Xasthur – Open To Misinterpretation

Geschreven door op 25-10-2026 om 22:13.

Hoewel de dagen van zwartmetaal al ver achter hem liggen, blijft Xasthur regelmatig platen uitbrengen. De vervreemdende, dissonante neofolk die hij tegenwoordig produceert, valt niet bij iedereen in goede aarde. Ook zijn optreden in de Hall of Fame in Tilburg begin dit jaar resulteerde in een tamelijk lege zaal. Dit jaar verrast hij ons met een nieuw album. Deze draagt de toepasselijke naam Open to Misinterpretation.

Op Open to Misinterpretation wordt de neofolk-koers voortgezet. De melodieën die we te horen krijgen, zijn even meevoerend als ontregelend. Als een dronken koortsdroom in de nawee van een lsd-trip. Zo hier en daar horen we elementen van Denver-sound americana. Maar alle tonen lijken naar beneden af te buigen, waardoor ze een dissonante neerslachtigheid krijgen. Daar komt nog bij dat de drum(computer) soms ritmes voorbrengt die niet helemaal bij het gitaarwerk aansluiten. Hierdoor lijkt het alsof er twee verschillende nummers over elkaar zijn gelegd. Op Impersonating the Impostors horen we zelfs twee strijdige gitaarlijnen. Tijdens het luisteren van het album moest ik meerdere malen checken of ik niet per ongeluk twee spelers had opgezet.

Toch is er ook schoonheid te vinden in deze chaos. Als je je openstelt voor de absurditeit die uit de speakers komt, zou je er (althans op sommige stukken) zelfs op kunnen dansen. De filosoof Albert Camus heeft een deel van zijn werk gewijd aan de absurditeit van het bestaan, en hoe je je hier als mens toe kan verhouden. Het is dan ook geen verrassing dat Camus’ oeuvre een inspiratiebron was voor het nieuwe werk van Xasthur. Als je geen manier kan vinden om te bewegen op de levensritmes die je krijgt toegeworpen, dan wordt het leven een tranendal. En Open to Misinterpretation wordt dan een rampzalige wirwar van halfslachtige melodieën die in mineur worden tegengestuwd door rommelige ritmes.

Xasthur heeft na zijn ontstaan een flinke transformatie doorgemaakt: van depressive suicidal black metal naar neofolk. Het was leuk geweest als hij zich in zijn nieuwe neofolk-gedaante nog wat verder had ontplooid. Open to Misinterpretation klinkt dan ook eerder als een verlenging van Disharmonic Variations dan als een nieuw album met nieuwe ideeën. Wat wel opvalt, is dat Xasthur soms zijn best lijkt te doen om zo disharmonisch mogelijk te klinken. Op Death Can Heal horen we bijvoorbeeld één gitaarsnaar die extreem hard op de mix staat. Het is een vrij irritante toon, waardoor de overige melodieën bijna niet meer te horen zijn. Ik snap dat dat dit hele punt is (het is immers ook de albumtitel), maar dit is haast zelfsabotage.

Xasthur presenteert hier een album dat even goed is als slecht. Schoonheid zit in het oor van de luisteraar. Net als in het leven, kan ik er meestal de schoonheid wel van inzien.

Score:

78/100

Label:

Prophecy Records, 2026

Tracklisting:

  1. Running from Silence
  2. Put You Out of Your Misery
  3. Mantras of Delusion
  4. Impersonating the Impostors
  5. Nothing in the Dark
  6. Waste of Eternity
  7. Prisoner of Your Past
  8. Strategic Incompetence
  9. Death Can Heal

Line-up:

  • Scott Conner – Alles

Links: