Headlines

Vijf man sterk, correcter, vier man en een dame. Dit uit Duitsland afkomstige Wandar is actief sinds 2006. Tiefe Erde is de nieuwste plaat. Eerder werk zoals Landlose Ufer, in twee varianten (2012 en 2021), en Zyklus (2019) zijn al van oudere datum en toch zegt de band me niet direct iets. Alhoewel. Als ik goed ga zoeken zijn er wel connecties met andere bands. Neem nu Mara, zij is ook actief in Abglanz en Totz, de drummer, heeft een verleden in Into Obscurity, bands die dan wel weer een lampje doen branden. Maar in het geval van die laatste is het een bijzonder zwak lampje.Lees verder ›

Kijk, er worden natuurlijk veel talen gesproken in Zwitserland, maar dat verklaart geenszins dat deze Helvetische band voor zowel bandnaam (die zich laat vertalen als tombe) als titels en teksten voor het Portugees kiest. De laatste keer dat ik checkte waren de officiële talen van het Alpenland immers Duits, Frans, Italiaans en Retro-Romaans. Het antwoord op dit vraagstuk is vermoedelijk tweeërlei. Allereerst heet zanger-gitarist Miasma eigenlijk Felipe Roquini en Felipe is 45 jaar geleden geboren in Brazilië. Hij woont sinds 2018 in Zwitserland. Maar daarmee is niet alles gezegd. De beste man heeft namelijk ook meer dan tien jaar in Ierland gewoond, zodat een Engels concept en Engelse teksten vermoedelijk ook gewoon tot de mogelijkheden behoorden. Túmulo kiest daar bewust niet voor, want de band wil volgens het promovel de oerchaos uit de Braziliaanse jaren ’80 underground oproepen zoals ooit in gang gezet door Sarcófago, Holocausto en Mutilator. Die ordeloosheid mengt men dan met de duistere sferen van Bathory en (de wel Zwitserse) goden Hellhammer en Celtic Frost. Oei, dat zou je je dure speakers wel eens kunnen kosten!Lees verder ›

C.M. Botteri is de band rond ex-bassist van In The Woods... en Green Carnation, inderdaad: C.M. Botteri. De brave man en de toch wat vreemde snuiter klust nog altijd in Strange New Dawn en Nattehimmel (een samenraapsel van In The Woods...-leden, niet respectloos bedoeld trouwens). Twilight Of The Centuries is de tweede plaat van dit eigenaardig collectief. De eerste, Katamenia: Russian Lullaby, is me toch geheel ontgaan en onze redactie dus ook.Lees verder ›

Cnoc An Tursa komt uit Schotland en het nieuwste album A Cry For The Slain is net als zijn voorganger The Forty Five, zo een acht jaar geleden, een ode aan de grandeur, de magie, de folklore van hun moederland. Samen met de band heeft Jaime Gomez Arellano (Paradise Lost, Primordial, Hexvessel en zo nog wat meer) het geheel in een productioneel jasje gestoken. Met de hulp van Olga Kann (Winteria, Withered Land, Ruadh enzovoort) werd alles qua artwork gecapteerd.Lees verder ›

Cruel Force is een Duitse metalband die werd opgericht in 2008. Hun eerste twee albums, The Rise of Satanic Might (2010) en Under the Sign of the Moon (2011), brachten een uitgesproken old-school mix van rauwe black, speed en thrash metal. Ondanks dat beide albums, en dan vooral het debuut , goed ontvangen werden, werd het na het uitbrengen van het tweede album vrij stil rond het viertal uit Rheinzabern (iets ten noorden van Karlsruhe, Duitsland).  In 2012 viel de band uiteen, vooral omdat de leden zich op andere projecten richtten. Jarenlang bleef het stil, tot Cruel Force in 2022 opnieuw de draad oppakte en aan nieuw materiaal begon te werken. Dat resulteerde een jaar later in Dawn of the Axe, waarop de band trouw bleef aan hun roots, al waren de zwartgeblakerde randjes wel zo goed als weggepoetst. Dit album kende verfijnder uitgewerkte composities; het viertal klonk er niet alleen krachtiger, strakker en sneller op, maar het album ademde ook een uitgesproken old-school charme. Diezelfde charme is ook duidelijk aanwezig op hun vierde en meest recente album Haneda.Lees verder ›

Voor mij ligt een split EP uit de Verenigde Staten van Amerika en moesten de beide bands meedingen naar de prijs van één van de lelijkste hoesontwerpen van de laatste jaren, ze zouden zo maar eventjes kans maken op die prijs me dunkt. Nixil en Drouth hebben een EP in elkaar geklust met als titel Toward Dead Temples. Nixil levert drie en Drouth twee nummers aan.Lees verder ›

Cross-overs zijn er in vele soorten en maten, maar op uw favoriete zware site zal toch niet al vaak geschreven zijn over flamenco. Nu wel dus, want op op een mooie zondagmiddag in april wordt de PHIL aangedaan door de voorstelling (met dans erbij schiet de term concert tekort) Vientos Flamencos. Het optreden is onderdeel van een vierdaags klassiek festival in Haarlem. Daarmee leer ik gelijk wat nieuws, want hoewel ik er bekend mee was dat het genre een (zeer) lange en grotendeels mondelinge geschiedenis heeft, heb ik flamenco nooit vanzelfsprekend tot de klassieke muziek gerekend. Maar wat hebben wij Zware Mensen hier allemaal mee vandoen? Het antwoord op die vraag is in drie woorden samen te vatten: Florian Magnus Maier… U heeft meer nodig? Nou vooruit dan. Florian is in onze kringen mogelijk beter bekend als Morean van Changeling-, Alkaloid- en Dark Fortress-faam en drukt vanmiddag de stevige stempel.Lees verder ›

Verwonderd! Verrast! Ja, dat was het gevoel dat ik kreeg, toen op vrijdag 24 april 2026 de nieuwste Wrang met als titel Verwording uitkwam. Prompt bestelde ik, nog zonder de volledige plaat beluisterd te hebben, de vinyleditie en een nieuw shirt. Oude school, zo kan je me noemen.Lees verder ›

Voor Ordh was er Barishi; een progressieve sludgeband uit Vermont (Verenigde Staten), die drie volledige albums en een EP heeft uitgebracht. Toen de bassist van Barishi er in 2023 mee stopte, vond gitarist en zanger Graham Brooks het moment rijp voor iets anders. Een nieuwe band waarbinnen de focus verschoof naar zijn grote muzikale liefde: death metal. Brooks nam drummer Dylan Blake, eveneens afkomstig uit Barishi, mee en ook Josh Smith (KiefCatcher) sloot zich aan bij het gezelschap. Het drietal werkte vervolgens enkele jaren aan het materiaal voor het debuut, waarbij de nummers steeds verder werden aangescherpt en uitgewerkt.Lees verder ›

Hopelijk is het beluisteren van een album en vervolgens neerschrijven van een gepaste review geen nutteloze, steeds maar te herhalen arbeid of taak. Dit uit Vilnius afkomstige Sisyphean, dat al actief is sinds 2014, komt met Divergence op de proppen na eerder al een drietal platen te hebben uitgebracht, als ik het goed heb. De vorige kreeg nog de hoopvolle, kleurrijke titel Colours Of Faith mee en kwam uit in 2022.Lees verder ›

The Eternal Hunger is het zoveelste wapenfeit uit de koker van het onvolprezen undergroundlabel Dying Victims Productions. Ik heb het over de eerste langspeler van het Zweedse Harrowed die onlangs het licht zag. Het Zweedse duo speelt Zweedse death metal, zoveel is meteen duidelijk bij het horen van de eerste klanken van The Eternal Hunger. Het blijkt gelukkig niet de zoveelste in de rij van bands die een HM2-pedaal aanzwengelt en met wat rechttoe rechtaan polka’s aan komt zetten.Lees verder ›

We hebben het vandaag niet over een gebod om het licht zachter te zetten, maar over dungeonsynth-avonturier DIM. Met een albumtitel als Compendium V zou je verwachten dat we hier te maken hebben met het vijfde album van dit heerschap. Niks blijkt minder waar, want Compendium V is alweer de twaalfde langspeler die uit zijn handen komt.Lees verder ›

Ergens in de regio Silezië - en dan zitten we in Polen - werd dit Hegeroth in 2010 gevormd. Het is een tweemansformatie die al vijf volwaardige albums op zijn blackmetalconto heeft staan en dit Soaked In Rot, dat in eigen beheer wordt uitgebracht, is dus nummer zes. Hoe kan het ook anders. De vorige plaat, Desintegration uit 2023, werd door vriend en collega Aarts nu niet bijzonder warm onthaald. Tja, Joost zal het wel weten zeker.Lees verder ›