Pro-Pain – Stone Cold Anger

Geschreven door op 14-05-2026 om 18:55.

Daar is de nieuwe Pro-Pain dan eindelijk! Tussen 1992 en 2015 leverde de band rond zanger/bassist Gery Meskil zo’n beetje iedere twee jaar een nieuw album af, maar na Voice of Rebellion kwam de klad erin. Elf lange jaren zijn sindsdien verstreken. In juli 2017 werd Meskil slachtoffer van een roofoverval in Brussel waar hij lang van moest herstellen. Daarna gooide corona roet in het eten wat betreft de nieuwe plaat, maar met de terugkeer van Eric Klinger (eerder actief in de band tussen 1999 en 2007) kwam het creatieve proces in een stroomversnelling. Hij schreef een groot deel van de muziek en begeleidde het totale opnameproces waardoor Stone Cold Anger nu voor ons ligt: album nummer zestien voor de band uit New York.

Het is prettig te horen dat Pro-Pain gewoon verder gaat waar het is gebleven: het maken van een opgefokte tough guy hardcore/metal mix. Tien nummers lang is het spierballenmuziek wat de klok slaat met als altijd de boos keffende Meskil zelf die overal bovenuit te horen is. En dat terwijl de beste man toch ook alweer 60 jaar is. De plaat tikt net het half uur aan dus we houden het kort en krachtig. Sterker nog: Stone Cold Anger is het op één na kortste Pro-Pain-album ooit. Maar wat maakt het uit met het trio woedende nummers op het eerste deel. Oceans of Blood, Stone Cold Anger en March of the Giants: als vuistslagen in je maag komen ze binnen.

Bij Uncle Sam Wants You gaat het er wat rustiger aan toe en pakt Meskil zijn cleane zangstem erbij. Het is gelijk een minder nummer maar met Demonic Intervention wordt de draad weer opgepakt. Fijn gitaarwerk ook, de lullige achtergrondzang had achterwege mogen blijven: dat wel. Rinse & Repeat is dan weer zo’n nummer dat de komende jaren menig concertzaaltje of festivalterrein (Pro-Pain is werkelijk beschikbaar voor al uw feesten en partijen) gaat slopen. “You can all… Go fuck yourselves again!” en dan weer met dat lekkere gitaarwerk van Greg Discenza, die voor het eerst op een Pro-Pain-album is vastgelegd.

Hell or High Water gaat wat meer de melodieuze kant op maar weet toch te pakken. Ik hoor Pro-Pain echter het liefst op volle kracht, zoals in Scorched Earth. Die break na een paar seconden… botertjegeil. En daarna wordt het alleen maar beter en beter met Meskill die ‘scorched’ bijna grunt. En het feest is nog niet voorbij, want dan is er nog Joneston Punch waarin Discenza en drummer Jonas Sanders elkaar genadeloos opjagen. Mijn buren gaan dit nummer nog heel lang horen. Sky’s the Limit is tot slot een regelrecht punknummer. Melodieus, deels cleane zang… gewoon punk. Van mij had het niet zonodig gehoeven, maar hij is er. Klaar.

Stone Cold Anger is geen comebackplaat, gewoon omdat dat niet bij een band als Pro-Pain past. Het is gewoon plaat nummer zestien in de catalogus en een hele goede bovendien. Want ook in 2026 geldt nog steeds wat Ice-T in 1994 al in de microfoon spuugde:

You punk motherfuckers!
I wanna see some goddamn action!
This is Pro-Pain, fool
What the fuck you think you’re doing?
I want to see some blood on the goddamn floor!
I want to see some goddamn blood!
I want to see some bodies
Fucking elbows, you punk motherfuckers!
All you rejects, get the fuck outta here!
This is Pro-Pain, goddamnit!

Score:

85/100

Label:

Napalm Records, 2026

Tracklisting:

  1. Oceans of Blood
  2. Stone Cold Anger
  3. March of the Giants
  4. Uncle Sam Wants You!
  5. Demonic Intervention
  6. Rinse & Repeat
  7. Hell of High Water
  8. Scorched Earth
  9. Jonestown Punch
  10. Sky’s the Limit

Line-up:

  • Gery Meskil – Vocalen, bas
  • Greg Discenza – Gitaar
  • Eric Klinger – Gitaar
  • Jonas Sanders – Drums

Links: