Headlines

De nachten worden langer. De dagen worden korter en bovenal ook steeds grijzer. De mistroostigheid spat er vanaf als je de afgelopen dagen een blik door het venster naar buiten werpt. Dit is de ultieme periode voor meeslepende en melancholische death-doom van de bovenste Finse plank. Met een naam die zich vrij vertaalt naar ‘Prachtig Onsterfelijk’ geeft Kaunis Kuolematon het startschot voor het grote wegdromen bij gedachten aan vervlogen tijden. Net als de afgelopen twee albums wordt ook dit nieuwe werk Kun Valo Minussa Kuoli dus in het druilerige najaar uitgebracht. Deze warme heelmeesters weten zelf ook wel wanneer hun kunsten het beste tot hun recht komen. Ook nu geeft de vertaling (‘Toen het licht in mij stierf’) precies de juiste voedingsbodem die we kunnen verwachten van dit album.Lees verder ›

Het kan toch niet waar zijn? En toch is het zo: Annisokay, het Duitse melodische metalcoregezelschap dat werd opgericht in het gezegende jaar 2007 in Halle, heeft nog nooit een fatsoenlijk schrijfsel ontvangen op onze geliefde webstek. Let wel, ik heb het over recensies aangaande volwaardige releases van de band. We weten allemaal dat live verslagen, videoclips en dergelijke hier weliswaar al gepasseerd zijn.Lees verder ›

Ja, dit is dan lekker. Denk je net een recensie voor een plaat af te hebben, geef je deze toch nog een kans, en ineens valt het kwartje. Ineens komen alle riffs en momenten binnen, klopt het plotseling. Kan ik weer opnieuw beginnen. Dank je mannen van Außerwelt! Maar goed, voor de mannen zelf is het beter; het cijfer komt nu beduidend hoger uit. Ik twijfel nu ook of ik de eerste EP wellicht te weinig tijd heb gegeven. Ik kocht die ooit toen ik bij het Moment of Collapse label een aantal platen kocht, en vond het toen niet bepaald een hoogvlieger. Het was een archetypische post metalplaat met enkele prima nummers, maar niest dat echt beklijfde.Lees verder ›

Oeh! We doen een spelletje! Sekalfnroc! Of beter nog Natas! Satan! Niks beters om een druilerige dinsdagochtend mee te starten, met woordspelletjes! Even alle gekheid aan de kant schuiven en de nieuwste van dit Noorse Natas in de digitale speler duwen. Dusktone is het label die dit nieuwste speeltje heeft verstuurd. De band zag het dag- en maanlicht ergens in 2011 op een locatie in Noorwegen, Førde. Ondanks het feit dat de band al 14 jaar bestaat is dit Mara na På veg... til helvette nog maar plaat nummer twee.Lees verder ›

Ergens in de Alpen, meer nog ergens in het noordoostelijke gedeelte hiervan strekken de eeuwenoude Dolomieten zich uit. Dit Feruch bezingt de cultureel - historische achtergrond van deze regio. Het brein achter deze band is niemand minder dan Fulgur Summa. Hij heeft zich weten versterken met bandleden uit Nox Interitus, Thysia en Messa. Tevens zijn er linken met een band als Tenebrae In Perpetuum. Ik vind het altijd bijzonder interessant als bandleden dicht bij hun achtergrond blijven zeker ook als dat bezongen wordt in de eigen moedertaal, het Italiaans dus in dit specifieke geval.Lees verder ›

Ik kom niet zo heel vaak in onze hoofdstad, in Brussel dus. Nu en dan, voor een of andere uitstap met mijn dochter in het kader van een opleiding of theatervoorstelling. De brede Brusselse deathmetalscene is me helemaal vreemd maar toch trok deze eerste plaat van Abysmal Descent, Dismal Thoughts, mijn aandacht. Deze band ontstond uit de as van Dehuman en wordt aangevuld met leden uit andere bands als daar zijn Putrid Offal, Echo Solar Void, Terrifiant, Neptunian Maximalism en Saqra’s Cult.Lees verder ›

Unbidden Manifestations is EP nummertje twee voor de band Antiquity afkomstig uit Durham, North-Carolina. De band startte ergens in 2017 en kwam in 2021 met een EP, simpelweg Antiquity getiteld. Soms moet je het inderdaad niet moeilijker maken dan het al is. DungeonShade is het duistere heerschap achter deze Amerikaanse blackmetalband die alles lekker in eigen beheer doet. Ik vond terug dat het inderdaad bovengenaamd heerschap is dat de touwtjes in handen heeft, maar hij heeft toch een stel bandleden rond zich weten verzamelen. Maakt het allemaal ook een stuk gemakkelijker om live te spelen natuurlijk.Lees verder ›

Green Carnation staat niet bepaald bekend als een productieve band. The Shores Of Melancholia is pas het tweede studio-album sinds de reünie in 2014, na het prima Leaves Of Yesteryears. De band belooft beterschap, want dit album maakt onderdeel uit van het drieluik A Dark Poem waarvan de volgende twee delen in 2026 worden uitgebracht.Lees verder ›

Het nieuwe album van Christ Agony, Anthems, is na een stilte van bijna negen jaar een opmerkelijke terugkeer. Waar de band in zijn klassieke periode (bijvoorbeeld met Unholyunion (1993) en Daemoonseth - Act II (1994)) nog uitblonk in rauwe, klassieke black metal met scherpe tremolo’s en brute snelheid kiest men nu voor een zwaarder, langzamer en meer atmosferisch geluid. Het resultaat is geen nostalgische herhaling maar eerder een volwassen manifest waarin de sleutelfiguur Cezar opnieuw de regie neemt.Lees verder ›

Hoeveel waarde moeten we nog hechten aan originaliteit? Is op muzikaal gebied niet al bijna alles al eens voorbijgekomen? Is de huidige muziekscene niet vooral een verbastering van wat we allang kennen? Misschien is dat ook helemaal niet erg... Is het niet juist mooi als bij een band duidelijk hoorbaar is waar hij zijn inspiratie vandaan haalt? Of is het juist nu belangrijker dan ooit om heel onderscheidend te zijn, om echt op te vallen?Lees verder ›

Ergens in 2019 schreef één van mijn zo vele collega's dat 'der rote Milan' niks meer zou moeten betekenen dan de rode wouw. Bijzonder interessant noem ik dat... Dat een melodische blackmetalband zich noemt naar een vogelsoort. Het zal allemaal zijn verklaring wel hebben voor een band die in 2015 in het Duitse Trier werd opgericht. Wat ik ook speciaal vind, zijn de namen die de bandleden zich toe-eigenen. Het start bij I en eindigt bij VII. Iets doet me vermoeden dat er al een aantal gozers of gozerinnen zijn gepasseerd.Lees verder ›

Met dit Ritual Of Transition komt er een einde aan de muzikale boodschap van het Oekraïnse Do Skonu, een band die ergens in de krochten van de lokale blackmetalondergrond zijn oorsprong zag in 2009. Maar liefst acht albums gingen dit werkstuk voor. Het meest memorabele althans op basis van titel van het werkstuk, een EP uit 2024, bleek Pour Out Your Wrath upon the Nations Which Do Not Know You, and upon the Kingdoms Which Do Not Call upon Your Name. Het goede nieuws is dat de platenboer van dienst, de heer Arjan van Heidens Hart, ervoor gezorgd heeft dat ook deze EP op cd verkrijgbaar is.Lees verder ›

Wat komt er toch allemaal uit IJsland en Noorwegen of Zweden aanwaaien? Dit Fordæðuskapr is de band van S.D.,  ie we kennen van onder andere Árstíðir lífsins. Deze nieuwe band die vanuit het Oud-Noors vertaald gewoon hekserij zou moeten betekenen, lijkt als een donderslag bij heldere hemel te verschijnen aan het blackmetalfirmament. Iedereen die de scene goed kent weet dat dit natuurlijk niet waar is en als je de sociale media goed volgde was het niet direct een verrassing dat bij tijd en stond Hræflóð Markar Fjalla naar boven zou komen borrelen vanuit één of andere lavaput.Lees verder ›