Draconian – In Somnolent Ruin

Al sinds het debuut Where Lovers Mourn (2003) vinden we Draconian in de stal van Napalm Records. Terecht, want wie degelijke doom wil, is met bij deze Zweden altijd wel aan het juiste adres. Hun niveau lieten ze enkele jaren terug ook meteen horen door op een split te staan met andere doomgrootheden zoals Candlemass en Ahab. Dat was nog in de nasleep van covid, wat toch alweer een tijdje geleden was. Zes jaar na de laatste plaat Under a Godless Veil brengt dit gezelschap hun In Somnolent Ruin.

De woorden die mijn collega schreef over de vorige plaat kan ik zeker beamen, al had ik op het geheel een minder hoge score geplakt. Een oerdegelijke productie en een melancholische diepgang die met meesterlijke perfectie aangebracht wordt. Zo kan je zeker de link trekken naar wat je op deze nieuwkomer te horen krijgt. I Welcome Thy Arrow laat dat al meteen horen met melancholische stootkracht en doomgolven waar fans van CandlemassParadise Lost of My Dying Bride gewoon voor zullen smelten. De interactie tussen de krachtige grunts en de lieflijke zang van de dame in het gezelschap zorgen er ook voor dat dit dynamisch en fris blijft klinken over de hele lijn.

Hoewel het steeds hard blijft, kruipen er heel wat rustpunten in deze nieuwkomer en weten de clean vocals een knap verhaal te weven. Anima, met de mij onbekende Daniel Änghede als gast, is een nummer dat toch wel verdraaid mooi uit de hoek komt. Mokerslagen van gitaren, maar lyrisch hebben de slagen haast een even felle impact. Halverwege duikt er wel even een riff op die te fel lijkt op The Unforgiven van Metallica, maar daar luisteren we even naast. Een moment later duikt de band alle hevigheid in met knappe gitaarsolo’s en een muur aan geluid. The Face of God is anders van aard, met stapvoetse doomsleepkracht, maar die nergens droog aanvoelt. Enerzijds door het mooie refrein dat verzorgd wordt door zangeres Lisa, anderzijds door de mooie melodische verwevenheid met de gitaarlagen en -solo’s. Dat drogere gevoel voel ik misschien iets meer op het oppervlakkigere I Gave You Wings.

Draconian experimenteert ook op het randje van melodische black (‘n roll) op een track als Cold Heaven, dat een interessante balans aanbrengt tussen melancholiek en vocale overgave. Hier gaat de zangeres van het gezelschap ook duidelijk wat dieper met haar keelklanken. Ik hoor haast wat Watain-gitaartokkels en Satyricon-kracht in de stevigere stukken. Een erg interessant nummer en een behoorlijk verschil met opvolger Misanthrope River dat zijn naam niet gestolen heeft. Atmosferisch en log, met opnieuw een overdosis aan emotie. Tot slot is er de afsluiter Lethe, wat staat voor de Griekse rivier van de vergetelheid. Niet dat het tegemoet zal komen aan die naam, want ook hier laat de band zeven minuten een parel van een verhaal horen.

Knap werk waar elke doom fan dus weer tijd voor zal maken. Draconian bewijst nogmaals dat het in de hoogste regionen van de scene thuishoort met dit nieuwe werk en misschien ook wel in de hoogste regionen van de volgende jaarlijst. In elk geval brengen deze Zweden je naar het puntje van je stoel met een ijzersterk geluid en een krachtig verhaal dat zal blijven hangen.

Score:

85/100

Label:

Napalm Records, 2026

Tracklisting:

  1. I Welcome Thy Arrow
  2. The Moonchrome Blade
  3. Anima
  4. The Face of God
  5. I Gave You Wings
  6. Asteria Beneath The Tranquil Sea
  7. Cold Heavens
  8. Misanthrope River
  9. Lethe

Line-up:

  • Johan Ericson – Gitaar, zang
  • Anders Jacobsson – Zang
  • Lisa Johansson – Zang
  • Daniel Arvidsson – Bas
  • Niklas Nord – Gitaar
  • Daniel Johansson – Drums

Links: