Enige tijd geleden, in de loop van de tweede helft van de maand mei, verscheen de derde langspeler van As The Sun Falls. Het contrast tussen de verzengende hitte die we sindsdien gehad hebben en de fjordse koude die de band met zich meedraagt was te groot om snel een review op papier te krijgen, waarvoor mijn excuses. Nog een opvallend contrast: waar de albumhoezen van vorige releases kleurrijk en eerder feeëriek waren – zoals het logo hieronder -, is deze van nieuweling Songs From The Veil een veel donkerder, harder kunstwerk geworden, wederom van de hand van Griekse zangeres en artieste Gogo Melone (o.a. Aeonian Sorrow). Is er op muzikaal vlak dan eveneens sprake van een groot contrast?
De muziek van As The Sun Falls kon ik al altijd heel goed smaken, in het bijzonder live, wat ik in mijn bespreking van de EP Where The Silence Reigns al liet vallen. Live zit er namelijk meer bijt, meer venijn in de Finse melodeath van de heren en schemert er nu en dan een extra zwartmetalen rand doorheen, wat de dynamiek deugd doet. Met dit artwork hoop en verwacht ik dan ook dat de nieuwe plaat al wat van dat extra venijn in zich zal dragen.
En toch is extra venijn voor mij niet de manier om de muzikale evolutie te omschrijven. Wel: meer gedreven, emotionele passages die dieper gaan, en in die zin dieper de duisternis in duiken. Luister maar naar de ronduit heerlijke intro van opener Daughter Of The Air, een combinatie van de zo aangrijpende melancholische Finse folk (met mysterieus klinkende gesprokenwoordpassage) en Griekse dramatiek, gebracht door zangeres Gogo. De sfeer van het rustige begin wordt overweldigd door volle, zware, kamerbrede akkoorden, waarna de blast beats het genadeloos overnemen, aangevuurd door de doorleefde stem van Gogo, vol overgave, op de achtergrond. Wat een begin.
Typisch Fins, lekker gitaarwerk volgt (hallo Insomnium), ondersteund door majestueuze keyboards, en we zijn al halfweg het nummer, dat zeven en een halve minuut klokt, voor we de eerste echte vocalen te horen krijgen. Die passage is dan ook nog eens catchy, met een tempo dat best wel hoog gehouden wordt, er zit iets opgejaagd in. Hiertoe draagt de creativiteit van drummer Anttoni Välimaa zeker bij, die regelmatig voor extra tikjes op hi-hat en cymbaal gaat en niet telkens met roffels en fills in het rond zwaait. Dit alles dient als hoopvolle opbouw naar de herneming van de blastbeatpassage van het begin, waar melancholie en wanhoop regeren.
Leg qua extra emotie zeker je oor eens te luister bij Silent Waters. Wat een dijk van een nummer, dat tussen het geweld een fijne doom-achtige passage kent en iets later een betoverend rustmoment. Op een dikke halve minuut trekt de muziek stapsgewijs weer aan om he-le-maal vanuit de ziel de hemel naar beneden te krijsen in een fenomenaal crescendo. Hoe eindig je zoiets? Met wat melancholische pianotoetsen natuurlijk. Wonderbaarlijk.
Meer dan op voorgaande albums bouwt As The Sun Falls in verschillende nummers rustmomenten in, regelmatig verrijkt met cleane samenzang. 9 Days Of Sorrow zou ik zelfs bijna de ballade van het album durven noemen. Die contradictorisch lijkende maar zo genietbare combinatie van een stevige metalen basis, en toch ook bijna warme gezelligheid, blijft zo wel degelijk een van de kloppende harten van deze band.
En zo is het genieten van een pracht van een afwisselend album. Een aantal nummers gaan emotioneel dieper dan voorheen en zorgen voor extra duisternis, en tussenin is het zowel genieten van het haard- of kampvuur als lekker losgaan op catchy, gelaagde, met overgave gebrachte Finse melancholische melodeath. Welke nummers tot mijn favorieten behoren, wisselt wat met mijn stemming, die de ene keer ook wat meer naar de zoete melancholie, en andere keren meer naar de duistere kant neigt. De voorbije dagen grijp ik vaker terug naar A Millions Stars Ashine, om nog maar eentje te noemen. Songs From The Veil staat intussen in mijn platenkast, nu nog even wachten tot de tour in het najaar – hopelijk – aangekondigd wordt.
Score:
89/100
Label:
Theogonia Records, 2026
Tracklisting:
- Daughter Of The Air
- A Shimmer On The Tides
- As Night Devours
- A Million Stars Ashine
- Below A Pale Tree
- 9 Days Of Sorrow
- Burning Snow
- Silent Waters
- Blood To The Soil
- Sielulintu
Line-up:
- Jani Berney Mikkänen – Gitaren, vocalen
- Joni Hakulinen – Vocalen
- Anttoni Välimaa – Drums
- Juuso Laitinen – Gitaren
Links: