Je hebt directe bandnamen en dan heb je Pure Wrath. Pure woede… zonder om de feiten heen te draaien. Nou vertrouw ik platenlabel Debemur Morti al snel blind op alles dat ze uitbrengen. Met zulke vooruitstrevende geluiden als Terra Tenebrosa, Blut Aus Nord en Blood Abscission onder dat banier weet je dat wat je krijgt weer iets anders gaat zijn dan de blackmetalmassa. Pure Wrath komt uit Indonesië, met Januaryo Hardy achter het stuur. Een korte blik op zijn CV laat zien dat de beste man van allerlei markten thuis is. We zien een waslijst aan bands en een indrukwekkende reputatie met zijn muziekstudio Insidious Soundlab. Bleak Days Ahead is zijn nieuwste kreet van woede tegen de gruwel van het leven met een toekomst die er alleen maar naarder uit ziet.
Het album begint met het tweeluik van Bleak Days Ahead, Pt. I en Bleak Days Ahead, Pt. II. We krijgen dissonante en razende black metal met gitaren die zoemen als een zwerm uitgerookte bijen. De bas kan misschien iets meer vooraan zitten, maar je hoort dat de band goed weet wat hij wil. De productie is namelijk ijzersterk en Hardy bewijst dat hij niet voor niks een muziekstudio runt. In deze twee nummers gebeurt veel als we springen van dissonante black metal naar rockende orgeltjes over dissonante gitaararpeggio’s. Het einde van Bleak Days Ahead, Pt. I combineert saxofoon met piano over gesproken tekst. Bleak Days Ahead, Pt. II pakt me gelijk met een vlijmscherpe melodie die overgaat in een stukje gitaar dat bijna iets weg heeft van een western film. Het nummer eindigt als een soort vervloekt verloren nummer van The Beatles met zijn vreemde gevoel voor zang en dissonantie.
Hoe wel ik die creatieve uitstapjes uniek en vet vindt, is dat wel precies wat ze zijn: uitstapjes. Soms voelen ze te veel in hard contrast met de blackmetalkern van Bleak Days Ahead. Alsof er losse stukken zijn geschreven die als een lappendeken aan elkaar zijn gezet, waardoor ze niet helemaal samen komen. De kwaliteit en originaliteit van die segmenten wisselt ook wel eens. Je hoort het ook in Haven Of Echoes en Spectral Insomnia. Deze nummers zijn een beter geheel dan het tweeluik, maar soms heb ik het gevoel dat ik een deel van deze nummers al eens heb gehoord. Haven Of Echoes begint met een stukje gitaar dat schittert in de duisternis waarna we de razernij hervatten. Dissonante loopjes en melodieën razen tegen de duisternis. Het einde maakt zich lekker kwaad met palm-muted gitaar, al kapt het zichzelf iets te snel af. De dissonante arpeggio’s van Spectral Insomnia grijpen me daarna genadeloos wel bij de keel, maar de handjes verslappen daarna wat, al herpakt het nummer mij met de Agalloch-achtige clean zang richting het einde.
Bleak Days Ahead is een album met veel potentie dat misschien wat gefilterd had kunnen worden. Hier zit duidelijk iemand achter met een visie en een bijzondere insteek. De band wil en kan veel, maar niet alles komt even sterk samen. Er gebeurt meer dan genoeg, maar er ontbreekt soms een verbindende factor. Die creatieve keuzes met instrumenten, geluiden en een breed sonisch palet mogen meer vervlochten zijn in de black metal, zoals op Opaque Mist. Ik zou graag zien dat Pure Wrath zich compleet overgeeft aan die experimenteerdrang. Ga lekker los met al die instrumenten en ideeën! Wat hier staat is indrukwekkend, al helemaal voor een soloproject, en maakt mij benieuwd wat er nog komen zal.
Score:
70/100
Label:
Debemur Morti Productions, 2026
Tracklisting:
- Bleak Days Ahead, Pt. I
- Bleak Days Ahead, Pt. II
- Haven of Echoes
- Spectral Insomnia
- Opaque Mist
Line-up:
- Januaryo Hardy – Vocalen, gitaar, bas, piano, synths, klanken
- Yurii Ciel – Drums, gefluister op Opaque Mist
- Dany Tee – Voorwoord op Haven Of Echoes
- P.F. – Saxofoon op Bleak Days Ahead, Pt. I
- Tandani Mutaqim – Keelzang op Bleak Days Ahead, Pt. II
- Andrew Rodin – Achtergrondvocalen
Links: