Ontstaan uit de leegte en stilgevallen werkelijkheid van de coronapandemie zoekt de uit Münster afkomstige band Aghalmar naar een eigen plek binnen de atmosferische post-black metal. “Music for those who tend to lose track in a world of uncertainty.”, zo omschrijft de band zijn muziek zelf. In de huidige erbarmelijke staat waarin de wereld zich bevindt – nee, voorbeelden om dat te onderbouwen hoeven er niet eens bijgehaald te worden – zijn gevoelens van emotionele verdoving, onmacht en zinloosheid nauwelijks nog verwonderlijk te noemen, toch? Zulke gevoelens kunnen iemand beetje bij beetje van de wereld doen vervreemden, waarbij verbondenheid langzaam plaatsmaakt voor afstand, berusting en innerlijke leegte. Fatalisme en nihilisme liggen dan al snel op de loer. Wat overblijft, is een drang om zich aan de werkelijkheid te onttrekken en te ontsnappen: naar stilte, vergetelheid of een plek waar de werkelijkheid tijdelijk haar greep verliest.
En dat verlangen om zich aan de werkelijkheid te onttrekken en tijdelijk nergens meer te hoeven zijn, is precies wat de Duitse band heeft proberen te vangen op Ruin. Op dit debuutalbum beweegt Aghalmar zich in het schemergebied tussen atmosferische black metal en post-metal, waar ingetogenheid en ontlading elkaar voortdurend opzoeken. Wat daarop als eerste in het oog springt, is dat Aghalmar ruim de tijd neemt om zijn composities te laten ademen. Op slotnummer Agony na, dat net onder de vijf minuten blijft, overschrijden alle nummers ruimschoots de grens van zeven minuten. Daena, The Veiled Phantasma en Stargazer rekken zich zelfs uit tot ruim boven de acht minuten, zonder echter ooit werkelijk te uitgesponnen aan te voelen.
Ruin klinkt rauw, beklemmend en weerbarstig en is doordrenkt van diepe gevoelens. Dat black metal de basis is, is terug te horen in de venijnige zang, de kille, veelvuldig herhaalde tremolo’s en de momenten waarop de drums het tempo opvoeren. Maar Ruin is meer dan een aaneenschakeling van razende uitbarstingen. Onder de schurende oppervlakte gaat meer schuil dan louter duisternis: tussen de felle passages en desolate klanklagen sijpelen beklemmende melodieën, melancholische schoonheid en zelfs een voorzichtige zweem van hoop door. De composities bouwen de spanning langzaam op, laten gitaren in brede, mistige lagen over elkaar schuiven en zoeken steeds naar het kantelpunt waarop kilte in schoonheid omslaat. De invloeden uit de post-metal zorgen voor ruimte, adem en dynamiek. Wanneer het tempo wordt teruggeschroefd en er ruimte ontstaat voor een delicatere invulling, zoals het middenstuk in Charybdis, compleet met regen, onweer en gesproken tekst, of in de wat meer mystieke passage in The Veiled Phantasma, ontvouwt zich een desolate, beklemmende sfeer. Aghalmar stelt zich niet tevreden met louter zwartgeblakerde intensiteit of zorgvuldig opgebouwde sfeer; de band zoekt nadrukkelijk naar spanning, diepgang en emotionele resonantie. Daardoor klinkt de muziek niet alleen donker en meeslepend, maar blijft ze ook langzaam nazinderen.
Ruin is een album waarop Aghalmar een interessant evenwicht tussen agressie en emotionele zwaarte heeft weten te bewaren. Onder de ruwe, donkere oppervlakte gloort steeds iets van melodische schoonheid. Juist in de contrasten komt naar voren waar Aghalmar sterk in is: niet alleen in brute overrompeling, niet enkel in het zorgvuldig opbouwen van beklemming zonder de hoop volledig los te laten, maar vooral doordat het doordrenkt is van oprechte emotie. Ruin is een album dat onder de huid kruipt, zich daar vastzet en nog lang resoneert. Veelbelovend!
Score:
83/100
Label:
Crawling Chaos, 2026
Tracklisting:
- Daena
- The Mellow Soliloquy
- Charybdis
- Eremo
- The Veiled Phantasma
- Stargazer
- Agony
- Apnoia (bonus track)
Line-up:
- N. Libra – Gitaar
- Chr. – Vocalen, basgitaar
- Valar Morghulis – Drums
Links: