+ Een korte horizontale en verticale lijn die elkaar precies in het midden snijden: het plusteken (+). Een wiskundig symbool dat wordt gebruikt om een optelling of een positief getal aan te geven. Daarnaast kun je het bijvoorbeeld ook tegenkomen bij internationale toegangscodes van telefoonnummers (België: +32, Nederland: +31) of bij specifieke leeftijdsaanduidingen (alleen geschikt voor 18+). +Lees verder ›
Trivax, de band rond de heer Shayan, kende zijn oorsprong in Iran maar werd in 2011 nieuw leven ingeblazen door de verhuizing van de bandleider naar het Verenigd Koninkrijk. Dit The Great Satan is plaat nummer drie en de opvolger van Eloah Burns Out uit 2023. De muziek van deze band is een mengelmoes van black, death en zelfs thrash metal die wordt aangevuld met, hoe kan het ook anders, Oosterse invloeden. De teksten worden gebracht in het Engels, Perzisch en Arabisch.Lees verder ›
Daar was Teloorgang weer om jou, de luisteraar der zware metalen, door het woud te leiden. Het woud der releases der zware metalen want er kwamen weer veel nieuwe albums en nummers uit. Remco en Pim gingen op zoek in het bos en kwamen met maar liefst dertien nummers terug. Luister nu het resultaat terug!Lees verder ›
Uit Krakau (Polen) is de band Medico Peste afkomstig. De band heeft tot nu toe een demo (Graviora Manent uit 2011), een EP (Herzogian Darkness, 2017) en twee albums (in 2012 א: Tremendum et Fascinatio en ב: The Black Bile uit 2020) uitgebracht. Medico Peste heeft de afgelopen tijd een zeer onstuimige periode achter de rug. In de jaren die volgden op het uitbrengen van het meest recente album hield menig bandlid het voor gezien. In 2022 gaven beide gitaristen er de brui aan en een jaar later stapte ook de drummer op. Van de line-up die ב: The Black Bile uitgebracht had, was toen enkel zanger Lazarus nog over. In Zann (Monasterium) en Zerachiel (Pandrador) werden respectievelijk een bassist en gitarist gevonden. Adrian Stempak (ook Pandorador) pakte de drumsticks op. En wanneer de band het podium bestijgt, sluit Heresiarch zich als tweede gitarist bij het viertal aan. Vijf jaar na het vorige album dient het viertal zich nu met hun derde album aan: Aesthetic Of Hunger.Lees verder ›
Draugaskógur, de band van en rond Vampiru Kista, komt uit Servië. Fullmoon Hypnotic Ritual, de eerste boreling van deze ondergrondse blackmetalband komt enkel op tape uit via het intussen goed gekende Inferna Profundis label. Een label waarvan we op regelmatige basis plaatjes mogen ontvangen maar eerlijk is eerlijk: het was weer een poos geleden. Gelukkig komt daar nu dus opnieuw verandering in mits deze gelimiteerde release. Ik ben benieuwd.Lees verder ›
Ondfødt, een Finse blackmetalgrootmacht, heeft na wat omzwervingen bij menig platenlabel opnieuw vaste grond gevonden, ditmaal bij Eisenwald Records, ook geen klein bier. Vorige platen kwamen nog uit via Black Lion Records of via het Belgische Immortal Frost Productions. Zeker de laatste plaat Det Österbottniska Mörkret, doch ook de EP Oldfodt, weliswaar iets minder, waren in mijn oren toch sterke releases.Lees verder ›
Metalcore heb je in verschillende kleuren, vormen, uitvoeringen... Ik ben niet heel thuis in dit extreme subgenre maar nu en dan maak ik er wel eens graag een uitstap naar toe. Soms kunnen bepaalde bands me echt overtuigen. Je hebt echter er ook exemplaren tussen zitten waarvan je denkt, hadden die niet beter gewoon ramenwasser, postbode, leerkracht, advocaat of buschauffeur gebleven. Wat de heer Adam in zijn dagelijkse leven doet om rond te komen weet ik niet en boeit me ook niet maar deze brave Canadese meneer heeft met zijn metalcoreproject Refiner toch wel mooi een contractje versierd bij het mij onbekende Rottweiler Records. Dit Mistake is een EP en de opvolger van de in februari van dit jaar verschenen EP, Return To Dusk.Lees verder ›
Na Steamhammer en Napalm Records zijn de Duitsers van industrial deathmetalband Crematory dit jaar beland bij het Griekse ROAR!. Het contract liep op zijn einde, maar misschien staan deze Duitsers niet mis op dit nieuwe label, samen met onder andere Grave Digger en Iced Earth. Een opvangtehuis voor de veteranen die hun strepen verdiend hebben en waar ze hun oude dag kunnen slijten.Lees verder ›
Na het vreselijke nieuws dat een van de meest waanzinnige drummers die er in de technische doodmetalenwereld rondloopt de band Archspire ging verlaten ging er een schok door de hele gemeenschap. Hoe is de allesbepalende drummende duizendpoot genaamd Spencer Prewett ooit te vervangen? De man lijkt onvervangbaar. Hebben de Archspire mannen de moed verloren? Nee, absoluut niet en ze hebben direct een online campagne gestart en de drumgemeenschap een…Lees verder ›
Onlangs bezochten Blood Incantation en Wiegedood het Utrechtse TivoliVredenburg om albums van begin tot einde te spelen. Osmium, de zwaarste podcast in het Nederlands, was uiteraard aanwezig om het nu al klassieke Absolute Elsewhere en het baanbrekende drieluik De Doden Hebben Het Goed integraal tot zich te nemen. Dat blijkt een vruchtbare inspiratiebron voor het onderwerp van deze aflevering: concerten waarbij de setlist in feite een tracklist is. Wat ooit begon als een exclusieve belevenis, lijkt steeds meer te verzanden in geforceerde fanservice. Hoog tijd dus om integrale albumsets eens onder de loep te nemen.Lees verder ›
Je hebt wel eens platen in je kast staan die er een hele poos niet uitkomen. Maar als je er toevallig op stuit en je ze weer aanzwengelt, dan weet je ook weer waarom nèt die plaat in je collectie stof staat te vergaren. Zo ook The Everhaunting Past: Chapter IV A Splendid Retrospection van de Duitse melodische death/blackmetalband Fragments Of Unbecoming. Het is maanden zo niet jaren geleden dat ik die plaat nog luisterde maar naar aanleiding van album nummer zeven Dawnbringer: Chapter VII The Amber Emperor, zal het vermoedelijk opnieuw gebeuren dat ik die nog eens afspeel.Lees verder ›
Chepang is een grindcoreband uit Amerika, bestaande uit vier leden met Nepalese roots en eentje met Combiaanse. Als immigranten in Amerika omarmen zij hun roots en integreren niet alleen flarden van Nepalese pop in hun muziek, maar zingen zelfs in de moerstaal. Nu: teksten in grindcore volgen of verstaan is sowieso al een hopeloze missie, maar in het geval van Chepang laat je het gerust helemaal. Jhyappa is alweer album nummer vier sinds de oprichting in 2016 en ziet het levenslicht via het gerenommeerde Relapse Records.Lees verder ›
In de wrap up van deze week vinden opnieuw 15 kleppers. All killers, no fillers. Zet je aan tafel en vier mee met Igorrr, Electric Callboy, Gruesome, Malevolence, Heaven Shall Burn, Cryptosis, Blackbriar, Sinsaneum, Unleashed, Falling in Reverse, PassCode, Onslaught, Beheaded, For I Am King en Dance Gavin Dance. Lees verder ›
Daar metal nog steeds verre van dood is krijgen we dagelijks een stortvloed aan releases om onze oren geslingerd. De kans dat je een top release mist of gewoon gruwelijk het overzicht kwijt bent geraakt is groot. Nu zijn we bij Zware Metalen de beroerdste niet en brengen we je elke maand een overzicht van de beste releases die door de Zware redacteuren zijn behandeld, zodat je nog eens…Lees verder ›
Kratornas is voor mij een nobele bekende in black-/grindland. Je kan en mag het gerust een ware schande noemen dat ik dit gezelschap niet ken. Het is me zelfs onduidelijk of het nu een duo dan wel een soloproject betreft. Maar ik ga er me niet over dik maken. Wel weet ik dat dit Ravaged By Hurakaan release nummer zo veel is voor een band die al sinds 1995 actief is. Eerst vanuit Spanje maar nu vanuit Saskatoon, Canada.Lees verder ›
In Horror, Reborn is de nieuwste langspeler van het Franse Disfuneral. De mannen uit Nancy hadden al een EP en een album op hun naam staan, maar voor mij is deze plaat de eerste kennismaking. Een aangename mag ik wel zeggen!Lees verder ›
En weer breekt een nieuwe hoofdstuk aan in de levensloop van Roadburn. Het festival, dat al jaren het credo redefining heaviness draagt, is natuurlijk al jaren een evenement dat de cultstatus mag dragen. De tentakels zijn opnieuw diep in de underground uitgeworpen en dat resulteert ook dit jaar in een bijzonder fraaie line-up over vier dagen. Dit jaar valt Roadburn samen met Pasen en dus gingen Friso, Robert (allebei tekst) en Ruth (foto’s) op zoek 'easter eggs'. Vandaag de afsluitende zondag.Lees verder ›
Met een een krachtige headlinershow verpletterde Zeal & Ardor woensdag 14 mei Patronaat in Haarlem. Met het Utrechtste Throwing Bricks, dat slugde en screamo mixt met hardcore en black metal maar net zo makkelijk Deftones-invloeden door de muziek gooit, was de avond al fijn begonnen. Zeal & Ardor bracht een dynamische set van maar liefst 21 nummers, waarbij de nadruk lag op het recente album Greif. Hoogtepunten waren onder meer Wake Of A Nation, het nummer geïnspireerd door de gebeurtenissen rond de Amerikaan George Floyd en oudere favorieten zoals Gravedigger’s Chant en Devil Is Fine. De band zorgde voor een krachtige set met de kenmerkende mix van soulvolle zang en rauwe black metal, waarbij het podiumplezier duidelijk voelbaar was. Zelfs tijdens zware thema's. Het geluid in Patronaat was dik in orde: alles klonk helder en krachtig, zonder dat iets werd overstemd. Ook de lichtshow viel op: strak getimed en sfeervol, waardoor de muziek nog harder binnenkwam. Zware Metalen-fotograaf Seth Abrikoos was aanwezig en legde de avond vast op de gevoelige plaat.Lees verder ›
Het machtige Brzask kwam ergens in 2020 met de gelijknamige EP, Brzask. Het bleek een plaatje met maar vier nummers maar genoeg om een diepe indruk op me na te laten. Vervolgens verlies ik de band wat uit het oog, komt er nog een single, In The Forest Of Karkonosze in 2021 en dan nu bam! Een eerste volwaardige plaat: Der Wanderer Im Riesengebirge, uitgebracht door het gerenommeerde Vendetta Records.Lees verder ›
Wat ik altijd zo bijzonder vind, is dat bepaalde bands zo herkenbaar zijn. Herkenbaar uit de duizend als je het zo zou mogen schrijven en dus ook neerpennen. Veel van die bands hanteren een karakteristiek geluid, hun eigen tekstuele kader en trachten ondanks die basisfundamenten toch altijd innoverend uit de hoek te komen. Ook in mijn geliefde extreme subgenre zijn er zo bands te vinden. Je kan ze heel gemakkelijk op al de vingers van je handen tellen als je die tenminste nog hebt. Je vindt die bands ver in het buitenland maar eigenlijk moet je niet zo heel ver weg gaan om die ook in de eigen brede regio te vinden. Walg is zo'n band. Zo'n band met eigen fundamenten, een band met een eigen smoelwerk. Een band die steeds maar weer weet te verbazen door net telkens iets nieuws, iets anders op elk album te brengen. Er worden telkens wat nieuwe instrumenten toegevoegd, er wordt wat geknutseld wat aan het artwork en de tekstuele omkadering maar altijd staat het eindproduct als een huis.Lees verder ›
