band die drieëndertig jaar na het debuut met een tweede album komt. Diep respect voor opper-Droevige Fluisteraar Alexander van Leeuwen die op een gegeven moment heeft besloten zijn oude band weer nieuw leven in te blazen op een leeftijd dat anderen druk zijn met kleinkinderen, wandelvakanties of het plannen voor een leven na het pensioen. Zo niet Van Leeuwen, bij wie het bloed met een extra dosis zware metalen door de aderen  moet stromen. Die bewust de mallemolen van een plaat maken, een label zoeken en in de auto stappen om tweehonderd kilometer verderop een half uur te spelen in een koude zaal op een vrijdagavond opzoekt. Respect!Lees verder ›

In dit Zweedse Greve zit een zekere Swartadauþuz. Een heerschap dat in -tig bands actief is waaronder Trolldom en Gnipahålan. In dit Greve laat hij zijn kunsten zien en horen op gitaar, bas, keyboard en achtergrondzang. Dit Bleknat Bortom Evig Tid is de opvolger van de split met Häxanu die de titel Naturmystik meekreeg. In 2019 kwam als eerste wapenfeit een EP, Nidingsdåd utav det uråldriga. De laatste volwaardige plaat voor de huidige kwam in 2022, Föllo af svavel, lifvets dimridå.Lees verder ›

Je mag soms echt wel eens goed achterom kijken. Dit om te beseffen wat er allemaal is gebeurd. Je mag je gerust vragen stellen en op zoek gaan naar antwoorden. Soms duurt het een hele poos eer je die hebt gevonden. Dan blijven die vragen maar malen en malen in je hoofd en lijk je ze niet kwijt te geraken. Het worden stemmen die je bij tijd en stond herinneren aan wat je nog te wachten staat. Alzo wordt je geest behoorlijk rusteloos. Vanuit dat perspectief startten jaren geleden Wrath (Grab, Dødsferd) en Sarvok (Sarvok) dit project dat de bijzonder enigmatische bandnaam G.N.L.S. meekreeg.Lees verder ›

De heer Wrath, de man achter heel veel extreem lekkers zoals daar is Dødsferd, nam contact met me op aangezien hij op zijn eigen label, Fuck Your Creation records, opnieuw een heleboel eindejaarslekkernijen wist uit te brengen. Dit Purification Forms, eerder een compilatie-album, is de eerste van dit rijtje van cadeautjes. Een opgestoken middelvinger naar de oneerlijkheid en corruptie die in heel de wereld welig tiert, maar ook lokaal voelbaar is.Lees verder ›

Met The Darkening laat de Zweedse thrashband Disarray opnieuw horen waarom Scandinavië meer voortbrengt dan alleen IKEA-handleidingen en introverte death metal. Deze nieuwe EP verscheen rond de tijd van het optreden op The Summoning of Darkness Festival in Stockholm en borduurt compromisloos voort op het vorig jaar verschenen Religious Disease. Verwacht dus geen plotselinge verlichting: Disarray klinkt hier nog steeds alsof de wereld in brand staat en zij persoonlijk de lucifers hebben vastgehouden.Lees verder ›

Het van zwavel gemaakte vijfkoppige monster Ov Sulfur keert weer terug om zijn gal te spuwen over alles wat met het georganiseerde geloof te maken heeft. Ditmaal benadert de band dit echter vanuit het concept waarbij het leven eindeloos duurt, met een daaruit voortvloeiend eindeloos lijden tot gevolg. De formatie uit Las Vegas, en dat is geen gokje, brengt deze muzikale boodschap in de vorm van deathcore. Zoals het genre dit nu eenmaal dicteert krijgen we dan ook een brute mix aan vlammende gitaren, breaksdowns en symfonische blackened invloeden.Lees verder ›