Headlines

The Underworld Awaits Us All start met loodzware doomriffs, gevolgd door waanzinnig snelle drumsalvo’s en een zeer geslaagde vocale wisselwerking door een dubbele-vocalencombo (diepe grunt en kelige growl). Technisch en bruut, zo kennen we Nile wel natuurlijk. Af en toe wordt er ritmisch geëxperimenteerd met atypische, fris-frivole keuzes en even is er zelfs een kort heavymetalriffje te horen. Dat scherpt de aandacht alvast aan, maar de band keert toch al gauw weer terug naar de over-the-top virtuoze en vingervlugge leads en solo’s in die onnavolgbare Nile-stijl. De brutaliteit komt hier ook wel van de vocalen, die wel heel prominent in de mix staan.Lees verder ›

Laten we starten om een (mogelijke) vergissing direct uit de weg te helpen. Het album behoort niet uitgesproken te worden als het Engels woord voor rouw, maar is vernoemd naar de historische figuur Vogel Gryff uit de thuisstad Bazel van mastermind Manuel Gagneux. Tijdens een jaarlijkse optocht keert de vogel zijn rug symbolisch naar de oude stad van Bazel, waar vroeger de welbedeelde bevolking woonde. Met dit album GREIF (dat volledig in kapitalen geschreven dient te worden, vergezeld door de afwijkende schrijfwijze van de titels van nummers) keert Zeal & Ardor ook symbolisch zijn rug naar de heersende orde.Lees verder ›

Ergens begin 2022 laafde ik mijn Duivelse dorst nog aan de vorige plaat van dit Canadese Spectral Wound en nu staan de heren hier met een liederenboek vol nummers over bloed en slijk. Het kan toch allemaal verkeren. Ik schreef eerder dat de black metal van deze band me erg aanstond mede gezien het feit dat de klanken die ze produceerden op eerder Finse leest geschoeid bleken. Gitarist Patrick McDowall deed alle knoppenwerk in zijn eigen Black Gate studio maar liet de mastering over aan James Plotkin.Lees verder ›

De naam verraadt het al dat Vuur & Zijde vanuit de potgrond van de Lage Landen komt. Een nieuwe band die vier jaar geleden een eerste split lanceerde met het Duitse Impavida, maar met leden die toch wel wat ervaring hebben binnen het genre. Zo vinden we onder anderen twee van de drie leden terug van het Utrechtse Laster en neemt Richard van Terzij De Horde ook hier de drumstokken op. Het maakt een mens benieuwd.Lees verder ›

In de metalwereld kennen we een heel aantal bands die 'het gebit' in de bandnaam verwerken, zoals Baring Teeth, Teethgrinder en nog een heel scala andere soms bizarre combinaties. Verwar deze Teeth niet met het gelijknamige Teeth, waarvan collega redacteur Maarten O vorig jaar  debuut-EP A Biblical Worship Of Violence recenseerde. Deze band bestaat in tegenstelling tot de Canadese metalcoreband uit Amerikanen die de dissonante deathmetalspelonken uitdiepen. Aan anticipatie alvast geen gebrek, want de promotekst sluit af met de volgende zin: "Throughout the grotesque soundscape, the band stares into the absurd eye of the harsh-as-hell reality of life to deliver one of 2024's most shocking and powerful releases." ofwel: "Door de groteske soundscape heen staart de band in het absurde oog van de harde realiteit van het leven om een van 2024's meest schokkende en krachtige releases af te leveren". En als de derde plaat dan de titel The Will Of Hate meekrijgt, dan ontkom ik er niet aan om dit album te recenseren. Op de site van het label Translation Loss Records staat zelfs de volgende referentie: 'voor fans van Gorguts, Ulcerate, Cryptopsy, Portal, Wormed en Suffocation'. Ik ga er maar eens mijn tanden inzetten!Lees verder ›

Darkmoon Warrior heb ik wel eens vaker voorbij zien komen op een affiche van een precedent, maar om één of andere reden tot op de dag van vandaag nog altijd mis gelopen. Ik weet dat het een Duitse blackmetalband betreft, volgens de bijgesloten beschrijving van deze vijfde volwaardige plaat met een 'fuck you attitude'. En dan verwacht ik die typische vuige, agressieve aanpak zowel op instrumenten als op strot.Lees verder ›

WAT DE FUCK!? Ok, genoeg internet voor vandaag. De inktvispissers uit Californië, gevormd in 2022, zijn terug met een tweede langspeler. Na de wereld te schokken met ranzig artwork en dito maskers die wel uit de film TUSK lijken te komen - een horrorfilm waarin een man omgebouwd wordt tot een walrus - vonden de heren het nodig tijd om nog een tweede ejaculaat op ons af te vuren. We combineren weer grindcore en hardcore op de meest slijmerige en spastische wijze, zoals op debuut Vaporize A Tadpole. 'Sloppy seconds' dus?Lees verder ›

Monument of Misanthropy is een Oostenrijkse band rond zanger George "Misanthrope" Wilfinger, bekend van Raising the Veil, Disfigured Divinity en eigenlijk gewoon ook via zijn eigen band. De band is opgericht in 2010 en heeft een LP en EP in eigen beheer uitgebracht voordat ze op het eigentijdse Transcending Obscurity Records label uit India terecht kwamen. Dit Vile Postmortem Irrumatio is inmiddels album nummer twee op het rooster.Lees verder ›

Vorig jaar recenseerde ik het debuutalbum van het Italiaanse Derhead: The Grey Zone Phobia. Ik weet niet meer precies waarom ik deze promo indertijd heb opgenomen, maar het is wel zo dat ik al heel wat positieve ervaringen heb gehad met onbekende Italiaanse blackmetalbands (ik denk daarbij spontaan aan Voland en Thecodontion) en dat ik er daarom regelmatig (al dan niet onbewust) op terugval. Derhead is één van de twee huidige projecten van Giorgio Barroccu. Ultio is het andere. Om eerlijk te zijn was ik daar niet van op de hoogte en is het dus puur toeval dat ik weer bij meneer Barroccu terechtkom. Heel erg vind ik dat natuurlijk niet, want The Grey Zone Phobia was een interessant en veelzijdig album dat continu trachtte te balanceren tussen experimentering, melodie, emotie en agressie.Lees verder ›